I SA/Gd 749/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń /spr./, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia WSA Irena Wesołowska, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 29 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi M. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 14 czerwca 2024 r., nr SKO.410.68.2024 w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej oddala skargę. 1. Zaskarżoną decyzją z dnia 14 czerwca 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku (dalej "SKO"), działając na podstawie art. 67a, art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 13 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2383, dalej "O.p."), po rozpatrzeniu odwołania M. T. (dalej "Skarżący") od decyzji Prezydenta Miasta Słupska (dalej "Prezydent Miasta") z dnia 12 kwietnia 2024 r. w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w wysokości 160 zł, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. 2. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy: 2.1. Wnioskiem z 11 stycznia 2024 r. Skarżący zwrócił się do Prezydenta Miasta o umorzenie zaległości podatkowej z tytułu III i IV raty podatku od nieruchomości za 2023 r. Swój wniosek uzasadnił brakiem możliwości finansowych uregulowania zobowiązania bez uszczerbku dla swojego utrzymania. 2.2. Prezydent Miasta decyzją z 12 kwietnia 2024 r. odmówił Skarżącemu umorzenia zaległości w wysokości 160 zł. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ podatkowy wyjaśnił ustawowe przesłanki zastosowania ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowych oraz rozważył sytuację materialną podatnika. Wskazał na miesięczny dochód netto w postaci zasiłku stałego w wysokości 719 zł oraz orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie stwierdził również ubóstwo, narkomanię i alkoholizm. Strona dysponuje prawem własności mieszkania w Słupsku, z którym wiążą się miesięczne wydatki wynikające z jego eksploatacji, które obejmują: czynsz - 239,43 zł miesięcznie, gaz – 300 zł oraz energię elektryczną - 161,54 zł. Skarżący ponosi także miesięczne opłaty za telewizję i internet - 99,90 zł, telefon – 30 zł i ubezpieczenie – 36 zł. Dodatkowo wydatki na leczenie i zakup leków wynoszą 50 zł miesięcznie. Analizując sprawę organ nie dostrzegł jednak wystąpienia ani przesłanki ważnego interesu podatnika ani przesłanki interesu publicznego. Podkreślono także, że strona zwracała się o umorzenie wszystkich kolejnych rat podatku od nieruchomości począwszy od II raty za 2022 r. a skończywszy na II racie za 2023 r., co wskazuje, iż podatnik upatruje w uldze w postaci umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości stałego środka prowadzącego do niepłacenia swojego zobowiązania. 2.3. W wyniku rozpatrzenia odwołania Skarżącego, SKO decyzją z dnia 14 czerwca 2024 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w pojęciu "ważnego interesu podatnika'" mieszczą się zatem sytuacje nadzwyczajne, wyjątkowe i niezależne od woli i działania podatnika. Sam fakt braku środków na jednorazową zapłatę zobowiązania podatkowego, nie wypełnia jeszcze przesłanki ważnego interesu podatnika. Wystąpienia tej przesłanki nie można bowiem upatrywać wyłącznie w dolegliwości finansowej jakiej doświadcza strona w związku z koniecznością wywiązania się z ciążących na niej zobowiązań podatkowych. Ważnym interesem podatnika będzie za to między innymi znaczne pogorszenie stanu zdrowia, utrata losowa majątku, nagła utrata możliwości zarobkowania lub inny przypadek uznany za wyjątkowy. W przedmiotowej sprawie zaś takie okoliczności nie mają miejsca. Co prawda, strona przedstawiła orzeczenie o niepełnosprawności, świadczące o jej problemach zdrowotnych, ale jest to orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności z uwzględnieniem odpowiedniego zatrudnienia w warunkach chronionych, co daje możliwości znalezienia odpowiedniego zatrudnienia na otwartym rynku pracy i poprawę sytuacji materialnej. Podatnik nie przedstawił jednak żadnego dowodu wskazującego na chociażby próbę uzyskania zatrudnienia i poprawienia swojej