I SA/Gd 695/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik Sędziowie NSA Ewa Kwarcińska /spr./ WSA Izabela Najda-Ossowska Protokolant Marzena Cybulska po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. I SA/Gd 695/04 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej [...] kierując się art. 228 § 1 pkt, 2 w związku z art 223 § 2 pkt. 1 Ordynacji podatkowej stwierdził, że odwołanie skarżącej M. K. od decyzji organu i instancji w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2003r. do grudnia 2003r. zostało wniesione z uchybieniem terminu do wniesienia odwołania określonego w art. 223 § 2 pkt. 1 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu podkreślono, że zgodnie z art. 144 i art. 148 Op decyzja organu I instancji została doręczona stronie, za pokwitowaniem, przez pocztę w miejscu zamieszkania podatnika; przesyłka odebrana została w dniu 27 lipca 2004r. przez pełnoletniego domownika. Zgodnie z art. 223 § 1 i 2 Op od decyzji wydanej przez organ I instancji służy stronie odwołanie do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję o czym strona, zgodnie z art. 21- § 1 pkt. 7 Op, została pouczona. Strona skarżąca wniosła, wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu, odwołanie w dniu 20 sierpnia 2004r. poprzez złożenie w kancelarii Urzędu Skarbowego. Dodatkowo wskazano, że postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej, na podstawie art. 162 w związku z art. 163 § 2 Op odmówił skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od przedmiotowej decyzji organu I instancji. Od postanowienia z dnia [...] r. [...] skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. W treści skargi odniesiono się merytorycznie do decyzji organu I instancji w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące roku 2003r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na jej uwzględnienie. Zgodnie z dyspozycją art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej odwołanie od decyzji Organu podatkowego I instancji wnosi się w terminie 14 dni, licząc ten termin od dnia doręczenia tej decyzji stronie. Właściwej treści pouczenie zostało zawarte w przedmiotowej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego; decyzja ta została doręczona stronie w dniu 27 lipca 2004 r. Termin do wniesienia odwołania upłynął tym samym w dniu 10 sierpnia 2004 r. Zatem złożone przez skarżącą, w kancelarii Urzędu Skarbowego, w dniu 20 sierpnia 2004r.. odwołanie zostało wniesione po upływie terminu o jakim mowa w cyt. art. 223 § 2 pkt 1 Op. Konsekwencje uchybienia terminu do wniesienia odwołania są takie, że powodują zamknięcie drogi do merytorycznego rozpoznania sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 marca 1997 r. w sprawie SA/Łd 2990/95 stwierdził, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu; stanowisko to należy podzielić również pod rządem Ordynacji podatkowej. Wydanie zaskarżonego postanowienia nie jest bowiem zależne od swobodnego uznania organu odwoławczego, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej ( por. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 1997 r. w sprawie I SA/Gd 1482/96, LEX 29004 ). Naruszenie uchybienia terminu nie podlega żadnym ocenom ani też stopniowaniu skali tego naruszenia ( por. wyrok NSA z dnia 18.10.1995 r. w sprawie I SA/Gd 2865 / 94 ). Wniesiona przez skarżącą skarga od omawianego orzeczenia nie zawiera żadnych zarzutów, poza dotyczącymi decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług, co pozostaje poza oceną w sprawie ze skargi na postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, którego kognicja ustalona w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) ogranicza się do badania zaskarżonych orzeczeń pod względem ich legalności, a więc zgodności z powszechnie obowiązującym prawem materialnym i procesowym, nie stwierdzając naruszenia przy wydaniu zaskarżonego postanowienia prawa mającego wpływ na wynik sprawy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153/02, poz. 1270 ) skargę oddalił.