I SA/Gd 733/16

Dnia 20 lipca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Kraus po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. B. o wymierzenie Naczelnikowi Urzędu Skarbowego grzywny z tytułu niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 czerwca 2015 r. sygn. akt I SA/Gd 138/15 postanawia: odrzucić skargę. K. B. – dalej jako "Skarżąca", wskazując na treść art. 154 § 1 i § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę o wymierzenie Naczelnikowi Urzędu Skarbowego grzywny z tytułu niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 czerwca 2015 r. sygn. akt I SA/Gd 138/15. W uzasadnieniu Skarżąca wskazała, że powołanym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny zobowiązał Dyrektora Izby Skarbowej do przeprowadzenia postępowania i zebrania materiału umożliwiającego stwierdzenie, czy decyzja wydana w dniu 29 września 2014 r. była prawomocna. Skarżąca wyjaśniła, że w dniu 8 grudnia 2015 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał postanowienie o zawieszeniu egzekucji, która toczyła się z naruszeniem art. 1 pkt 14 ustawy o umorzeniu należności z tytułu nieopłaconych składek przez osoby prowadzące pozarolniczą działalność z uwagi na fakt, że decyzja wydana przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych z dnia 29 września 2014 r., jest decyzją nieprawomocną. Skarżąca wskazała, że w uzasadnieniu Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, że egzekucja winna być zawieszona od dnia złożenia wniosku tj. od 5 czerwca 2014 r. do czasu uprawomocnienia się decyzji. W dniu 28 maja 2014 r. Urząd Skarbowy dokonał zajęcia nadpłaty podatku za rok 2013 r., natomiast wierzytelność została przekazana wierzycielowi w dniu 9 czerwca 2014 r., czyli w czasie kiedy egzekucja winna być zawieszona zgodnie z art. 1 pkt 14 ustawy o umorzeniu należności z tytułu nieopłaconych składek przez osoby prowadzące pozarolniczą działalność. Zdaniem Skarżącej, po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nadpłata powinna zostać zwrócona. Skarżąca wyjaśniła, że dwukrotnie wezwała Urząd Skarbowy do zwrotu zajętej nadpłaty podatku, a tym samym wykonania wyroku WSA z dnia 17 czerwca 2015 r., jednakże urząd odmówił, swoje postępowanie motywując brakiem podstaw do zwrotu nadpłaty, przedłużając postępowanie, a odpowiedzi udzielano w formie niezaskarżalnej. W ocenie Skarżącej skarga jest uzasadniona, bowiem do dnia złożenia niniejszej skargi, Urząd Skarbowy nie załatwił sprawy zgodnie z wykładnią prawa zawartą w powołanym wyroku, czym naruszył administracyjną zasadę szybkości działania. Zdaniem Skarżącej Urząd Skarbowy powinien wykonać wyrok sądu niezwłocznie po jego otrzymaniu, ponieważ zawarta w nim ocena prawna dokonana przez Sąd była jednoznaczna- czego dotychczas nie uczynił. W tej sytuacji skarga zawierająca żądanie wymierzenia Urzędowi Skarbowemu grzywny z tytułu niewykonania w całości wyroku jest zasadna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W pierwszej kolejności Sąd wyjaśnia, że skarga Skarżącej na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie zwrotu nadpłaty podatku za 2013 r. została zarejestrowana w tut. Sądzie pod sygn. akt I SAB/Gd 14/16 i zostanie rozpoznana w odrębnym postępowaniu. Wskazać należy, że niniejsze postępowanie dotyczy skargi o wymierzenie Naczelnikowi Urzędu Skarbowego grzywny z tytułu niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 czerwca 2015 r. sygn. akt I SA/Gd 138/15. Wskazanym wyrokiem Sąd, rozpoznając skargę Skarżącej, uchylił zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 15 grudnia 2014 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Zdaniem Sądu wyjaśnienia wymaga, że w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658 – dalej jako "ustawa nowelizująca"). Zmieniła ona między innymi treść art. 154 § 1 p.p.s.a., który w brzmieniu obowiązującym do dnia 15 sierpnia 2015 r. stanowił, że: "W razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny". Natomiast od dnia 15 sierpnia 2015 r. przepis ten, zgodnie z art. 1 pkt 42 lit.a ustawy nowelizującej stanowi, że: "W razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny". Jednocześnie, zgodnie z art. 2 ustawy nowelizującej, przepis art. 154 p.p.s.a. w brzmieniu nadanym tą ustawą, stosuje się do również do postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie. Istotne jest również to, że w obu przypadkach warunkiem skutecznego wniesienia skargi jest uprzednie pisemne wezwanie organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. W związku z powyższym, stwierdzić należy, że w nowym brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r., ustawodawca w art. 154 § 1 p.p.s.a. nie przewidział możliwości wniesienia skargi na niewykonanie każdego wyroku sądu administracyjnego. Jedynym bowiem przypadkiem, w którym złożenie takiej skargi jest dopuszczalne w świetle art. 154 § 1 p.ps.a. jest niewykonanie wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Z regulacji art. 154 p.p.s.a. wyłączono natomiast przypadki dotyczące stanów bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku między innymi uchylającym zaskarżony akt, czyli tak, jak w przypadku skargi Skarżącej na powołane postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 15 grudnia 2014 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Zaznaczyć należy, że Skarżąca w niniejszej skardze wskazała na regulację zawartą w cytowanym powyżej przepisie art. 154 § 1 p.p.s.a. oraz wniosła o wymierzenie grzywny Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Tymczasem powyższe orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 czerwca 2015 r. sygn. akt I SA/Gd 138/15 nie dotyczyło ani kwestii bezczynności, ani przewlekłego prowadzenia postępowania przez Dyrektora Izby Skarbowej, bowiem – co już wskazano – wyrokiem tym Sąd uchylił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 15 grudnia 2014 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie Skarżąca, działając na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a. wniosła skargę o wymierzenie grzywny z tytułu niewykonania wyroku nieobjętego dyspozycją wskazanego przepisu, bowiem wyrok ten zapadł w sprawie innej niż bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W związku z powyższym w świetle powołanego przepisu art. 154 § 1 p.p.s.a skarga o wymierzenie organowi grzywny z tytułu niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 czerwca 2015 r. sygn. akt I SA/Gd 138/15 jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a., skargę odrzucił.