sytuacji finansowej. Ustalona przez organ sytuacja majątkowa i zdrowotna potwierdza trudności finansowe strony. Niemniej jednak, pomimo uznania, że jest to sytuacja trudna, nie jest to sytuacja, która uzasadniałaby udzielenie ulgi w spłacie zaległości podatkowych i spełniała przesłankę ważnego interesu podatnika. Na marginesie należy zaznaczyć, że strona uzyskała pomoc w spłacie zaległości podatkowych, a zatem organ podatkowy udzielił pomocy, w postaci dwukrotnego umorzenia zaległości z tytułu podatku od nieruchomości tj. umorzenie III raty podatku za 2021 r. oraz umorzenie I raty za 2022 r. Biorąc zaś pod uwagę, że strona zwracała się o umorzenie wszystkich kolejnych rat podatku od nieruchomości począwszy od II raty za 2022r. a skończywszy na II racie za 2023r., wskazuje, iż podatnik upatruje w uldze w formie umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości stałego środka prowadzącego do niepłacenia swojego zobowiązania. Odnosząc się do przesłanki interesu publicznego SKO stwierdziło, że w sytuacji strony nie wystąpiły okoliczności, które w imię respektowania "wartości wspólnych dla całego społeczeństwa takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, równość traktowania osób w podobnej sytuacji, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, sprawność działania aparatu państwowego", powodowałyby konieczność zastosowania ulgi podatkowej w postaci umorzenia zaległości podatkowej. Z okoliczności sprawy wynika, iż strona domaga się zastosowania wobec niej ulgi prowadzącej w istocie do niepłacenia podatku od nieruchomości, w sytuacji gdy inni podatnicy w trudnej sytuacji regulują swój obowiązek podatkowy. Z tego względu przesłanka interesu publicznego nie może mieć zastosowania w przypadku strony. Strona jest w wieku produkcyjnym, a orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności nie wyklucza możliwości podjęcia pracy zarobkowej, co niewątpliwie poprawiłoby jej sytuację materialną. Strona nie podejmuje żadnych kroków aby poprawić swoją sytuację finansową. Podatnik nie podejmował starań znalezienia pracy, m.in. z obawy o utratę zasiłku. Strona nie załączyła również żadnych dowodów uzasadniających jego twierdzenie, że podjęcie pracy może zagrażać jego zdrowiu. 3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i uwzględnienie skargi ze względu na ważny interes podatnika i interes publiczny, który wyraża się w niemożności uregulowania należności z powodu trudnej sytuacji finansowej i konieczności sięgania przez podatnika do środków pomocy państwa. Z uwagi na stan zdrowia Skarżący nie jest w stanie podjąć pracy, a udzielony mu zasiłek stały i zasiłki okresowe nie wystarczają na godne życie. 4. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: 5.1. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona do Sądu decyzja, wbrew podniesionym zarzutom, odpowiada prawu. Sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. 5.2. W rozpoznawanej sprawie kwestia sporna sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy w okolicznościach sprawy, organ podatkowy zgodnie z prawem odmówił Skarżącemu umorzenia wskazanej zaległości podatkowej. Otóż zgodnie z treścią art. 67a § 1 pkt 3 O.p. organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Z przepisu tego wynika, że decyzje organów podatkowych w sprawie ulg w spłacie zobowiązań podatkowych mają charakter uznaniowy, są podejmowane w ramach tzw. uznania administracyjnego. Oznacza to, że organ podatkowy może ale nie musi wydać decyzji pozytywnej, czyli zastosowanie ustanowionych w ww. regulacji ulg jest prawem, a nie obowiązkiem organów podatkowych. Zatem nawet zaistnienie jednej z przesłanek określonych w art. 67a § 1 O.p. nie musi prowadzić do pozytywnego dla strony rozstrzygnięcia. Uznanie administracyjne nie oznacza oczywiście swobody decyzji dla organu administracji, lecz jest ograniczone kierunkowymi dyrektywami wyboru, jakimi są użyte w treści przepisu zwroty "ważny interes podatnika" oraz "interes publiczny". Organ prawidłowo wywiódł, co należy rozumieć przez ważny interes podatnika, jak również interes publiczny. Należy