I SA/Gd 692/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus, Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Sylwia Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 września 2015 r. sprawy ze skargi "A" na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 9 marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za lipiec 2013 roku oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 9 marca 2015 r. Dyrektor Izby Celnej po rozpatrzeniu odwołania "A" Sp. z o.o. z siedzibą w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 18 grudnia 2014 r., określającą spółce zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za lipiec 2013 r. w wysokości 8.023 zł. Rozstrzygnięcie organu odwoławczego zapadło na tle następujących okoliczności faktycznych. W okresie od dnia 17 marca 2014 r. do dnia 25 czerwca 2014 r. przeprowadzono u podatnika kontrolę w zakresie prawidłowości rozliczeń podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego, zakupu i sprzedaży wyrobów ropopochodnych za okres od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. W toku kontroli ustalono, że spółka dokonywała obrotu olejem napędowym, benzyną bezołowiową oraz olejami silnikowymi i smarowymi. Zakupów dokonywała w kraju w celu dalszej odsprzedaży. W badanym okresie spółka zakupiła łącznie 2.398.558,9 l. paliw płynnych (191.763 l. benzyny PB95, 30.273 l. benzyny PB98, 2.176.522,9 l. oleju napędowego). Podczas kontroli podatkowej dopuszczono jako dowód w sprawie protokół z kontroli przeprowadzonej przez Naczelnika Urzędu Celnego w dniu 2 lipca 2013 r., a także sprawozdania z badań laboratoryjnych, z których jedno wskazało na podwyższoną zawartość siarki w oleju napędowym. Postanowieniem z dnia 29 września 2014 r. Naczelnik Urzędu Celnego wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za lipiec 2013 r. Decyzją z dnia 18 grudnia 2014 r. organ I instancji określił spółce zobowiązanie w podatku akcyzowym za lipiec 2013 r. w kwocie 8.023 zł. W odwołaniu od tej decyzji podatnik zarzucił jej naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (tekst jedn. Dz. U. z 2011r. Nr 108, poz. 626 ze zm.), w skrócie "u.p.a", oraz naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 120, art. 122 i art. 180 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.), zwanej dalej "O.p.". Decyzją z dnia 9 marca 2015 r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji. W uzasadnieniu podkreślił, że w trakcie kontroli podatkowej funkcjonariusze Urzędu Celnego pobrali ze znajdujących się na stacji paliw spółki "A" zbiorników z olejem napędowym, po 3 próbki z każdego zbiornika po jednym litrze oleju, celem sprawdzenia tożsamości towaru. Po jednej z tych próbek (jedna ze zbiornika nr 1, druga ze zbiornika nr 2) zostało przekazanych kontrolowanemu ("próbka reprezentatywna"); po jednej próbie z każdego zbiornika przekazano do laboratorium ("próbka laboratoryjna"); pozostałe dwie próbki pozostały pod nadzorem organu podatkowego jako "próbki wtórniki". Dalej organ podał, że w dniu 10 lipca 2013 r. organ podatkowy przekazał dwie próbki oleju napędowego po 900 ml (jedna ze zbiornika nr 1, druga ze zbiornika nr 2) do Laboratorium Celnego Izby Celnej w B. celem przeprowadzenia badań. Jak wynika ze sprawozdania z badań, próbka pobrana ze zbiornika nr 1, oznaczona przez organ zlecający "próbka nr [...] z dnia 2 lipca 2013 r., poz. nr [...]" w zakresie zawartości siarki nie spełniała wymagań jakościowych zawartych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 9 grudnia 2008 r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw ciekłych (Dz.U. Nr 221, poz. 1441 ze zm.). Otrzymano wynik 12,9 mg/kg, tymczasem w świetle przepisów powołanego rozporządzenia, maksymalna zawartość siarki w oleju napędowym może wynieść 10 mg/kg. W tych okolicznościach organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że w sytuacji gdy przebadana próbka nie spełnia wymagań jakościowych w zakresie zawartości siarki, należało określić zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym w prawidłowej wysokości, z uwzględnieniem stawek akcyzy przewidzianych w art. 89 ust. 1 pkt 14 