I SA/Gd 735/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 9 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. G. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o zabezpieczeniu zobowiązania podatkowego na majątku podatnika postanawia przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego. B. G. wnioskiem dołączonym do skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na wyżej opisaną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Jednocześnie ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.). W myśl art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Powołane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 p.p.s.a. Zatem rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Ze złożonego przez skarżącą oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, a także dokumentów przedłożonych przy sprawie o sygn. akt I SA/Gd 775/09 (odpisu umowy o pracę, zaświadczenia o zatrudnieniu i zarobkach, decyzji prezydenta miasta w prawie przyznania pomocy w formie dożywiania dla dzieci oraz w sprawie ustalenia prawa do zasiłku rodzinnego i dodatków do zasiłku rodzinnego, decyzji MOPS w sprawie ustalenia prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego, wezwania do zapłaty, faktury VAT za gaz wraz z potwierdzeniami wpłat, dowody wpłat za usługi telekomunikacyjne oraz opłaty czynszowe), wynika, że na wyłącznym utrzymaniu skarżącej pozostaje dwoje małoletnich dzieci, źródłem utrzymania rodziny są osiągane przez wnioskodawczynię dochody ze stosunku pracy w wysokości około 630 zł netto miesięcznie (po uwzględnieniu potrąceń należności alimentacyjnych na rzecz pełnoletniej córki) oraz przyznane jej dzieciom świadczenie z funduszu alimentacyjnego w wysokości po 400 zł miesięcznie i zasiłek rodzinny w kwocie po 91 zł, nie posiada ona jakiegokolwiek majątku, w tym nieruchomości, oszczędności, przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro, posiada natomiast zadłużenie z tytułu opłat czynszowych oraz za gaz, w roku 2008 korzystała z instytucji umorzenia nieuregulowanych składek na ubezpieczenie społeczne, a w 2010 r. – zaległości podatkowych. Miesięczne udokumentowane wydatki z tytułu opłat za gaz, czynsz oraz telefon, internet i RTV kształtują się na poziomie około 809 zł. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności uznano, że skarżąca wykazała, iż nie ma możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania w niniejszej sprawie. Za taką oceną przemawia wysokość miesięcznych dochodów trzyosobowej rodziny, które wynoszą łącznie około 1.612 zł netto, brak majątku oraz zasobów finansowych oraz okoliczność, że z wynagrodzenia skarżącej prowadzona jest egzekucja. Nie bez znaczenia jest także, że wnioskodawczyni dotychczas korzystała (i według oświadczenia korzysta nadal) z pomocy społecznej. Istotnym jest także, że Z tych względów uznano, że wnioskodawczyni spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.