zaznaczyć, że zastosowanie ulg podatkowych wskazanych w art. 67a O.p., jest instytucją o charakterze wyjątkowym, bowiem zasadą jest terminowe płacenie podatków. Wszelkie ulgi podatkowe są wyjątkiem i istotnym odstępstwem od zasady powszechności i równości opodatkowania. W związku z takim charakterem ulg podatkowych oraz faktem, że udzielanie ulg w spłacie podatków traktowane jest co do zasady jako jedna z form pomocy udzielanej przez państwo, pomoc taka dopuszczalna jest w ściśle określonych w przepisach prawa sytuacjach. Taką sytuację przewiduje art. 67a § 1 pkt 3 O.p. Przepis ten zawiera oprócz uznania administracyjnego dwa pojęcia niedookreślone, jakimi są "ważny interes podatnika" oraz "interes publiczny". Pojęcia te ograniczają zakres stosowanego uznania. Wskazują one bowiem sytuację faktyczną, w której można dokonać umorzenia zaległości podatkowej. Inaczej mówiąc pojęcia ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego stanowią warunki skorzystania przez organ podatkowy z uznania. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 sierpnia 2010 r., sygn. akt II FSK 689/09 (wszystkie przywołane orzeczenia dostępne w CBOSA na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl), organ podatkowy dysponuje pewnym marginesem swobody zarówno w odniesieniu do wykładni tych pojęć, jak i oceny sytuacji faktycznej sprawy. Tej swobody nie można jednak utożsamiać z uznaniem administracyjnym. Weryfikacja istnienia przesłanek udzielenia ulgi, o jakiej mowa w art. 67a § 1 pkt 3 O.p., poddana jest bowiem rygorom postępowania podatkowego. Posłużenie się przez ustawodawcę pojęciami niedookreślonymi wymaga mianowicie od organu wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych po to, aby na tej podstawie stwierdzić, czy dana sytuacja faktyczna mieści się w zakresie przesłanki ważnego interesu podatnika tudzież interesu publicznego, czy też nie. Natomiast z samym uznaniem będziemy mieli do czynienia dopiero wówczas, gdy organ podatkowy stwierdzi istnienie jednej z tych przesłanek lub obu łącznie. Jeżeli jednak nie stwierdzi wystąpienia sytuacji odpowiadających użytym pojęciom ważnego interesu podatnika tudzież interesu publicznego, wówczas w ogóle nie będzie wchodziło w grę zastosowanie przez ten organ uznania administracyjnego. Oznacza to, że w takim przypadku organ nie będzie dysponował wyborem, tylko decyzja będzie miała charakter związany (por. M. Jaśkowska, glosa do wyroku NSA z 26 września 2002 r., III SA 659/01, OSP 2003, nr 9, s. 481). Przesłanki umorzenia zaległości podatkowej, wymienione w art. 67a § 1 pkt 3 O.p., tj. ważny interes podatnika oraz interes publiczny stanowią terminy nieostre, co oznacza, że ich treść musi być ustalona w konkretnej sprawie. Dla organu podatkowego oznacza to, że w każdej rozpatrywanej sprawie indywidualnie musi on ustalić i ocenić na czym polega ważny interes podatnika oraz interes publiczny. Kryterium ważnego interesu podatnika wymaga wykazania konkretnych okoliczności, które uniemożliwiają wywiązanie się z ciążących obowiązków podatkowych bez doraźnej pomocy ze strony organów podatkowych. Nakaz uwzględnienia interesu publicznego oznacza dyrektywę postępowania, zgodnie z którą należy mieć na względzie respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa takich jak sprawiedliwość, równość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego. Użyty w powołanej regulacji zwrot "może" oznacza, że organ przy rozpatrywaniu sprawy i wydaniu rozstrzygnięcia działa w ramach uznania administracyjnego. Przedmiotem uznania jest tutaj określenie skutku prawnego w postaci umorzenia bądź też odmowy umorzenia zaległości podatkowej. Takie pojęcie uznania jest akceptowane w orzecznictwie (wyrok NSA z dnia 29 października 2010 r., sygn. akt II FSK 1017/09). Tożsame poglądy wyrażane są w literaturze (Dowgier R., Etel L, Kosikowski C, Pietrasz P., Popławski M., Presnarowicz S., komentarz do art. 48 O.p. LEX 2011). W przypadku stwierdzenia przesłanki organ może wniosek uwzględnić lub odmówić jego uwzględnienia, ma prawo wyboru rozstrzygnięcia. Zaznaczyć jednak trzeba, że wybór taki nie