u.p.a. oraz art. 89 ust. 1 pkt 6 u.p.a.. Dyrektor Izby Celnej nie podzielił zarzutów naruszenia art. 120, art. 122 oraz art. 180 O.p. wskazując, iż są one oderwane od treści odwołania. Jego uzasadnienie skupia się w zasadzie na wniosku o ponowne przebadanie próbki oleju napędowego w toku postępowania podatkowego, a nie na wyjaśnieniu, w jaki sposób decyzja narusza przepisy prawa materialnego oraz procesowego. W ocenie organu, kwestionowana decyzja została podjęta po uprzednim zgromadzeniu obszernego materiału dowodowego, przy czym w toku postępowania podatnik nie przedłożył żadnych dowodów, ani nie wnioskował o ich przeprowadzenie. Zatem zawarty w odwołaniu wniosek o ponowne przebadanie próbki towaru, przy niedopełnieniu przez spółkę obowiązków w zakresie skierowania do badań posiadanej przez siebie próbki, nie stanowi dostatecznej podstawy do uchylenia decyzji organu I instancji. Zwrócono przy tym uwagę na pismo z dnia 19 lutego 2015 r., w którym Naczelnik Urzędu Celnego poinformował o braku możliwości wykonania badania "próbki wtórnika" w toku postępowania odwoławczego. Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że spółka w dniu 2 lipca 2013 r., tj. w okresie objętym kontrolą podatkową posiadała olej napędowy, który nie spełniał wymagań jakościowych określonych dla paliw ciekłych stosownymi przepisami prawa, a mianowicie posiadał on zawyżoną zawartość siarki. Z treści art. 89 ust. 1 pkt 6 u.p.a. wynika, że stawka akcyzy na oleje napędowe o kodzie CN 27101941 oraz na wyroby powstałe ze zmieszania tych olejów z biokomponentami wynosi 1.196 zł/1000 litrów, jednakże pod warunkiem, że wyroby te spełniają wymagania jakościowe określone w odrębnych przepisach, tj. w rozporządzeniu z dnia 9 grudnia 2008 r. Tym samym, jeżeli paliwo nie spełnia określonych parametrów, należy zastosować stawkę akcyzy jak dla pozostałych paliw silnikowych, tj. 1.822,00 zł/1000 litrów. Organy przyjęły, że obowiązek podatkowy powstał w dniu pobrania próbek paliwa do analizy, tj. 2 lipca 2013r. W tym bowiem dniu podatnik posiadał wyrób akcyzowy niespełniający wymagań jakościowych, od którego nie została zapłacona do budżetu państwa akcyza w należnej wysokości. W tych okolicznościach, w ocenie Dyrektora Izby Celnej zasadne było obciążenie strony podatkiem akcyzowym za lipiec 2013 r. według stawki 1.822 zł/1000 litrów, pomniejszając go o kwotę zapłaconą w cenie zakupu, tj. uiszczoną do budżetu państwa na jednym z poprzednich etapów obrotu. Jako podstawę opodatkowania przyjęto ilość oleju, którą strona posiadała 2 lipca 2013 r., tj. w dniu pobrania próbek paliwa w zbiorniku z paliwem (według protokołu z kontroli "zbiornik nr 1" - 12.816 litrów). Zatem należny do zapłaty podatek akcyzowy wyniósł 8.023 zł, według wyliczenia (12.816 litrów x 1822 zł/1000 litrów) - (12.816 litrów x 1196 zł / 1000 litrów). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na opisaną decyzję Dyrektora Izby Celnej, spółka zarzuciła naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego: - art. 2 ust.1 pkt 1, art. 8 ust.2 pkt 4, art. 12 w zw. z art. 10 ust.10, art. 13 ust.1, art. 86, art. 88, art. 89 u.p.a. w brzmieniu obowiązującym w 2013 r. 2. przepisów prawa procesowego : - art. 120 O.p., poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie do organów państwa, - art. 122 O.p., poprzez zaniechanie podjęcia działań zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, - art. 180 O.p., poprzez wybiórcze dobieranie dowodów dla potwierdzenia własnych tez. Skarżąca wniosła o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu podkreślono, że mimo skierowania do spółki korespondencji w sprawie stwierdzonych nieprawidłowości, skarżąca nie wysłała posiadanej próbki do badań laboratoryjnych, ponieważ próbka ta miała uszkodzoną plombę. Skarżąca przyznała, że powyższą informację winna przekazać organowi na wcześniejszym etapie postępowania, jednakże mając na uwadze okoliczność wskazaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że każda próbka posiada określony termin ważności i po jego upływie ulega utylizacji, to w sytuacji gdy posiadała informację o stwierdzonych