I SA/Gd 718/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Kraus po rozpoznaniu w dniu 22 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 4 kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. R. S. (dalej "Skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 4 kwietnia 2014 r. w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki. W treści skargi Skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając złożony wniosek, Skarżący wskazał, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do nadania zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Skarżący oświadczył, ze nie posiada wolnych środków finansowych w kwocie określonej w decyzji, pozwalających zaspokoić wierzytelność wynikającą z zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazał ponadto, że brak wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji doprowadzić może do powstania nieodwracalnych skutków oraz powstania znacznej szkody, gdyż Skarżący zmuszony będzie do wyzbycia się składników majątkowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej w skrócie zwana "p.p.s.a"., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, że przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/04). Sąd w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2005 roku wydanym w sprawie sygn. akt II OZ 201/05 wskazał, iż wnioskujący musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu. Zdaniem Sądu, Skarżący nie wykazał, że istotnie zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wnioskujący ograniczył się bowiem wyłącznie do ogólnikowego i hipotetycznego wskazania, że wykonanie decyzji może spowodować konieczność wyzbycia się składników majątkowych, gdyż Skarżący nie posiada wolnych środków finansowych pozwalających zaspokoić wierzytelność wynikającą z zaskarżonej decyzji. Rozpoznając przedmiotowy wniosek, Sąd wziął pod rozwagę dokumenty i oświadczenia Skarżącego przedłożone do akt sprawy na etapie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Z zaświadczenia o zatrudnieniu z dnia 16 lipca 2014 r. wynika, że Skarżący jest zatrudniony w A Sp. z o.o. na czas nieokreślony i osiąga z tego tytułu wynagrodzenie w kwocie 2.876 zł brutto, natomiast z przedłożonej historii rachunku bankowego wynika, że otrzymuje wynagrodzenie od B Sp. z o.o. w kwotach innych niż wykazane w formularzu PPF. Ponadto Sąd zwrócił uwagę, że w oświadczeniu z dnia 16 lipca 2014 r. Skarżący poinformował, że nie posiada mieszkania, ani żadnych innych nieruchomości, jak również nie jest właścicielem żadnego rachunku bankowego ani pojazdu mechanicznego, podczas gdy we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Skarżący wskazał, że wykonanie decyzji może spowodować konieczność wyzbycia się składników majątkowych. W ocenie Sądu Skarżący nie wykazał, jakich składników majątkowych miałby się wyzbyć, tym bardziej, ze z oświadczenia wynika, ze takowych nie posiada. Powyższe rozbieżności, budzą w ocenie Sądu uzasadnione wątpliwości, co do faktycznego stanu majątkowego Skarżącego. Do oceny zasadności wniosku konieczne jest tymczasem dysponowanie aktualnymi danymi o stanie majątkowym strony. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącego prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jego sytuacji majątkowej, wysokości uzyskiwanych dochodów, posiadanych oszczędnościach, czy ponoszonych wydatkach. Nadmienić przy tym należy, że ocena sytuacji wnioskodawcy nie może odbywać się przy uwzględnieniu kondycji finansowej ogółu społeczeństwa lecz wymagane jest zbadanie sytuacji majątkowej konkretnego, zindywidualizowanego podmiotu składającego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Natomiast Skarżący nie wykazał swojej sytuacji materialnej pozwalającej na ocenę, czy wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącemu znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Należy również dodać, że podstaw wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie można upatrywać w przekonaniu strony o wadliwości zaskarżonego aktu. Katalog przyczyn uzasadniających takie rozstrzygnięcie sądu, zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. ma charakter zamknięty i nie mieści się w nim możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu ze względu na subiektywne przekonanie strony o wadliwości zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.