I SA/Gd 700/16

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. Z. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Wnioskiem, złożonym na formularzu PPF w dniu 4 sierpnia 2016 r., skarżący T. Z. zwrócił się o przyznanie mu prawa pomocy w niniejszej sprawie w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych (w tym wpisu od skargi w kwocie 500 zł) oraz ustanowienie radcy prawnego. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Skarżący utrzymuje się z emerytury, która po uwzględnieniu dokonywanych potrąceń egzekucyjnych z tytułu alimentów na małżonkę, wynosi 1.129,16 zł. Skarżący nie posiada żadnego majątku, w tym środków na rachunku bankowym. Obecnie zamieszkuje u córki, która udziela mu pomocy finansowej na pokrycie kosztów bieżącego utrzymania, w tym wyżywienia, zakupu odzieży, opłat za telefon. Skarżący nie partycypuje w kosztach eksploatacji zajmowanego lokalu – koszty te w całości ponosi jego córka. Skarżący ponosi natomiast wydatki na zakup niezbędnych leków oraz koszty zabiegów rehabilitacyjnych, które stanowią znaczną część jego dochodów (800-1.000 zł). Powyższe ustalono na podstawie oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżącego, złożonego przez niego pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń, o której mowa w art. 233 § 1 w związku z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) oraz dokumentów przedłożonych na wezwanie referendarza sądowego. W tym stanie sprawy referendarz sądowy uznał, że skarżący wykazał zasadność wniesionego żądania. Zdaniem orzekającego zobowiązanie skarżącego do partycypowania w kosztach niniejszego postępowania nawet w niewielkim stopniu mogłoby skutkować niemożnością zaspokojenia jego niezbędnych potrzeb życiowych. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.