I SA/Gd 699/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 27 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. G. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu nieuregulowanych składek postanawia przyznać skarżącej prawo pomocy przez ustanowienie adwokata. S. G. wnioskiem z dnia 20 grudnia 2009 r. zwróciła się o ustanowienie adwokata. Zgodnie z brzmieniem art. 239 § 1 pkt 1 lit. e) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Okoliczność ta ma istotne znaczenie z punktu widzenia przesłanek, w świetle których należy dokonać oceny zasadności wniesionego przez stronę żądania. Zastosowanie w niniejszej sprawie będą miały przepisy o przyznaniu prawa pomocy w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy. O odpowiednim ich stosowaniu stanowi bowiem art. 262 p.p.s.a. Z przepisu art. 245 § 3 p.p.s.a. wynika, że prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Przy czym ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww. (art. 246 § 3 p.p.s.a.). W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z przywołanych przepisów wynika, że sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawczynię oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów dołączonych do wniosku, jak również znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy (orzeczenia z dnia 23 listopada 2009 r. o stopniu niepełnosprawności wnioskodawczyni, decyzji MOPS z dnia 10 grudnia 2009 r. o przyznaniu zasiłku pielęgnacyjnego bezterminowo, decyzji ZUS z dnia 13 marca 2007 r. o odmowie przyznania prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, decyzji ZUS z dnia 9 marca 2009 r. o waloryzacji emerytury męża, decyzji ZUS z dnia 5 stycznia 1998 r. o przyznaniu mężowi stałej renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy, dokumentacji medycznej z lat 2008-2010), ustalono, że prowadzi ona wspólne gospodarstwo domowe z mężem, źródłem utrzymania małżonków jest emerytura męża wypłacana w kwocie 1.503 zł netto oraz przyznany wnioskodawczyni zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 153 zł, małżonkowie nie posiadają jakiegokolwiek majątku, w tym nieruchomości, przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro oraz oszczędności, oboje są osobami niepełnosprawnymi, wnioskodawczyni znajduje się pod stałą opieką poradni kardiologicznej, w ciągu roku jest kilkakrotnie hospitalizowana. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, uznano, iż skarżąca wykazała, że dzień wydania niniejszego postanowienia poniesienie przez nią kosztów związanych z ustanowieniem pełnomocnika z wyboru spowoduje skutki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Za taką oceną przemawia wysokość miesięcznych dochodów małżonków, która wynosi 1.656 zł, i z której bez wątpienia nie są oni w stanie poczynić oszczędności. Wskazać przy tym należy, że dochody uzyskuje w zasadzie jedynie mąż wnioskodawczyni. Ona sama, pomimo że jest osobą niepełnosprawną, nie ma prawa do renty, nie otrzymuje też emerytury. Sytuacja finansowa skarżącej nie budzi wątpliwości i znajduje potwierdzenie w dokumentach dołączonych do akt sprawy. Z tych względów uznano, że wnioskodawczyni spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.