I SA/Gd 720/17

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Wnioskiem, uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 1 lipca 2017 r. (data stempla pocztowego), skarżący W. K. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 poz. 718 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zgodnie z przepisem art. 245 § 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do przepisu art. 246 § 3 p.p.s.a., adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie całkowitym, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, oraz gdy nie pozostaje w stosunku prawnym z profesjonalnym pełnomocnikiem procesowym z wyboru. Z oświadczenia wnioskodawcy o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, o której mowa w art. 233 § 1 w związku z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) oraz przedłożonych przez niego dokumentów źródłowych (odpisów: decyzji o waloryzacji emerytury z dnia 16 marca 2017 r., postanowienia sądu rejonowego z dnia [...] maja 2017 r. o wpisaniu do Krajowego Rejestru Sądowego – Rejestru Dłużników Niewypłacalnych, zaświadczenia z dnia [...] czerwca 1996 r. na okoliczność ustanowienia opiekunem) wynika, że wnioskodawca otrzymuje emeryturę w kwocie 740,94 zł netto (po uwzględnieniu dokonywanych z tego świadczenia potrąceń egzekucyjnych w wysokości 311,71 zł), od 1996 r. sprawuje opiekę nad ubezwłasnowolnioną całkowicie żoną, która otrzymuje rentę w wysokości 1.208,12 zł netto. Małżonkowie nie posiadają jakichkolwiek oszczędności, papierów wartościowych i innych praw majątkowych, wierzytelności ani przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł, majątek wnioskodawcy stanowi udział w 1/12 części w nieruchomości o powierzchni 1.570 m2, zabudowanej budynkiem mieszkalnym o powierzchni 112 m2. Postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r. wnioskodawca został wpisany do Rejestru Dłużników Niewypłacalnych jako osoba zobowiązana do wyjawienia majątku. Wnioskodawca oświadczył, iż nie zatrudnia i nie pozostaje w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym ani z rzecznikiem patentowym. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności faktyczne, a w szczególności wysokość dochodu, przeznaczonego na potrzeby dwóch osób, którym dysponuje wnioskodawca (1.949,06 zł) oraz brak jakichkolwiek zasobów pieniężnych uznano, iż wnioskodawca udowodnił, że nie ma obecnie realnych możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.