I SA/Gd 751/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski (spr.), Sędzia WSA Irena Wesołowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 września 2018 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w z dnia 1 czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 1 czerwca 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 127 § 2 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), dalej jako "k.p.a.", art. 54 § 5 w trybie art. 17 § 1 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1201 ze zm.), dalej jako "u.p.e.a.", po rozpatrzeniu zażalenia "A" sp. z o.o. z siedzibą w D. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 16 marca 2018 r., którym oddalono jako nieuzasadnioną skargę na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia nieruchomości, dokonaną zawiadomieniem z dnia 10 lipca 2017 r., uchylił zaskarżone postanowienie w całości i umorzył w całości postępowanie organu I instancji. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Organ egzekucyjny, będący jednocześnie wierzycielem - Naczelnik Urzędu Skarbowego - wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanego – "A" sp. z o.o., na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 9 grudnia 2016 r. o nr od [...] do [...], obejmujących obowiązek z tytułu podatku od towarów i usług za okres: lipiec 2011 r., sierpień 2011 r., lipiec 2012 r., sierpień 2012 r., lipiec 2013 r., sierpień 2013 r., lipiec 2014 r., sierpień 2014 r. Odpisy tych tytułów doręczono spółce w dniu 28 grudnia 2016 r. w trybie art. 44 k.p.a. W toku postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny sporządził zawiadomienie z dnia 10 lipca 2017 r. nr [...] o zajęciu działek gruntów o nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...] o łącznej powierzchni 2,1760 ha, oddanych w użytkowanie wieczyste oraz określonych budynków i urządzeń, stanowiących odrębną nieruchomość, położonych w D. (księga wieczysta nr [...] prowadzona przez Sąd Rejonowy , [...] Wydział Ksiąg Wieczystych). Zawiadomienie to zostało doręczone spółce w dniu 31 lipca 2017 r. w trybie art. 44 k.p.a., a kserokopia tego zawiadomienia została doręczona prezesowi zarządu spółki w dniu 29 grudnia 2017 r. Następnie zobowiązana spółka wniosła do organu egzekucyjnego pismo z dnia 12 stycznia 2018 r. zatytułowane jako "skarga". W związku z czynnościami wyjaśniającymi organu, mającymi na celu ustalenie charakteru żądania wniesionego ww. podaniem, spółka w piśmie z dnia 12 lutego 2018r. wyjaśniła, iż pismo to stanowi skargę na czynność egzekucyjną. Dodatkowo stwierdziła, że pismo to należy potraktować jako zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym. Jednocześnie spółka zakwestionowała, ażeby doręczono jej odpisy tytułów wykonawczych, czy jakiekolwiek upomnienia. Postanowieniem z dnia 16 marca 2018 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego oddalił jako nieuzasadnioną skargę na czynność egzekucyjną. Pismem z dnia 3 kwietnia 2018 r. "A" sp. z o.o. wniosła zażalenie na to postanowienie, wskazując, że pismo z dnia 12 stycznia 2018 r. zostało błędnie potraktowane jako skarga, podczas gdy wniosła dwa środki zaskarżenia, tj. skargę i zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym. Dodatkowo podtrzymała podniesione uprzednio twierdzenia o niedoręczeniu jej odpisów tytułów wykonawczych i powzięciu wiedzy o toczącym się postępowaniu w dniu 29 grudnia 2017 r., tj. w dniu doręczenia kserokopii zawiadomienia o zajęciu egzekucyjnym. Postanowieniem z dnia 1 czerwca 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uchylił w całości zaskarżone postanowienie i umorzył w całości postępowanie organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, iż przedmiotem badanej sprawy jest postanowienie oddalające jako nieuzasadnioną skargę na czynność egzekucyjną. Organ podkreślił, że merytoryczne rozpoznanie skargi uzależnione jest od jej skutecznego wniesienia. Skuteczność ta warunkowana jest natomiast m.in. zachowaniem określonego przepisami prawa terminu do dokonania tej czynności, tj. terminu ustalonego w art. 54 § 4 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem skargę należy wnieść