może być dowolny i musi wynikać z prawidłowo przeprowadzonego postępowania. Z kolei sądowa kontrola tego rodzaju decyzji sprowadza się do oceny, czy organ zbadał sprawę pod kątem wystąpienia przesłanek wymienionych w art. 67a § 1 O.p., tj. istnienia w danej sprawie ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Sądową kontrolą nie jest natomiast objęte rozstrzygnięcie, będące wynikiem dokonania przez organ wyboru. Sądy administracyjne nie są bowiem uprawnione do badania merytorycznej zasadności (celowości) decyzji uznaniowej. Tak też konstrukcja uznania administracyjnego rozumiana jest w orzecznictwie (por. wyrok NSA z 18 grudnia 2009r., sygn. akt II FSK 1117/08) oraz w literaturze (por. B. Dauter w: S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2010, s. 378 i n.). Podkreśla się mianowicie, że w świetle przyjętej w Ordynacji podatkowej koncepcji uznania administracyjnego, organ jest skrępowany w zakresie oceny przesłanek zastosowania ulgi, ale pozostaje nieskrępowany w zakresie tego, jak postąpić w przypadku ich stwierdzenia. Uznanie nie wyraża się zatem w swobodzie oceny w danym stanie faktycznym sprawy okoliczności odpowiadających użytym pojęciom ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, ale w możliwości negatywnego dla podatnika rozstrzygnięcia nawet przy ich ustaleniu (zob. R. Dowgier w: System prawa finansowego, pod red. L. Etela, tom III, Prawo daninowe, 2010 r., s. 569 i przywołany tam wyrok NSA). Tym samym, nawet wystąpienie powyższych przesłanek nie zobowiązuje organu podatkowego do udzielenia ulgi. Przepis ten nie wyznacza bowiem decyzji organu podatkowego, lecz pozostawia mu wybór co do jej podjęcia. Taka konstrukcja wywiera daleko idące skutki w zakresie kontroli instancyjnej i sądowoadministracyjnej. Sąd nie rozstrzyga bowiem o tym, czy umorzyć zaległość, lecz bada, czy organ podatkowy wydał decyzję z zachowaniem przepisów postępowania. Kontroli Sądu nie podlega zatem uznanie samo w sobie, ale poprawność postępowania dowodowego i wyciągniętych zeń wniosków co do tego, czy dany stan faktyczny wypełnia użyte w art. 67a § 1 pkt 3 O.p. pojęcia niedookreślone ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Kontrola sądowa nie powinna więc odnosić się do kryteriów celowościowych czy słusznościowych. 5.3. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd doszedł do przekonania, że organ podatkowy dokonał prawidłowej wykładni art. 67a § 1 O.p. i nie naruszył przy tym zasad odnoszących się do gromadzenia i oceny materiału dowodowego w sprawie. W opinii Sądu organ odniósł się do istoty sprawy i dokonał właściwej oceny przesłanek umorzenia zaległości, o których mowa w art. 67a O.p. Z uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia wynika bowiem, że organ podatkowy wykluczając istnienie ważnego interesu podatnika utożsamia go ze zobiektywizowanymi kryteriami, zgodnymi z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości, w której wysoką rangę mają zdrowie i życie, a także kwestie majątkowe (sytuacja finansowa podatnika). Natomiast przez interes publiczny rozumie dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, itp. W rozpoznawanej sprawie organ w kontekście rozważenia możliwości zastosowania ulgi określonej w art. 67a § 1 O.p. dokonał analizy typowych przesłanek takich jak sytuacja życiowa, stan majątkowy i finansowy Skarżącego, przyjmując, że ze złożonych przez stronę dokumentów i oświadczeń wynika, że jego sytuacja finansowa i zdrowotna jest trudna. Sam brak środków na uiszczenie należności nie jest jednakże sytuacją wyjątkową. W sprawie nie wystąpiły nadzwyczajne okoliczności, jak znaczne pogorszenie stanu zdrowia, utrata losowa majątku, nagła utrata możliwości zarobkowania czy inny wyjątkowy przypadek. Organ wskazał, że Skarżący – pomimo posiadanego orzeczenia o niepełnosprawności w stopniu umiarkowanym – ma możliwość podjęcia zatrudnienia w warunkach chronionych na otwartym rynku pracy i poprawę swojej sytuacji materialnej. Wbrew wywodom Skarżącego, nie wykazał on, że jego stan zdrowia całkowicie uniemożliwia mu podjęcie jakiejkolwiek pracy. Co