I SA/Gd 754/16

Dnia 29 lipca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Wojtynowska po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. D. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 13 maja 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia spod egzekucji ruchomości postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 15 czerwca 2013 r. (data nadania) skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na ww. postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 13 maja 2016 r., w przedmiocie odmowy wyłączenia spod egzekucji ruchomości. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej odrzucenie wskazując, że na ww. postanowienie nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. W związku z tym skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Przystępując do rozpoznania sprawy obowiązkiem Sądu jest zbadanie, czy zaskarżony akt podlega kontroli sądowoadministracyjnej. Zakres tej kontroli wyznaczają art. 3-5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej: "p.p.s.a."), Art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., stanowi że sąd administracyjny jest właściwy w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Orzekając w niniejszej sprawie należy jednak uwzględnić regulację szczególną, na mocy której, kognicja sądowoadministracyjna została w sprawie wyłączona. Przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w art. 38 § 1 (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 z późn. zm.), dalej jako "u.p.e.a." dopuszczają możliwość wyłączenia na wniosek osoby trzeciej prawa majątkowego lub rzeczy, z której prowadzona jest egzekucja administracyjna. Na postanowienie w sprawie odmowy wyłączenia spod egzekucji rzeczy lub prawa majątkowego przysługuje zażalenie (art. 40 § 1 u.p.e.a.), Z kolei, zgodnie z art. 40 § 2 u.p.e.a. na ostateczne postanowienie w sprawie wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Osobie, której żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa nie zostało uwzględnione przysługuje natomiast prawo żądania zwolnienia ich od zabezpieczenia lub egzekucji administracyjnej w trybie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego. Osoba ta odpis pozwu o zwolnienie kieruje równocześnie do organu egzekucyjnego. Regulacja ta jednoznacznie stanowi, że w przypadku wydania ostatecznego postanowienia o odmowie wyłączenia rzeczy spod egzekucji administracyjnej wyłączona jest droga postępowania sądowoadministracyjnego, natomiast właściwa jest droga postępowania cywilnego przed sądem powszechnym regulowana przepisem art. 842 Kodeksu postępowania cywilnego. W ocenie Sądu, w świetle art. 40 § 2 u.p.e.a., na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Biorąc powyższe pod uwagę skargę należało odrzucić, jako niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.