nieprawidłowościach, jak wskazuje organ, od dnia 22 maja 2014 r., przekazanie jej po tej dacie również nie przyniosłoby możliwości wyjaśnienia stanu faktycznego, ponieważ próbka nie byłaby już w tamtym okresie zdatna do badania. Skarżąca wskazała, że próbka ta została pobrana 2 lipca 2013 r. Tym samym, według skarżącej, zaskarżone rozstrzygnięcie jest niespójne, a jego uzasadnienie nielogiczne. Niezależnie od powyższego skarżąca podniosła, że w przypadku gdy organ podatkowy zmierzał do podjęcia rozstrzygnięcia, to w celu potwierdzenia uzyskanego wyniku, winien był oddać drugą posiadaną przez siebie próbkę do badania. Dopiero ten wynik, zdaniem spółki, umożliwiłby potwierdzenie bądź zanegowanie uzyskanego wcześniej. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zasadniczy spór w sprawie sprowadza się do oceny prawidłowości ustaleń organów celnych, opierających się na zebranym w sprawie materiale dowodowym w postępowaniu w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiąc lipiec 2013 r., z uwagi na stwierdzenie w toku kontroli nieprawidłowości polegających na niespełnieniu wymogów jakościowych ze względu na podwyższoną zawartość siarki w badanym oleju napędowym. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 8 ust. 2 pkt 4 u.p.a., przedmiotem opodatkowania akcyzą jest nabycie lub posiadanie wyrobów akcyzowych znajdujących się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, jeżeli od tych wyrobów nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości a w wyniku kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego albo postępowania podatkowego nie ustalono, że podatek został zapłacony. Jak stanowi art. 13 ust. 1 pkt 1 u.p.a., podatnikiem akcyzy jest m.in. osoba prawna, która dokonuje czynności podlegających opodatkowaniu akcyzą lub wobec której zaistniał stan faktyczny podlegający opodatkowaniu akcyzą, w tym podmiot nabywający lub posiadający wyroby akcyzowe znajdujące się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, jeżeli od wyrobów tych nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości, a w wyniku kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego albo postępowania podatkowego nie ustalono, że podatek został zapłacony. Zgodnie z art. 2 u.p.a., opodatkowane akcyzą wyroby akcyzowe zostały wymienione w załączniku nr 1 do tej ustawy. Wśród nich w poz. 27 znajdują się oleje ropy naftowej i oleje otrzymywane z minerałów bitumicznych, inne niż surowe; preparaty gdzie indziej niewymienione ani niewłączone, zawierające 70% masy lub więcej olejów ropy naftowej lub olejów otrzymywanych z minerałów, których te oleje stanowią składniki zasadnicze preparatów; oleje odpadowe - oznaczone kodem CN 2710. Przepis art. 86 ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy precyzuje, iż do wyrobów energetycznych zalicza się wyroby objęte pozycjami CN 2701, 2702 oraz od 2704 do 2715. Jak stanowi ust. 2 ww. przepisu, paliwami silnikowymi w rozumieniu ustawy są wyroby energetyczne przeznaczone do użycia, oferowane na sprzedaż lub używane do napędu silników spalinowych. Art. 88 ust. 1 u.p.a. przewiduje, iż podstawą opodatkowania wyrobów energetycznych jest ich ilość, wyrażona, w zależności od rodzaju wyrobów, w litrach gotowego wyrobu w temperaturze 15°C lub w kilogramach gotowego wyrobu, albo wartość opałowa, wyrażona w gigadżulach (GJ). Zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 6 u.p.a. stawka akcyzy dla olejów napędowych o kodzie CN 27101941 oraz wyrobów powstałych ze zmieszania tych olejów z biokomponentami, spełniających wymagania jakościowe określone w odrębnych przepisach wynosi 1.196,00 zł/1000 litrów. Z kolei w pkt 14 określono stawkę dla pozostałych paliw silnikowych w wysokości 1.822,00 zł /1000 litrów. Stosownie do treści art. 10 ust.10 u.p.a. obowiązek podatkowy z tytułu nabycia lub posiadania wyrobów akcyzowych, o których mowa w art. 8 ust. 2 pkt 4, powstaje z dniem nabycia lub wejścia w posiadanie tych wyrobów. Wymagania jakościowe dla oleju napędowego stosowanego w pojazdach, ciągnikach rolniczych, a także maszynach nieporuszających się po drogach, wyposażonych w silniki z zapłonem samoczynnym