więcej, Skarżący wprost przyznał, że nie podejmuje starań znalezienia zatrudnienia. W związku z tym, sytuacja, w jakiej znalazł się Skarżący jest wynikiem jego własnych działań oraz zaniechań. W takiej sytuacji nie może oczekiwać, że koszty niezapłaconego zobowiązania podatkowego poniosą inni podatnicy. Z pewnością nie może to uzasadniać jego wniosku o przyznanie ulgi w spłacie zobowiązania podatkowego. Zasadnie uznały organy, że sytuacja finansowa Skarżącego nie stanowi podstawy do stwierdzenia zaistnienia przesłanki ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Prawidłowe było również stanowisko organu w zakresie sytuacji zdrowotnej Skarżącego (niepełnosprawność w stopniu umiarkowanym). Jak słusznie podkreślił organ podatkowy nie jest ona wystarczającym argumentem do zastosowania ulgi w postaci umorzenia zaległości. W opinii Sądu, sytuacja podatnika jest wynikiem jego własnych działań, a nie wynikiem zaistnienia okoliczności nadzwyczajnej. Ponadto Skarżący nie wykazał skutecznie, by w jego przypadku zaistniały szczególne i wyjątkowe okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie umorzenia zaległości podatkowych. Tym samym nie doszło do pominięcia żadnych istotnych okoliczności faktycznych, a jedynie do odmiennej oceny ich całokształtu przez organy podatkowe. Nie do przyjęcia jest zastosowanie ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowej podatnikowi wyłącznie ze względu na jego trudności finansowe, gdyż byłoby to sprzeczne z interesem społecznym oraz konstytucyjną zasadą sprawiedliwości społecznej. Z akt sprawy wynika bowiem, że Skarżący comiesięcznie uzyskuje dochody w postaci zasiłku stałego oraz zasiłków okresowych, jednocześnie nie podejmując starań w kierunku uzyskania zatrudnienia pomimo braku przeciwskazań ku temu i możliwości pracy w warunkach chronionych. Zdaniem Sądu, trafnie także uznał organ podatkowy argumentując, że przeciwko uwzględnieniu żądania Skarżącego przemawiał interes publiczny, gdyż udzielenie ulgi stawiałoby go w sytuacji uprzywilejowanej w stosunku do innych podatników. Podsumowując, organ podatkowy zasadnie uznał, że okoliczności wskazane przez Skarżącego w trakcie toczącego się postępowania nie stanowią przesłanki do udzielenia wnioskowanej ulgi w spłacie, nie potwierdzają też wystąpienia ważnego interesu podatnika ani interesu publicznego. Irrelewantne w rozpatrywanej sprawie pozostają przywołane w skardze sytuacje umorzenia zaległości podatkowych wobec innych osób i podmiotów. Udzielenie ulgi podatkowej jest uzależnione od indywidualnej sytuacji każdego wnioskującego podmiotu. Nadto, sam fakt dysponowania orzeczeniem o przyznanym stopniu niepełnosprawności nie jest okolicznością samą w sobie uprawniającą Skarżącego do otrzymania ulgi podatkowej w postaci umorzenia zaległości. Przywołane w uzasadnieniu skargi przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji dotyczące: przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego, okoliczności odstąpienia od czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych, warunków umorzenia kosztów egzekucyjnych oraz wyłączenia świadczeń spod egzekucji, pozostają bez wpływu na podjęte w rozpatrywanej sprawie rozstrzygnięcie, które dotyczy kwestii odmowy umorzenia zaległości podatkowej na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 O.p., a zatem zupełnie odmiennej instytucji. 5.4. W ocenie Sądu, organ podatkowy przeprowadził postępowanie w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący, w zakresie wystarczającym dla potrzeb podjęcia rozstrzygnięcia, prawidłowo odtwarzając zaistniały w sprawie stan faktyczny. Uzyskane dowody poddane zostały wnikliwej i poprawnej ocenie, w ramach przyznanej organowi w art. 191 O.p. swobody. Zaskarżona decyzja została prawidłowo uzasadniona i zawiera zarówno pełne uzasadnienie faktyczne, jak i prawne. Konkludując, zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania w takim zakresie, by naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. 5.5. Biorąc pod uwagę przedstawione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, uznając ją za bezzasadną.