I SA/Gd 755/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia NSA Alicja Stępień /spr./, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 10 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi S.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 1 lutego 2024 r., nr SKO.410.144.2023 w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie podatku od nieruchomości za 2014 r. oddala skargę Decyzją z 1 lutego 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku po rozpatrzeniu odwołania S.S. od decyzji Prezydenta Miasta Słupska z dnia 8 października 2018 r. Nr PZN.RP.V.3120.39.2014.2017 uchylającej dotychczasową decyzję wymiarową i ustalającą wysokość podatku od nieruchomości za rok 2014 oraz stwierdzającą nadpłatę w tym podatku- utrzymało w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji. W uzasadnieniu przypomniano, że w dniu 15 sierpnia 2016 r. S.S. złożyła Prezydentowi Miasta Słupska korektę informacji podatkowej w sprawie podatku od nieruchomości za lata 2011-2014, dotyczącą zabudowanej nieruchomości położonej w S. przy ul. [...] oraz wniosek o zwrot nadpłaty za wskazany okres. Wobec ustalenia podatku od nieruchomości za rok 2014 decyzją z dnia 16 stycznia 2014 r. Nr F-RPL-3120.11841.2014.2014, organ podatkowy wznowił postępowanie w sprawie wymiaru tego podatku. Działając w wyniku wznowienia postępowania Prezydent Miasta Słupska decyzją z dnia 8 października 2018 r. Nr PZN.RP.V.3120.39.2014.2017 uchylił dotychczasową decyzję wymiarową i ustalił wysokość podatku od nieruchomości za rok 2014 w kwocie 27.461,00 zł oraz stwierdził nadpłatę w tym podatku w wysokości 623,60 zł. W uzasadnieniu organ wskazał, że w toku postępowania wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję, dotyczące mniejszej powierzchni użytkowej budynku i braku budowli. Od decyzji tej odwołała się strona zarzucając, iż organ podatkowy naruszył art. 194 § 3 i art. 254 § 1 Ordynacji podatkowej oraz błędnie oparł wymiar na przepisach prawa materialnego, uchylonych przez Trybunał Konstytucyjny. Przesyłając odwołanie w trybie art. 227 Ordynacji podatkowej Prezydent Miasta Słupska podtrzymał swoje stanowisko. Rozpatrując sprawę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku przypomniało, że niniejsze postępowanie wznowieniowe wszczęte zostało po złożeniu przez stronę wniosku o zwrot nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2011-2014 ze względu na "mylnie zakwalifikowaną powierzchnię wymiaru". Ponieważ podatek od nieruchomości za rok 2014 ustalony został decyzją z dnia 16 stycznia 2014 r. Nr F-RPL-3120.11841.2014.2014, konieczne stało się wszczęcie postępowania wznowieniowego i zbadanie wystąpienia przesłanki, określonej w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. W toku postępowania organ ustalił, że w istocie powierzchnia użytkowa opodatkowanego budynku jest mniejsza niż wskazywała to strona w informacji podatkowej i wynosi 1.330,31 m2, a ponadto na nieruchomości nie ma budowli (bramy), która została skradziona w 2013 r. Spowodowało to konieczność uchylenia decyzji wymiarowej i ponownego ustalenia stronie podatku od nieruchomości na rok 2014 w kwocie 27.461,00 zł oraz w konsekwencji stwierdzenia nadpłaty w tym podatku w wysokości 623,60 zł. W niniejszej sprawie opodatkowana nieruchomość położona w S. przy ul. [...] w roku podatkowym 2014 stanowiła własność przedsiębiorcy, którego główny przedmiot działalności gospodarczej polegał na wynajmie i zarządzaniu nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi. Zabudowana była budynkiem handlowo-usługowym i przeznaczona była na wynajem. Ujęta została w środkach trwałych przedsiębiorstwa strony i dokonywane były od niej odpisy amortyzacyjne. Mając to na uwadze, stwierdzono iż opodatkowana nieruchomość spełniała kryteria wskazywane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz w przytoczonym wyroku Trybunału Konstytucyjnego, ponieważ, nie samo posiadanie nieruchomości przez przedsiębiorcę, przesądziło o uznaniu jej za związaną z działalnością gospodarczą strony, a sposób jej wykorzystania przez podatnika. Prezentowane zatem w odwołaniu stanowisko strony nie mog ło zostać uznane za uzasadnione i odpowiadające prawu. Również zauważono, iż niniejszej sprawie nie może mieć zastosowania art. 254 § 1 Ordynacji podatkowej, ponieważ dotyczy on przypadków, gdy decyzja ostateczna, ustalająca lub określająca wysokość zobowiązania podatkowego na dany okres, może być zmieniona przez organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli po jej doręczeniu nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie lub określenie wysokości zobowiązania, a skutki wystąpienia tych okoliczności zostały uregulowane w przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania decyzji. Tymczasem po doręczeniu decyzji pierwotnej nie nastąpiła żadna zmiana okoliczności faktycznych. W tej sytuacji Kolegium wskazało w niniejszej sprawie wystąpiła przesłanka zawarta w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, co w świetle art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej przesądzało o konieczności uchylenia decyzji ustalającej S.S. wysokość podatku od nieruchomości za lata 2014 i ponownego ustalenia tego podatku z jednoczesnym stwierdzeniem nadpłaty. Uwzględniając powyższe Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku nie znalazło podstaw do uchylenia decyzji Prezydenta Miasta Słupska. