I SA/Gd 7/09

Dnia 25 sierpnia 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Irena Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku O.J. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 października 2008 r., Nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia O.J. w skardze z dnia 6 grudnia 2008 r. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 października 2008 r. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Uzasadniając swoje stanowisko wskazał, że wykonanie decyzji zachwieje płynnością finansową skarżącego. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W doktrynie i literaturze jednolicie przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki. (por. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, LexisNexis. W-wa 2005, str. 295). Wniosek skarżącego odnosi się do postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej utrzymującego w mocy postanowienie organu pierwszej instancji w przedmiocie uznania zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego za niezasadne, a więc ze swej istoty nie nadającej się do wykonania, gdyż nie wymaga ona żadnej czynności stron. W związku z tym, wniosek złożony przez O.J. uznać należy za bezzasadny. Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że wnioskodawca nie wykazał zaistnienia okoliczności świadczących o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Sąd w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2005 roku wydanym w sprawie sygn. akt II OZ 201/2005 wskazał, iż wnioskujący musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu. O.J. w złożonym wniosku ograniczył się jedynie do wskazania tego, że egzekucja może doprowadzić do zachwiania płynności finansowej skarżącego, nie uzasadniając bliżej swojego stanowiska. Tymczasem do zweryfikowania przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku wnioskodawcy, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki niezbędne jest dysponowanie informacjami o jego sytuacji majątkowej, rodzinnej, uzyskiwanych dochodach, posiadanych oszczędnościach, czy ponoszonych wydatkach. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. a contario, orzekł jak w sentencji postanowienia.