I SA/Gd 730/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Woźniak po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 14 maja 2010 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik i listopad 2007 r. postanawia oddalić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu. UZASADNINIE D. Z. wnioskiem z dnia 15 grudnia 2010 r. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku o przywrócenie terminu do złożenia sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 7 października 2010 r. odmawiającego przyznania prawa pomocy. Uzasadniając wniosek przedstawił, że w dniu 8 grudnia 2010 r. dowiedział się, że jest do odbioru postanowienie; po wizycie w Sądzie okazało się, że jest to odmowa przyznania pomocy prawnej. Wnioskodawca podniósł, że nie ponosi winy za brak odbioru pisma, gdyż pod wskazanym adresem w G. mieszka jego schorowana matka, która nie wiedziała, że takie pismo jest do odbioru. Ponadto wyjaśnił, że w październiku przebywał poza G., w celach zarobkowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje. Z brzmienia art. 86 § 1 oraz art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 513, poz. 1270 ze zm.- dalej "p.p.s.a") wynika, że Sąd, na wniosek strony, postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli strona nie dokonała czynności w terminie bez swojej winy. Zgodnie z utrwalonymi poglądami doktryny i judykatury w kwestii braku winy w uchybieniu terminu, przyjmuje się, iż uchybienie terminu jest niezawinione wówczas, gdy pomimo zachowania należytej staranności strona nie mogła w terminie dopełnić czynności procesowej. Przeszkody, o których mowa, muszą mieć zatem charakter zewnętrzny i obiektywny, a brak winy w uchybieniu terminu można uznać tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Brak winy nie zachodzi zatem w przypadku świadomego dopuszczenia się lekkiego choćby niedbalstwa. Ciężar uprawdopodobnienia okoliczności wskazującej na brak winy w uchybieniu terminu spoczywa na wnioskującym o jego przywrócenie. W niniejszej sprawie nie można przychylić się do twierdzenia, iż uchybienie terminu do wniesienia sprzeciwu nastąpiło na skutek niezależnych od strony okoliczności, na które nie miała ona wpływu. Przede wszystkim należy zauważyć, że postanowienie o odmowie przyznania prawa pomocy zostało skierowane na adres wskazany przez skarżącego. Uprzednio, pismem z dnia 6 sierpnia 2010 r. skarżący został pouczony o obowiązku zawiadomienia Sądu o każdej zmianie swojego adresu zamieszkania, adresu do doręczeń lub siedziby i o skutkach prawnych zaniedbania tego obowiązku. Należy zauważyć i podkreślić także i to, że przesyłka zawierająca postanowienie o odmowie przyznania prawa pomocy została uznana za doręczoną z zachowaniem warunków określonych w art. 73 § 1 - § 4 p.p.s.a. Okoliczność, iż skarżący w celach zarobkowych przebywał poza miejscem zamieszkania "Jeżdżę po P. i w miesiącu październiku w ogóle nie byłem w G." nie należą do nadzwyczajnych i z zasady nie uniemożliwia starannego prowadzenia własnych spraw. Skoro strona nie przytacza we wniosku żadnych szczególnych okoliczności, które uniemożliwiły jej terminowe wniesienie sprzeciwu - nie ma podstaw aby sam fakt wykonywania pracy zarobkowej poza miejscem stałego zamieszkania, uznawać automatycznie za okoliczność uprawdopodabniającą brak winy strony w uchybieniu terminu do wniesienia sprzeciwu. Wyjaśnienie, że pod wskazanym adresem mieszka schorowana matka skarżącego uznać należy za nie mające znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Skoro bowiem skarżący wiedział, że domownik nie jest w stanie odebrać przesyłki a jednocześnie zamierzał wyjechać poza miejsce zamieszkania, to mógł i powinien tak zorganizować swoje sprawy aby w ustawowym terminie złożyć środek zaskarżenia. Wobec braku pozytywnych przesłanek przywrócenia terminu, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.