I SA/Gd 721/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 6 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu J.G. od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 24 lipca 2017 r. pozostawiającego bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi J.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2016 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. Zarządzeniem z dnia 24 lipca 2017 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego J.G. o przyznanie prawa pomocy wskazując, że strona nie złożyła wniosku na urzędowym formularzu. Od powyższego zarządzenia, w ustawowym terminie skarżący wniósł sprzeciw wskazując, że nie doręczono mu urzędowego formularza. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Sprzeciw wnioskodawcy nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej jako "p.p.s.a"), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1). W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3). Konsekwencją wynikającą z przepisu art. 260 p.p.s.a. jest to, iż orzeczenie sądu wydane w następstwie rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia wydanego przez referendarza sądowego, jest prawomocne z chwilą jego wydania i nie przysługuje od niego środek zaskarżenia. Stosownie do art. 252 § 2 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Z kolei przepis art. 257 p.p.s.a., stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W myśl powołanego przepisu art. 252 § 2 p.p.s.a., warunkiem koniecznym rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy jest złożenie go na urzędowym formularzu. Podkreślić należy, że niedopuszczalne jest merytoryczne rozpatrzenie takiego wniosku, jeśli nie została zachowana przewidziana ustawą (p.p.s.a.) szczególna forma jego złożenia (formularz PPF, PPPr), co jasno wynika z brzmienia art. 252 § 2 i art. 257 p.p.s.a. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2015 r. I OZ 28/15, z dnia 14 grudnia 2012 r. II FZ 917/12). Odnosząc powyższe rozważania do stanu faktycznego niniejszej sprawy należało uznać, że prawidłowo referendarz sądowy przyjął, że pomimo doręczenia stronie urzędowego formularza PPF, skarżący nie uczynił zadość wezwaniu, dlatego też pozostawiono jego wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Jak bowiem wynika z akt sprawy, zarządzeniem z dnia 26 maja 2016 r. Zastępca Przewodniczącego Wydziału zarządził doręczenie skarżącemu formularza PPF (karta 62). Zarządzenie to zostało wykonanie przez pracownika sądu, o czym świadczy podpis pracownika (z datą wykonania 30.05.2017 r.), znajdujące się w aktach pismo przewodnie z tej samej daty oraz zwrotne poświadczenie odbioru, z którego wynika, że przesyłka ta zawierała "formularz PPF". Powyższe zdaniem sądu świadczy o tym, że urzędowy formularz został doręczony skarżącemu prawidłowo. Również z samej treści pisma wynikało, że sąd przesyła w załączeniu urzędowy formularz PPF, celem jego wypełnienia. Niewątpliwie gdyby zaistniała sytuacja niedoręczenia ww. formularza, skarżący próbowałby wyjaśnić tę okoliczność, chociażby poprzez skontaktowanie się telefonicznie sekretariatem tutejszego sądu w celu wyjaśnienia zaistniałej sytuacji. Jednakże brak jest w aktach adnotacji, aby taka sytuacja miała miejsce. W tej sytuacji sąd uznał, że strona została prawidłowo wezwana do uzupełnienia braku wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie go na stosownym, wymaganym przez przepisy prawa urzędowym formularzu. Wzór takiego formularza został przesłany stronie, a przesyłkę odebrano w dniu 5 czerwca 2017 r. (k. 66). W zakreślonym siedmiodniowym terminie skarżący nie uzupełnił braku wniosku. Również wypełnionego formularza nie załączono do złożonego sprzeciwu. Prawidłowo zatem referendarz sądowy zarządził o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego.