I SA/Gd 695/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Romała po rozpoznaniu w dniu 7 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. L. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29 czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia zarzutów w sprawie prowadzonej przeciwko zobowiązanemu egzekucji administracyjnej na podstawie tytułów wykonawczych, z uwagi na uchybienie terminu postanawia odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia 29 czerwca 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu zażalenia R. L., utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 18 maja 2009 r. pozostawiające bez rozpatrzenia zarzuty w sprawie prowadzonej przeciwko zobowiązanemu egzekucji administracyjnej na podstawie tytułów wykonawczych, z uwagi na uchybienie terminu. Powyższe postanowienie organu odwoławczego, wraz z prawidłowym pouczeniem o sposobie i terminie jego zaskarżenia, zostało doręczone skarżącemu w dniu 13 lipca 2009 r. Na powyższe postanowienie skarżący w dniu 11 sierpnia 2009 r. złożył w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...] Inspektorat w [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2009 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...] uznał się niewłaściwym do rozpatrzenia sprawy i w dniu 1 września 2009 r. przesłał skargę Dyrektorowi Izby Skarbowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako "P.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, przy czym zgodnie z art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Jak podkreśla się w doktrynie zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej oznacza, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego lub też za pośrednictwem organu administracji publicznej innego niż ten, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, sąd ten lub organ powinien ją przekazać właściwemu organowi administracji publicznej, a o zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1 P.p.s.a., decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd (organ administracji publicznej) na adres właściwego organu administracji publicznej (por: T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2005, s. 248). Podobne stanowisko zaprezentował m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, który w postanowieniu z dnia 20 października 2004 r. podniósł, że dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi nie można przyjąć daty nadania (złożenia) skargi do organu niewłaściwego w rozumieniu art. 54 § 1 P.p.s.a. Nie ma więc znaczenia, że skarżący w otwartym terminie złożyli skargę w organie niewłaściwym (sądzie), gdyż decyduje data przekazania jej organowi właściwemu. Skoro nastąpiło to po terminie, skarga jest spóźniona (sygn. akt IV SA/Gl 647/04, ONSAiWSA 2005/6/116). Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy postanowienie organu odwoławczego zostało doręczone skarżącemu w dniu 13 lipca 2009 r., a zatem ustawowy termin do wniesienia skargi na ww. postanowienie upływał w dniu 12 sierpnia 2009 r. R. L. co prawda wniósł w ww. terminie skargę na ww. postanowienie, jednakże nie do Izby Skarbowej, lecz do Inspektoratu Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w [...], zaś przekazanie przedmiotowej skargi zgodnie z właściwością nastąpiło w dniu 1 września 2009 r., a więc po upływie ustawowego terminu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 P.p.s.a.). Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.