I SA/Gd 695/09

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. L. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia zarzutów w sprawie prowadzonej przeciwko zobowiązanemu egzekucji administracyjnej na podstawie tytułów wykonawczych z uwagi na uchybienie terminu postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. R. L. zwrócił się z wnioskiem, złożonym na formularzu PPF w dniu 31 października 2009 r. (data stempla pocztowego), o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zgodnie z przepisem art. 245 § 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do przepisu art. 246 § 3 p.p.s.a., adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie całkowitym, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, oraz gdy nie pozostaje w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym, z wyjątkiem ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, dodatkowego oświadczenia z dnia 16 listopada 2009 r. oraz nadesłanych przez niego dokumentów źródłowych ustalono, że uzyskuje on dochód z tytułu wynagrodzenia za pracę w wysokości 740,96 zł netto – po uwzględnieniu potrąceń w kwocie 755,81 zł dokonywanych w ramach prowadzonej z tego wynagrodzenia egzekucji (zgodnie z zaświadczeniem od pracodawcy z dnia 16 listopada 2009 r. oraz odpisami odcinków wynagrodzenia za sierpień-październik br.), prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z małżonką, która jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku z tego tytułu (zgodnie z odpisem decyzji o uznaniu z dniem [...] za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku). Małżonkowie nie są właścicielami żadnej nieruchomości, nie posiadają oszczędności, papierów wartościowych, przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro ani pojazdów mechanicznych, zamieszkują w wynajętym lokalu o powierzchni 45,17 m2, za który uiszczają czynsz w wysokości 286,99 zł miesięcznie (zgodnie z odpisem zawiadomienia o zmianie wysokości opłat z dnia 30 grudnia 2008 r.). Nadto ponoszą koszty opłat za prąd, gaz i telewizję w średniej miesięcznej wysokości około 150 zł (zgodnie z odpisami faktury za gaz oraz poleceniami przelewu/wpłat gotówkowych za prąd i usługi telewizji kablowej). Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności faktyczne, a w szczególności wysokość dochodów wnioskodawcy, przeznaczonych na potrzeby dwóch osób (740,96 zł netto) oraz brak zasobów pieniężnych, uznano, iż wnioskodawca udowodnił, że nie ma realnych możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.