I SA/Gd 707/16

Dnia 10 października 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Stępień po rozpoznaniu w dniu 10 października 2016 roku na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu W.P. na zarządzenie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, z dnia 14 września 2016 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 20 kwietnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 rok postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 7 lipca 2016 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 875 zł w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wnioskiem z dnia 22 lipca 2016 r. złożonym na formularzu PPPr skarżący zwrócił się przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym. W związku z powyższym referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 28 lipca 2016 r. wezwał skarżącego do złożenia wniosku na urzędowym formularzu PPF. Dnia 31 sierpnia 2016 r. doręczono skarżącemu urzędowy formularz PPF celem jego wypełnienia w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku z dnia 22 lipca 2016 r. bez rozpoznania. Odpowiadając na powyższe skarżący złożył wniosek na formularzu PPF według nieobowiązującego wzoru. Zarządzeniem z dnia 14 września 2016 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Od powyższego zarządzenia, w ustawowym terminie strona wniosła sprzeciw wskazując, że formularz został wydrukowany z Internetu, a choć okazał się niezgodny z obowiązującymi przepisami, to został wysłany w terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że ustawą z dnia z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r., poz. 658) dalej w skrócie zwana Ustawą zmieniającą, dokonano nowelizacji ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 2 Ustawy zmieniającej, przepisy ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 2-8, pkt 10-14, pkt 19-32, pkt 34-39, pkt 41-47, pkt 51, pkt 52, pkt 55, pkt 57, pkt 58, pkt 60-69, pkt 71, pkt 72 i pkt 74-81 niniejszej ustawy stosuje się również do postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie. W pozostałym zakresie do tych postępowań stosuje się przepisy ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym. Zmiany w p.p.s.a., które zostały dokonane Ustawą zmieniającą weszły w życie z dniem 15 sierpnia 2015 r. Mając na uwadze to, że w rozpoznawanej sprawie postępowanie ze skargi W.P. zostało wszczęte po dniu wejścia w życie Ustawy zmieniającej, podstawą rozstrzygnięcia będą przepisy p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym po dokonanej nowelizacji. Przepis art. 260 § 1 p.p.s.a. przewiduje, że rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Jak stanowi z kolei art. 260 § 2 zd. 2, sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Konsekwencją przyjęcia nowej regulacji jest to, że orzeczenie Sądu wydane w następstwie rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia wydanego przez referendarza sądowego, jest prawomocne z chwilą jego wydania i nie przysługuje od niego środek zaskarżenia. Jak stanowi art. 252 § 2 p.p.s.a., wniosek (o przyznanie prawa pomocy – przyp. Sądu) składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. W myśl powołanego przepisu, warunkiem koniecznym rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy jest złożenie go na urzędowym formularzu. Nie może to być przy tym jakikolwiek urzędowy formularz, ale taki, którego wzór został ustalony na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 256 p.p.s.a. Wniosek o obowiązku złożenia wniosku o prawo pomocy na określonym, urzędowym formularzu wypływa wprost z brzmienia przepisu art. 252 § 2 p.p.s.a., w którego treści ustawodawca odwołał się do pojęcia "ustalonego wzoru" formularza. Wzór takiego formularza, obecnie obowiązującego, został określony w załączniku nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz.U. z 2015 r., poz. 1257). Podkreślenia wymaga, że wzór formularza obowiązujący w dacie składania wniosku o przyznanie prawa pomocy, był dostępny na stronie internetowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pod adresem http://www.bip.gdansk.wsa.gov.pl/47,formularze, w postaci możliwych do wydrukowania plików w formacie DOCx, RTF i PDF. Stosowny druk obowiązującego formularza został również przesłany stronie wraz z pismem z dnia 28 lipca 2016 r., zobowiązującym skarżącego do złożenia wniosku na formularzu PPF. Przesyłka zawierająca pismo i formularz została doręczona stronie w dniu 31 sierpnia 2016 r., co wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru przesyłki (k. 28). Skoro zatem przepis prawa wymaga, aby wniosek o przyznanie prawa pomocy został złożony w wymaganej przez prawo formie tj. zgodnie z obowiązującym wzorem, to złożenie przez skarżącego takiego wniosku na formularzu, według wzorca, który w dacie jego składnia już nie obowiązywał (wzór ten został bowiem określony rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245), które utraciło moc z dniem 15 sierpnia 2015 r. na podstawie Ustawy zmieniającej), nie można uznać za złożenie wniosku we właściwej formie. Dla możliwości merytorycznego rozpatrzenia wniosku o przyznanie prawa pomocy wymagane jest bowiem, aby wnioskodawca złożył wniosek w przewidzianej i wymaganej przez prawo formie. Skoro skarżący tego nie uczynił, to zgodnie z treścią art. 257 p.p.s.a. istniały podstawy do pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, o czym prawidłowo orzekł referendarz sądowy w zaskarżonym zarządzeniu. Złożenie wniosku przez stronę, na nieprawidłowym, nieobowiązującym formularzu, nie może być bowiem uznane za skuteczne złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy w niniejszym postępowaniu. Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego.