I SA/Gd 710/08

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. O. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za czerwiec 2003 r. postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Z. O. wnioskiem z dnia 17 grudnia 2010 r. zwrócił się o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Braki formalne wniosku poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF skarżący uzupełnił w dniu 17 stycznia 2011 r. (data stempla pocztowego). Sprecyzował przy tym i rozszerzył swoje żądanie wskazując, że wnosi o ustanowienie radcy prawnego, a także o zwolnienie od kosztów sądowych. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Jednocześnie ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 P.p.s.a.). W myśl art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z przywołanych przepisów wynika, że sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów przedłożonych na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 25 stycznia 2011 r. (dodatkowego oświadczenia z dnia 16 lutego 2011 r., wyciągu z rachunku bankowego za okres od 30 października do 30 listopada 2010 r., zaświadczenia [...] z dnia 14 grudnia 2010 r. o wysokości odszkodowawczego świadczenia rentowego za I kwartał 2011 r., decyzji Prezydenta Miasta z dnia 18 czerwca 2008 r. o wykreśleniu wpisu z ewidencji działalności gospodarczej), ustalono, że prowadzi on wspólne gospodarstwo domowe z żoną oraz małoletnią córką, źródłem utrzymania małżonków jest renta odszkodowawcza przyznana wnioskodawcy w związku ze zdarzeniem z dnia 21 stycznia 1999 r., której wysokość – po uwzględnieniu dokonywanych potrąceń komorniczych w kwocie 1.758,60 zł – wynosi 1.172,40 zł netto kwartalnie oraz przyznane żonie skarżącego zasiłki rodzinne (nie podano ich wysokości), małżonkowie nie posiadają jakiegokolwiek majątku, w tym nieruchomości, przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro, oszczędności, samochodów osobowych, ze względu na trudną sytuację finansową zamieszkują u rodziców skarżącego, którzy ponoszą wszelkie koszty związane z eksploatacją domu. Mając na uwadze powyższe okoliczności uznano, że wnioskodawca wykazał, iż na dzień wydania niniejszego postanowienia nie ma realnych możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania w niniejszej sprawie. Za takim stanowiskiem przemawia przede wszystkim wysokość dochodów skarżącego, które są głównym źródłem utrzymania trzyosobowej rodziny, a z których bez wątpienia nie jest on w stanie poczynić oszczędności, jak również brak majątku, w tym oszczędności. Na uwadze należy mieć także fakt, że dochód skarżącego podlega zajęciu komorniczemu, w ramach którego dokonywane są potrącenia z tytułu alimentów. Wprawdzie skarżący nie podał kwoty przyznanych jego żonie zasiłków rodzinnych, to jednak przyjąć należało, że dochody z tego tytułu nie stanowią okoliczności, która miałaby istotny wpływ na ocenę możliwości płatniczych wnioskodawcy. Z tych względów uznano, że wnioskodawca spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.