I SA/Gd 710/07

Dnia 19 listopada 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Stępień po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2007 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C.R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 rok p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] roku Dyrektor Izby Skarbowej utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2004. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku C.R. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać na posiedzeniu niejawnym postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skoro wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może nastąpić wyłącznie na wniosek strony skarżącej, to na niej ciąży obowiązek wykazania, a zatem udowodnienia, przedstawienia w sposób przekonujący, że wystąpiła co najmniej jedna z przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W efekcie skarżący winien wniosek swój należycie uzasadnić. W kwestii tej wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny, który w postanowieniu z dnia 24 maja 2004 r. FZ 85/2004 (niepubl.) wyjaśnił, że uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do osoby skarżącego wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione w świetle przesłanek wynikających z prawa (zob. też postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 2004 r. FZ 86/2004 niepubl.). Sąd orzekający w sprawie niniejszej pogląd ten podziela. Tymczasem skarżący uzasadniając złożony wniosek ograniczył się jedynie do przytoczenia ustawowych przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., nie wskazując przy tym na żadne okoliczności świadczące o tym, że w odniesieniu do podatnika może zaistnieć stan niebezpieczeństwa wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd będąc jednocześnie zobligowanym do ustalenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia wniosku z urzędu (zgodnie z tezą orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005 roku, wydanego w sprawie II OZ 155/2005), poddał w tym kierunku analizie pozostały materiał zgromadzony w aktach sprawy. Możliwości oceny sytuacji majątkowej podatnika nie daje jednak złożone przez niego we wniosku o przyznanie prawa pomocy oświadczenie o stanie rodzinnym i majątkowym. W oświadczeniu tym podatnik wskazał bowiem wyłącznie źródło uzyskiwanych dochodów, nie podając przy tym ich wysokości. Brak jest również jakichkolwiek informacji odnoszących się do ponoszonych przez niego wydatków. Tymczasem tylko dysponowanie takim danymi pozwala Sądowi dokonać weryfikacji tego, czy wykonanie decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku wnioskodawcy. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. a contario, orzekł jak w sentencji postanowienia.