w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia zobowiązanego o danej czynności egzekucyjnej. W ocenie organu II instancji, Naczelnik Urzędu Skarbowego błędnie przyjął, iż wniesienie skargi nastąpiło w terminie ustawowo skutecznym, a zatem niezasadnie rozpoznał ten środek merytorycznie, zamiast orzec formalnie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie. Organ II instancji podniósł, że zobowiązanym w niniejszej sprawie jest osoba prawna, prowadząca działalność gospodarczą w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. W takiej sytuacji art. 45 k.p.a. ustanawia jako obowiązującą regułę to, że doręczenia następują w lokalu siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Jednocześnie przepis ten przesądza, że także w tym przypadku (tj. kiedy adresatem jest jednostka organizacyjna) za skuteczne doręczenie uznaje się doręczenie określone w art. 44 k.p.a. W myśl tego przepisu nawet faktyczne nieodebranie przesyłki przez jej adresata nie niweczy skuteczności doręczenia, gdy przesyłka - doręczana za pośrednictwem operatora wyznaczonego - była przechowywana w jego placówce przez okres 14 dni, a adresat za pośrednictwem odpowiedniego zawiadomienia (które jest jednokrotnie powtarzane) był powiadomiony o możliwości jej odbioru. W sprawie bezspornym pozostaje, że siedziba zobowiązanego mieści się w D. (D. [...], [...]-[...] U.). Potwierdzają to nie tylko wpisy zamieszczone w Rejestrze Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, ale też dane podawane w każdym piśmie składanym przez samą stronę w sprawie. Organ II instancji zaznaczył przy tym, że zamieszczone w rejestrze wpisy korzystają z domniemania prawdziwości (art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym - tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 986). Zatem to na podmiocie wpisanym do rejestru spoczywa obowiązek "czuwania nad prawdziwością" dokonywanych wpisów. Odnosząc się do twierdzenia, że prezes zarządu spółki informował o konieczności kierowania korespondencji na inny adres, ponieważ zgłoszenie aktualizacyjne (NIP-8), dotyczące podania jako adresu korespondencyjnego innego adresu niż adres siedziby, zostało złożone pismem z dnia 28 września 2017 r. (data wpływu do organu w dniu 9 października 2017 r.), organ II instancji podniósł, że nie wpływa ono w żadnym stopniu na skuteczność doręczeń dokonanych przed tym dniem. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki, zawierającej zawiadomienie z dnia 10 lipca 2017 r.nr [...], wynika, że zostało ono wysłane na aktualny adres siedziby spółki. Przesyłka była dwukrotnie awizowana w dniach: 17 lipca 2017 r., 25 lipca 2017 r. i następnie zwrócona nadawcy w dniu 1 sierpnia 2017 r. Skutek doręczenia nastąpił zatem w dniu 31 lipca 2017 r. Zdaniem organu II instancji, późniejsze doręczenie zawiadomienia prezesowi zarządu spółki (dokonane na wskazany adres korespondencyjny) miało wyłącznie wymiar informacyjny. Konkludując, organ II instancji stwierdził, że podstawą niniejszego rozstrzygnięcia jest art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., stanowiący m.in. o możliwości uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i orzeczenia co do istoty sprawy poprzez umorzenie postępowania organu pierwszej instancji w danym przedmiocie. Ponadto organ II instancji wskazał, że poza przedmiotem rozpoznania pozostają podniesione w zażaleniu okoliczności, świadczące o wadliwości zastosowanej czynności. Przy czym zauważył, że drugi z wniesionych pismem z dnia 12 stycznia 2018 r. środków prawnych podlegał rozpoznaniu w odrębnym postępowaniu. Dodatkowo organ wyjaśnił, iż w postępowaniu egzekucyjnym organ egzekucyjny, czy też organ nadzoru, nie sprawują kontroli nad organem podatkowym, w związku z czym badanie określenia podstawy opodatkowania nie podlega kognicji tych organów. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku spółka, działająca przez profesjonalnego pełnomocnika, przeciwko opisanemu wyżej postanowieniu organu II instancji podniosła następujące zarzuty naruszenia przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art.54 § 4 u.p.e.a., polegające na niezasadnym uznaniu, że skarżąca nie dochowała określonego przepisami prawa terminu do dokonania czynności w postaci wniesienia skargi na czynność egzekucyjną, tj. terminu 14 dni od dnia zawiadomienia zobowiązanego o danej czynności egzekucyjnej, w sytuacji gdy organ skutecznie zawiadomił skarżącą o zajęciu działek gruntów o nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] o łącznej powierzchni 2,1760 ha, dopiero pismem doręczonym w dniu 29 grudnia 2017 r.; 2. art. 44 § 1- 4 k.p.a., polegające na przyjęciu, że w sprawie doręczenia skarżącej przesyłki z dnia 10 lipca 2017 r. zastosowanie znajdzie domniemanie doręczenia zastępczego przesyłki, w sytuacji gdy dla przyjęcia domniemania koniecznym jest, aby przesyłka była przechowywana w placówce przez okres 14 dni, a adresat za pośrednictwem odpowiedniego zawiadomienia, które jest jednokrotnie powtarzane, był powiadomiony o możliwości jej odbioru, co nie miało miejsca w stanie faktycznym niniejszej sprawy; 3. art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a., poprzez: - przyjęcie domniemania doręczenia zastępczego przesyłki z dnia 10 lipca 2017 r. zawierającej zawiadomienie o zajęciu działek gruntów o nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] o łącznej powierzchni 2,1760 ha, w sytuacji gdy na przesyłce z dnia 10 lipca 2017 r. znajduje się wyłącznie pieczęć urzędu pocztowego i data awizowania przesyłki, brak jest z kolei wyraźnej adnotacji, że doręczyciel zawiadomił adresata o przesyłce w sposób zgodny z przepisami prawa; - przyjęcie, że skarżąca nie dochowała określonego przepisami prawa terminu do dokonania czynności w postaci wniesienia skargi na czynność egzekucyjną, w sytuacji gdy skarżąca nadała przesyłkę w terminie 14 dni od dnia skutecznego doręczenia jej zawiadomienia o zajęciu działek gruntów o nr [...], [...], [...], [...],[...], [...] o łącznej powierzchni 2,1760 ha. W oparciu o tak sformułowane zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ponadto strona skarżąca wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z kopii protokołu kontroli sanitarnej z dnia 19 lipca 2017 r. na okoliczność jego treści, w szczególności charakteru prowadzonej przez nią działalności, obecności osób umocowanych do odbioru przesyłek w jej imieniu w dacie rzekomo nieskutecznej próby doręczenia przesyłki, zawierającej zawiadomienie o zajęciu nieruchomości. Uzasadniając wnioski i zarzuty skargi, podkreślono, że wbrew twierdzeniu organu, samo umieszczenie na kopercie, zawierającej przesyłkę lub na dowodzie, potwierdzający doręczenie pisma, pieczęci urzędu pocztowego i daty czy wzmianki o awizowaniu przesyłki nie może być wystarczające do przyjęcia, że zostały spełnione przesłanki doręczenia zastępczego z art. 44 k.p.a. Zdaniem skarżącej, w sprawie nie zostały zachowane wszelkie elementy umożliwiające przyjęcie, że próba doręczenia przesyłki z dnia 10 lipca 2017 r. była w rzeczywistości podjęta. Skarżąca podniosła, że prowadzi działalność, polegającą na wynajmie pokoi, co odbywa się głównie w sezonie wakacyjnym. Miesiące lipiec i sierpień wiążą się więc co do zasady z pełnym obłożeniem w ośrodku. Zatem wykluczona była nieobecność osób uprawionych do odbioru przesyłek w dniach 17 lipca - 31 lipca 2017 r., co uprawniałoby operatora do awizowania przesyłek doręczanych skarżącej. Skarżąca wyjaśniła, że w dniu 19 lipca 2017 r. odbyła się kontrola sanitarna, która potwierdza obecność prezesa w ośrodku. Jednocześnie w dniu kontroli na terenie ośrodka było żywionych aż 60 osób. Jeśli zatem operator podjąłby się faktycznej próby doręczenia spornej przesyłki, to okazałaby się skuteczna z uwagi na liczny personel, jaki znajdował się w tym czasie na terenie ośrodka. Ponadto skarżąca zaprzeczyła faktowi pozostawienia w jej skrzynce oddawczej awiza, a wiedzę o zajęciu nieruchomości powzięła w dniu 29 grudnia 2017 r., a zatem wnosząc w dniu 12 stycznia 2018 r. skargę zachowała termin. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia. Należy również wskazać, że sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczyła postanowienia. Zgodnie z art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 p.p.s.a. sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Sformułowane w skardze zarzuty skupiają się na kwestionowaniu jako prawidłowego doręczenia skarżącej odpisu zawiadomienia o dokonanym zajęciu egzekucyjnym w dniu 31 lipca 2017 r. w trybie art. 44 k.p.a. Zdaniem skarżącej, w tym dniu nie doszło do skutecznego doręczenia korespondencji. Tym samym wniesiona przez nią pismem z dnia 12 stycznia 2018 r. skarga na czynności egzekucyjne powinna zostać rozpoznana merytorycznie, gdyż do doręczenia odpisu zawiadomienia doszło dopiero w dniu 29 grudnia 2017 r. Wobec tak zakreślonej kwestii spornej w sprawie, w pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 54 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Środek ochrony prawnej zobowiązanego, jakim jest skarga na czynności egzekucyjne, stanowi samoistną instytucję postępowania egzekucyjnego. Ma charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego (por. wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2015r. sygn. akt II FSK 778/13; wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2015r. sygn. akt II FSK 1688/13; wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 października 2015r. sygn. akt III SA/Wa 3396/14, wyrok NSA z dnia 24 października 2014r. sygn. akt II GSK 1377/13, publ. CBOSA). Skargę na czynności egzekucyjne, o której mowa w § 1, wnosi się w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia zobowiązanego o czynności egzekucyjnej, o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej (art. 54 § 4). Stosownie do treści art. 54 § 5 u.p.e.a. w sprawie skargi na czynności egzekucyjne, postanowienie wydaje organ egzekucyjny. Na postanowienie o oddaleniu skargi przysługuje zażalenie. Z kolei kwestię doręczania pism osobom prawnym reguluje art. 45 k.p.a., który poprzez art. 18 u.p.e.a. ma zastosowanie także do postępowania egzekucyjnego. Zgodnie więc z art. 45 k.p.a. jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Przepis art. 44 stosuje się odpowiednio. Jak stanowi art. 44 § 1 k.p.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4). W świetle powołanych przepisów, miejscem doręczania pism jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym jest lokal ich siedziby. Siedzibą osób prawnych jest miejscowość, w której ma siedzibę jej organ zarządzający, jeśli ustawa lub oparty na niej statut nie stanowią inaczej (art. 41 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny; Dz. U. z 2017 r. poz. 459 ze zm.). Osoby prawne zobowiązane są do określenia siedzib w Krajowym Rejestrze Sądowym. Jednocześnie podnieść należy, że art.45 k.p.a. przesądza, że w przypadku, kiedy adresatem jest jednostka organizacyjna, to za skuteczne doręczenie uznaje się doręczenie określone w art. 44 k.p.a. Jak wynika z tego przepisu, nawet faktyczne nieodebranie przesyłki przez jej adresata nie niweczy skuteczności doręczenia, gdy przesyłka - doręczana za pośrednictwem operatora wyznaczonego - była przechowywana w jego placówce przez okres 14 dni, a adresat za pośrednictwem odpowiedniego zawiadomienia, które jest jednokrotnie powtarzane, był powiadomiony o możliwości jej odbioru. Złożenie przez doręczającego pisma w jednym z miejsc wskazanych w art. 44 oraz umieszczenie zawiadomienia o złożeniu pisma w miejscu określonym w tym przepisie należy uważać za doręczenie dokonane z upływem ostatniego dnia okresu 14 dni liczonego od następnego dnia od dnia złożenia pisma w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy. Wymaga zatem zaakcentowania, że w świetle art. 44 k.p.a. ocena ziszczenia się skutku prawnego, o którym mowa w § 4, polegającego na uznaniu pisma za doręczone, nie może być sformułowana wyłącznie w oparciu o związek tegoż przepisu z § 1, do którego on odsyła, a więc tylko w oparciu o stwierdzenie, iż pismo było przechowywane przez pocztę przez okres czternastu dni w jej placówce pocztowej, lecz musi być powiązana także z ustaleniem, że spełnione zostały w czasie biegu tego terminu wszystkie pozostałe wymogi płynące zarówno z § 2, jak i § 3, czyli wymogi związane z pierwszym i powtórnym zawiadomieniem o nadejściu przesyłki (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 10 maja 2017 r. sygn. akt I SA/Op 136/17, LEX nr 2286942). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że zobowiązanym jest osoba prawna prowadząca działalność gospodarczą w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Jak wynika z akt sprawy, siedziba zobowiązanego mieści się w D., tj. D. [...], [...]-[...] U. Potwierdzają to wpisy zamieszczone w Rejestrze Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego (nr KRS Spółki: [...]), ale też dane podawane przez stronę skarżącą w każdym piśmie składanym w sprawie, w tym także w zażaleniu z dnia 3 kwietnia 2018 r. oraz w piśmie stanowiącym jego uzupełnienie, tj. w piśmie z dnia 14 maja 2018 r. Rację ma zatem organ odwoławczy podnosząc, że nie wiadomo, na jakiej podstawie w zażaleniu ww. adres jest określany przez stronę skarżącą jako nieaktualny, skoro żadne informacje tego nie potwierdzają, a wręcz przeczą. Co istotne, wpisy zamieszczone w Krajowym Rejestrze Sądowym korzystają z domniemania prawdziwości, o czym stanowi art. 17 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym. Podkreślić przy tym należy, iż to na podmiocie wpisanym do rejestru spoczywa obowiązek monitorowania dokonywanych wpisów. Jak stanowi bowiem art. 17 ust. 2 tej ustawy, jeżeli dane wpisano do rejestru niezgodnie ze zgłoszeniem podmiotu lub bez tego zgłoszenia, podmiot ten nie może zasłaniać się wobec osoby trzeciej działającej w dobrej wierze zarzutem, że dane te nie są prawdziwe, jeżeli zaniedbał wystąpić niezwłocznie z wnioskiem o sprostowanie, uzupełnienie lub wykreślenie wpisu. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki, zawierającej zawiadomienie z dnia 10 lipca 2017 r.nr [...], wynika, że zostało ono wysłane na aktualny adres siedziby spółki. Przesyłka była dwukrotnie awizowana w dniach: 17 lipca 2017 r. i 25 lipca 2017 r., a następnie zwrócona nadawcy w dniu 1 sierpnia 2017 r. Co istotne, na dokumencie tym znajduje się stosowna adnotacja o pozostawieniu adresatowi zawiadomienia o możliwości jej odbioru w [...]. Skutek wywodzony z art. 44 § 4 k.p.a. nastąpił więc w dniu 31 lipca 2017 r. W ocenie Sądu, trafny jest zatem pogląd organu II instancji, że późniejsze doręczenie zawiadomienia Prezesowi Zarządu Spółki, dokonane na wskazany przez skarżącą adres korespondencyjny, miało wyłącznie walor informacyjny, gdyż na gruncie przepisów k.p.a. dany dokument jest doręczany tej samej stronie skutecznie raz. Doręczenie pisma w toku postępowania może nastąpić tylko raz, zważywszy, że skutki procesowe ustawa łączy z doręczeniem w formie prawem przepisanej, a nie z faktycznym otrzymaniem tego pisma. W istocie każde późniejsze doręczenie nie będzie miało znaczenia prawnego w zakresie terminu do wniesienia danego środka prawnego, o ile uprzednio dokonano skutecznego doręczenia zastępczego. W orzecznictwie sądów administracyjnym wskazuje się, że wszelkie adnotacje na zwróconej przesyłce (zamieszczone na kopercie lub na zwrotnym potwierdzeniu odbioru), opatrzone stosownymi pieczątkami i podpisami, mają walor dokumentu urzędowego i stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone (por. wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2011 r. sygn. akt I FSK 11/11, LEX nr 1134189; wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2008 r. sygn. akt II GSK 554/08, ONSAiWSA 2010/4/69). A zatem zwrotne potwierdzenie odbioru korzysta z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone (art. 76 § 1 k.p.a.). Domniemanie to może zostać jednak obalone (art. 76 § 3 k.p.a.), gdy adresat udowodni, że mimo zastosowania zastępczej formy doręczenia pismo nie zostało mu doręczone z przyczyn od niego niezależnych. Jeżeli zatem adresat twierdzi, że nigdy nie znalazł w swojej skrzynce oddawczej jakiegokolwiek awiza, to powinien np. wszcząć postępowanie reklamacyjne. Zdaniem Sądu, skarżąca spółka nie obaliła powyższego domniemania. Nie przedstawiła bowiem żadnego dowodu na wadliwość doręczenia zastępczego. Do obalenia jego prawidłowości nie wystarczy samo ogólne twierdzenie, że znajdujący się w aktach organu egzekucyjnego dowód, świadczący o próbach doręczenia spornej korespondencji, nie spełnia wymagań określonych w art. 44 k.p.a. i tym samym nie ma podstaw do zastosowania fikcji prawnej doręczenia. W świetle powyższego bezspornym jest, że w niniejszej sprawie skutek doręczenia przesyłki, zawierającej odpis zawiadomienia o zajęciu egzekucyjnym z dnia 10 lipca 2017 r., nastąpił w dniu 31 lipca 2017 r. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, przedstawione powyżej okoliczności sprawy wskazują, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podjął wszelkie czynności zmierzające do dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy odnośnie sposobu doręczenia skarżącej odpisu zawiadomienia o zajęciu egzekucyjnym. Organ odwoławczy ponad wszelką wątpliwość ustalił, kiedy dokonano doręczenia skarżącej ww. odpisu na podstawie art. 44 k.p.a. oraz czy w świetle argumentów przedstawionych przez stronę - domniemanie prawidłowego doręczenia korespondencji należało obalić. Zatem skarga na czynność egzekucyjną została wniesiona po terminie. W konsekwencji - w tym stanie sprawy - zaktualizowały się przesłanki do wydania przez organ II instancji postanowienia na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 127 i art. 144 k.p.a. oraz art. 18 u.p.e.a. W ocenie Sądu, podzielić należy stanowisko organu, że w tych okolicznościach sprawy, poza przedmiotem rozpoznania pozostawały podniesione w zażaleniu okoliczności, świadczące o wadliwości zastosowanej czynności. Przy czym, jak trafnie odnotował organ, drugi z wniesionych pismem z dnia 12 stycznia 2018 r. środków prawnych podlegał rozpoznaniu w odrębnym postępowaniu. Prawidłowo przy tym organ II instancji wyjaśnił, że w postępowaniu egzekucyjnym organ egzekucyjny, czy też organ nadzoru, nie sprawują kontroli nad organem podatkowym, w związku z czym badanie określenia podstawy opodatkowania nie podlega kognicji tych organów. Konkludując, stanowisko Dyrektora Izby Administracji Skarbowej wyrażone w zaskarżonym postanowieniu jest prawidłowe, a tym samym Sąd nie podziela zarzutów skargi. Organ nie naruszył bowiem wskazanych w skardze przepisów. Końcowo, odnosząc się do wniosku strony skarżącej o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z treści dokumentu dołączonego do skargi, tj. kopii protokołu kontroli sanitarnej z dnia 19 lipca 2017 r., wyjaśnić należy, że z przepisu art. 133 § 1 p.p.s.a. stanowiącego, że sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, z wyjątkiem sytuacji określonej w art. 55 § 2 p.p.s.a., wprost wynika, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym sąd orzeka na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przez organy administracji publicznej w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, uwzględniając również w tej mierze, zgodnie z art. 106 § 4 p.p.s.a., powszechnie znane fakty, a także, jak wynika z art. 106 § 3 p.p.s.a., dowody uzupełniające z dokumentów. Podkreślić więc należy, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym możliwość prowadzenia dowodów jest wyjątkowa, bo obejmuje tylko dowód z dokumentów i tylko o tyle, że jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. Wszelkie dowody strona powinna składać we właściwym, merytorycznym postępowaniu, czyli przed organem, bo ten podmiot dokonuje oceny wniosku. Sąd takich kompetencji nie posiada, gdyż kontroluje tylko sposób działania organu. Skoro przed organem skarżąca spółka nie przedłożyła tego dowodu, to nie można twierdzić, że ewentualne braki w zakresie ustaleń faktycznych sprawy powinien uzupełniać sąd. Przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. nie służy do zwalczania ustaleń faktycznych, z którymi strona się nie zgadza, a tym bardziej ustaleń faktycznych, które nie są kwestionowane, lecz odmiennie oceniane. Niezależnie od powyższego Sąd zauważa, że próba doręczenia spornej przesyłki nie miała miejsca w dniu 19 lipca 2017 r., tj. w dniu przeprowadzenia kontroli sanitarnej, lecz w dniach 17 lipca 2017 r. oraz 25 lipca 2017 r. W związku z tym nie sposób przyjąć, że przedstawiony przez skarżącą dokument potwierdza fakt obecności osób umocowanych do odbioru przesyłki, zawierającej zawiadomienie o zajęciu nieruchomości. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 151 zw. z art. 120 p.p.s.a., oddalił skargę jako niezasadną.