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wskazano, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Słupska narusza interes prawny skarżącej. Zaskarżono więc powyższą decyzję w całości i zarzucając: - rażące naruszenie prawa materialnego tj. art. 75 ustawy Ordynacja podatkowa w związku z art. 190 ust. 4 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej oraz art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych polegające na rażąco błędnym, sprzecznym z powołanymi przepisami przyjęciu, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego o sygn. akt 39/19 z dnia 24 lutego 2021 r. stwierdzający niezgodność z Konstytucją art. 1a Ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych nie odnosi się do sytuacji skarżącej, gdyż nie tylko fakt posiadania nieruchomości przez skarżącą przesądziło o uznaniu jej za związaną z działalnością gospodarczą a sposób wykorzystania przez podatniczkę podczas, gdyż w roku 2014 skarżąca nie prowadziła działalności gospodarczej w spornej nieruchomości, nie była więc ona związana z działalnością gospodarczą i związku z powyższym organ winien był uchylić decyzję ustalającą wysokość podatku od nieruchomości za rok 2014 i ustalić wysokość podatku od nieruchomości za 2014 r. nie według stawki najwyższej jak to uczynił organ, oraz ustalić w związku z tym wyższą nadpłatę w podatku, ponad kwotę 623,60 zł, - naruszenie prawa materialnego tj. art. la ust 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w roku podatkowym 2014 przez jego niezastosowanie, a zgodnie z tym przepisem grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych - tak jak w przypadku nieruchomości należącej do skarżącej. Wniesiono na tej podstawie o: - uchylenie w całości zaskarżonej decyzji w całości, - rozpatrzenie skargi na posiedzeniu niejawnym bez wyznaczania rozprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r. poz. 2383) w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Wznowienie postępowania podatkowego wymaga ustalenia konkretnych przesłanek jego wszczęcia. Przesłanki te określa szczegółowo przepis art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Jedną z tych przesłanek precyzuje pkt 5 § 1 art. 240 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym wznawia się postępowanie podatkowe, gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Nie ulega wątpliwości, że wznowienie postępowania jest postępowaniem nadzwyczajnym, które ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego postępowania wyjaśniającego i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową. Postępowanie wznowieniowe nie może być jednak wykorzystane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, bowiem nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego. Nie może też prowadzić do wzruszenia decyzji wskutek ewentualnych błędów organu. Toczy się ono tylko w zakresie oceny czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Pomiędzy postępowaniem wznowieniowym, a postępowaniem wcześniejszym musi zachodzić ścisły związek, mimo samodzielnego charakteru obydwu postępowań i ich odrębności procesowej. Granica postępowania w sprawie wznowienia jest wyznaczana zakresem sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną. Prowadząc postępowanie w sprawie wznowienia można rozstrzygać wyłącznie sprawę tożsamą, pod względem podmiotowym i przedmiotowym, co sprawa zakończona uprzednią decyzją ostateczną. Niniejsze postępowanie wznowieniowe wszczęte zostało po złożeniu przez stronę wniosku o zwrot nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2011-2014 ze względu na "mylnie zakwalifikowaną powierzchnię wymiaru". Ponieważ podatek od nieruchomości za rok 2014 ustalony został decyzją z dnia 16 stycznia 2014 r. Nr F-RPL-3120.11841.2014.2014, na skutek tego konieczne stało się więc wszczęcie postępowania wznowieniowego i zbadanie wystąpienia przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. W toku tego postępowania organ ustalił, że w istocie powierzchnia użytkowa opodatkowanego budynku jest mniejsza, niż wskazywała to strona w informacji podatkowej i wynosi 1.330,31 a ponadto na nieruchomości nie ma budowli (bramy), która została skradziona w 2013 r.. Spowodowało to, zdaniem organu, konieczność uchylenia decyzji wymiarowej i ponownego ustalenia stronie podatku od nieruchomości na rok 2014 w kwocie 27.461,00 zł oraz w konsekwencji stwierdzenia nadpłaty w tym podatku w wysokości 623,60 zł. Odnosząc do stanowiska strony Sąd wskazuje , że organ trafnie podkreślił w niniejszej sprawie, iż opodatkowana nieruchomość położona w S. przy ul. [...] w roku podatkowym 2014 stanowiła własność przedsiębiorcy, którego główny przedmiot działalności gospodarczej polegał na wynajmie i zarządzaniu nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi. Zabudowana była budynkiem handlowo-usługowym i przeznaczona była na wynajem. Ujęta została w środkach trwałych przedsiębiorstwa strony i dokonywane były od niej odpisy amortyzacyjne. Mając to na uwadze należy, zdaniem Sądu , stwierdzić, iż opodatkowana nieruchomość spełniała kryteria wskazywane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz w przytoczonym wyroku Trybunału Konstytucyjnego, ponieważ nie samo posiadanie nieruchomości przez przedsiębiorcę przesądziło o uznaniu jej za związaną z działalnością gospodarczą strony, a sposób jej wykorzystania przez podatnika. Sąd zatem podziela ocenę , że stanowisko strony nie może zostać uznane za uzasadnione . Reasumując – w ocenie Sądu prawidłowo organ uznał, że w niniejszej sprawie wystąpiła przesłanka zawarta w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, co w świetle art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej przesądzało o konieczności uchylenia decyzji ustalającej wysokość podatku od nieruchomości za lata 2014 i ponownego ustalenia tego podatku z jednoczesnym stwierdzeniem nadpłaty w granicach wynikających z decyzji. Podkreślając ponownie, że zastosowana instytucja nadzwyczajna nie może prowadzić do prowadzenia ponownego pełnego postępowania wymiarowego, Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W tej sytuacji orzeczono o oddaleniu skargi (art. 151 p.p.s.a.).