określone zostały w załączniku nr 2 do rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 9 grudnia 2008 r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw ciekłych (Dz.U. Nr 221, poz.1441 ze zm.). Wynika z niego, iż maksymalna zawartość siarki w oleju napędowym może wynieść 10 mg/kg. Jak wynika z akt sprawy, w tym protokołu kontroli z dnia 2 lipca 2013 r., funkcjonariusze Urzędu Celnego pobrali ze znajdujących się na należącej do skarżącej stacji paliw zbiorników z olejem napędowym, po 3 próbki z każdego zbiornika po jednym litrze oleju, celem sprawdzenia tożsamości towaru. Po jednej z ww. próbek (jedna ze zbiornika nr 1, druga ze zbiornika nr 2) zostało przekazanych kontrolowanemu ("próbka reprezentatywna"); po jednej próbie z każdego zbiornika przekazano do laboratorium ("próbka laboratoryjna"); pozostałe dwie próbki pozostały pod nadzorem organu podatkowego jako "próbki wtórniki". Dyrektor Izby Celnej w motywach zaskarżonej decyzji wyjaśnił, że zgodnie z wewnętrznymi procedurami poboru próbek stosowanymi przez Izbę Celną "próbka wtórnik" to reprezentatywna część próbki, zabezpieczona i przechowywana przez organ, który dokonał poboru, a służąca do przeprowadzenia powtórnych badań laboratoryjnych w przypadku kwestionowania wyniku badań laboratoryjnych. W dniu 10 lipca 2013 r. organ przekazał dwie próbki oleju napędowego po 900 ml (jedna ze zbiornika nr 1, druga ze zbiornika nr 2) do Wydziału Laboratorium Celnego Izby Celnej w B., celem przeprowadzenia badań. Jak wynika ze sprawozdania z tych badań, próbka pobrana ze zbiornika nr 1, oznaczona przez organ zlecający "próbka nr [...] z dnia 2 lipca 2013, poz., nr [...]" w zakresie zawartości siarki nie spełnia wymagań jakościowych zawartych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 9 grudnia 2008 r. Otrzymano wynik 12,9 mg/kg, podczas gdy zawartość siarki w oleju napędowym może wynieść maksymalnie 10 mg/kg. W świetle powyższego nie budzi wątpliwości, że wyniki badań oraz sprawozdania otrzymane z Laboratorium Izby Celnej w B. potwierdzały, że zawartość siarki w oleju napędowym została przekroczona. Przy czym wyniki badań nie zostały przez skarżącą w jakikolwiek sposób podważone. Bez względu na przyczynę tak zawyżonego parametru, bezspornym jest, że strona wprowadziła do obrotu paliwo, niespełniające wymogów jakościowych. W takim przypadku nie mogła mieć zastosowania stawka akcyzy jak dla oleju napędowego, która została zapłacona na jednym z poprzednich etapów obrotu. Należało zatem zastosować stawkę przewidzianą w art. 89 ust. 1 pkt 14 u.p.a. W odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej oraz w skardze skarżąca argumentowała, że nie wysłała posiadanej próbki do badań laboratoryjnych, ponieważ próbka ta miała uszkodzoną plombę. Jednocześnie według skarżącej, przekazanie próbki do badań nie przyniosłoby możliwości wyjaśnienia stanu faktycznego, ponieważ próbka ta nie byłaby już w tamtym okresie zdatna do badania z uwagi na upływ terminu i konieczność - jak wskazał organ - utylizacji. Ponadto zdaniem skarżącej, jeśli organ zmierzał do podjęcia rozstrzygnięcia, to w celu potwierdzenia uzyskanego wyniku, powinien oddać drugą posiadaną przez siebie próbkę do badania. W ocenie spółki, dopiero ten wynik umożliwiłby potwierdzenie bądź zanegowanie wcześniej uzyskanego. Odnosząc się do powyższej argumentacji organ wyjaśnił, że celowo pobiera, nie jedną, a dwie lub trzy próby wyrobu. Przy tym pobór "próbki reprezentatywnej", tj. próbki dla przedsiębiorcy następuje na wyraźny jego wniosek. Natomiast "próbka wtórnik" służy do przeprowadzenia powtórnych badań laboratoryjnych w przypadku kwestionowania wyniku badań. W związku z tym strona, która kwestionuje wyniki poprzednich badań, ma prawo zwrócić się do organu podatkowego o przekazanie "próbki wtórnika" do wybranego laboratorium celem powtórnego tzw. rozjemczego badania. Tymczasem taka sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca, dlatego też "próbka wtórnik" pozostała pod nadzorem organu, który ją pobrał. Co więcej, strona nie przekazała także do badań posiadanej przez siebie "próbki reprezentatywnej". Jednoznacznie została przy tym o takiej możliwości powiadomiona w piśmie z dnia 23 lipca 2014 r., stanowiącym odpowiedź na wniesione zastrzeżenia do protokołu z kontroli. Zauważyć też trzeba, że kontrolujący postanowieniem z dnia 22 maja 2014 r. włączyli do materiału dowodowego w toku kontroli, sprawozdania z badań laboratoryjnych wykonanych na próbkach pobranych u strony w dniu 2 lipca 2013 r. Strona odebrała to postanowienie osobiście 22 maja 2014 r., co wskazuje, że już w tym dniu posiadała lub mogła posiadać wiedzę o wyniku badań. Strona mogła więc już w tym czasie przekazać posiadaną próbkę oleju napędowego do badania. Organ wskazał, iż nie miał możliwości przebadania takiej próbki, ponieważ wszystkie próbki starsze niż pół roku, zostały przekazane do utylizacji. Każda próbka ma bowiem określony termin ważności. Po jego upływie organ, który pobrał próbkę, podejmuje decyzję o jej zwrocie przedsiębiorcy lub o jej zniszczeniu (utylizacji). Zatem zwrot stronie oleju napędowego, niespełniającego wymagań jakościowych, z oczywistych względów nie mógł mieć miejsca. W świetle przedstawionych okoliczności, wbrew zarzutom skargi, materiał dowodowy zebrany przez organy umożliwiał wydanie zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, organy obu instancji prowadziły postępowanie zgodnie z zasadą zaufania do organów zawartą w art. 121 O.p., zaś stan faktyczny sprawy został ustalony zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej określonej w art. 122 O.p. Organy podjęły wszelkie niezbędne działania dla wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy w zakresie jaki pozwalał na jego ocenę i wydanie rozstrzygnięcia. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji i podanych w niej motywów, Sąd stwierdził również, że ocena dowodów, jakiej dokonał organ odwoławczy nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów i jako taka korzystała z ochrony przewidzianej w art. 191 O.p. Zgodnie z tym przepisem organ podatkowy ocenia na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Oznacza to, że organ podatkowy w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego. Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone, Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy rozważył całość zebranego w sprawie materiału dowodowego. W uzasadnieniu decyzji odniósł się do wszystkich zgłoszonych przez skarżącą twierdzeń. Dyrektor Izby Celnej wnikliwie zatem rozpatrzył sprawę i zaprezentował swoje stanowisko. Jako bezzasadne należało ocenić zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego. Nie sposób podzielić poglądu skarżącej, że organy procedujące w niniejszej sprawie wybiórczo dobierały dowody dla potwierdzenia własnych tez. W ocenie Sądu, organy obu instancji w zakresie niezbędnym dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy podjęły wszelkie niezbędne wymagane prawem działania w celu w celu określenia zobowiązania w podatku akcyzowym. Dla prawidłowego określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym od paliw silnikowych, które nie spełniają wymagań jakościowych, określonych rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 9 grudnia 2008 r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw ciekłych, zasadnicze znaczenie ma udowodnienie, że paliwo posiadane przez kontrolowanego nie spełniało określonych prawem wymagań jakościowych, badania tego paliwa dokonano w laboratorium, a wyniki tego badania nie zostały w sposób skuteczny podważone przez kontrolowanego. W toku postępowania przed organami skarżąca nie zdołała skutecznie podważyć wyników badań laboratoryjnych, które dały podstawę do twierdzenia, iż paliwo niespełniające określonych cyt. rozporządzeniem norm nie spełniało wymagań jakościowych, a podatek akcyzowy od tego paliwa nie został zadeklarowany, ani zapłacony w należytej wysokości. Podsumowując, organy prawidłowo dokonały oceny zaistniałego w sprawie stanu faktycznego i w konsekwencji właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego. Sąd, rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), w skrócie P.p.s.a., nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.