I SA/Gd 76/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Sędzia WSA Danuta Oleś, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Zalewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 listopada 2009 r. Sygn. akt [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2009 r. oddala skargę. Decyzją z dnia 30 czerwca 2009 r. Prezydent Miasta określił W.S. wysokość zobowiązania w podatku od środków transportowych za rok 2009 w kwocie [...] zł od środka transportowego ciągnika siodłowego o nr rej. [...]. Od decyzji odwołanie wniosła strona, reprezentowana przez pełnomocnika wskazując, że wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie. Zarzuciła naruszenie art. 8 i art. 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych poprzez wymierzenie podatku od środka transportu, którego podatnik nie posiada od lat 90-tych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 30 listopada 2009 r., utrzymało w mocy tę decyzję. W uzasadnieniu przypomniano, że organ pierwszej instancji wezwał W.S. do przedłożenia w terminie 7 dni od doręczenia wezwania deklaracji na podatek od środków transportowych (DT-1) za rok 2009 dotyczącej ciągnika siodłowego o numerze rejestracyjnym [...], albowiem tego prawnego obowiązku nie dokonał. Wezwanie doręczone w trybie art. 150 ustawy ordynacja podatkowa, nie zostało wykonane przez skarżącego. Dlatego też organ podatkowy pierwszej instancji postanowieniem z dnia 22 maja 2009 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego podatku od środków transportowych za rok 2009. W toku wyznaczonego przez organ terminu do wypowiedzenia się w sprawie, pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia 26 czerwca 2009 r. wniósł o umorzenie postępowania, albowiem podatnik już w sierpniu 2008 r. poinformował organ podatkowy sprzedaży opisanego wyżej samochodu, który został sprzedany w roku 1995 lub 1996. Jednocześnie pełnomocnik skarżącego podał, że podatnik nie posiada odpisu umowy sprzedaży, ani dowodu jej przełożenia w Urzędzie Miejskim. Dlatego też wyjaśnienia strony organ podatkowy winien potraktować jako złożone w dobrej wierze co skutkować winno umorzeniem postępowania. Odnosząc się do tego Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że pełnomocnik podatnika, jak i ona sam w żaden sposób nie wykazali (i to zarówno przed organem podatkowym pierwszej jak i drugiej instancji), że nie tylko pojazd wskazany w treści zaskarżonej decyzji został sprzedany, ani kiedy, ale także nie wskazane zostały jakiekolwiek dane dotyczące nabywcy pojazdu, które to dane pozwoliłyby na zweryfikowanie (potwierdzenie) faktów podnoszonych przez podatnika dotyczących zbycia pojazdu w połowie lat 90-tych. Dlatego zdaniem SKO organ podatkowy pierwszej instancji prawidłowo oparł się na dokumentach urzędowych będących w zasobach Prezydenta Miasta jak i zapisów Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców. Z powyższych dokumentów (znajdujących się w aktach sprawy) wynikało, że w dniu 5 lutego 1993 r. podatnik W.S. nabył własność pojazdu marki VOLVO model F-10, rok produkcji 1991 o dopuszczalnej masie całkowitej 17ton (zarejestrowany po raz pierwszy 23 kwietnia 1992 r.). Następnie podatnik pojazd ten zarejestrował pod nr [...]. Na dzień wydania decyzji pojazd nadal figuruje pod wskazaną wyżej rejestracją i danymi właściciela (podatnika). W dokumentach organu podatkowego pierwszej instancji, jak też w zapisach dokonywanych w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców brak jest jakichkolwiek zapisów dotyczących czy to wyrejestrowania pojazdu, czy te ponownego jego zarejestrowania przez inny właściwy organ. W tej sytuacji jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo, że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Reasumując, Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że organ podatkowy pierwszej instancji, mając na uwadze zapisy § 1 ust. 1 pkt 4 i § 4 UCHWAŁA Nr [...] Rady Miasta z dnia 14 listopada 2008 r. w sprawie ustalenia wysokości rocznych stawek podatku od środków transportowych na obszarze miasta [...] 9 Dz. Urz. Woj. [...]. Nr. 129, poz. 3163) prawidłowo ustalił przedmiotowe zobowiązanie na kwotę [...] zł. Strona nie zgodziła się z decyzją SKO i wniosła od niej skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W swojej skardze pełnomocnik skarżącego zarzuca decyzji naruszenie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych poprzez uznanie, iż skarżący nadal jest właścicielem środka transportowego, pomimo, że faktycznie nim nie jest oraz naruszenie przepisów postępowania, polegających na niewłaściwym ustaleniu w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców, faktu rejestracji przedmiotowego pojazdu, a mianowicie nie pozyskanie informacji o pełnym numerze podwozia rzeczonego pojazdu, który brzmi [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej w dalszej części "P.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Oceniając zaskarżoną decyzję organu odwoławczego z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Zgodnie z przepisem art. 11 ustawy, właściciel pojazdu jest obowiązany z mocy prawa zapłacić należny, za dany rok podatkowy, podatek od środków transportowych. Podatek ten należy zapłacić w drodze samoopodatkowania w określonych ustawą terminach, bez oczekiwania na wezwanie organu podatkowego. Obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został zarejestrowany, a przypadku nabycia pojazdu - od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym został on nabyty i wygasa z końcem miesiąca, w którym pojazd został na stałe wycofany z ruchu (wyrejestrowany) lub zbyty. Wobec tego, nie można zarzucić niezgodności z prawem rozstrzygnięciu decyzji określającej zobowiązanie w tym podatku za 2009 rok, bowiem jest to zgodne z postanowieniami art. 9 ust. 3 i 4 ustawy. Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości rozstrzygnięcia, bowiem wobec nie wyrejestrowania pojazdu, w świetle treści art. 9 ust. 4 ustawy, nie nastąpiło wygaśnięcie obowiązku podatkowego. Dla wygaśnięcia obowiązku podatkowego warunkiem koniecznym było dokonanie wyrejestrowania pojazdu, tej czynności skarżący nie dopełnił. Stałe wyrejestrowanie pojazdu, zgodnie z art. 79 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2003 roku Nr 58, poz. 515 ze zm.), które następuje na wniosek właściciela w drodze decyzji uchylającej decyzję o wydaniu dla tego pojazdu, dowodu rejestracyjnego. Kradzież samochodu, zniszczenie w wypadku samochodowym czy też jakiekolwiek inne rzeczywiste niekorzystanie przez właściciela z pojazdu (do momentu wyrejestrowania) nie powodują zwolnienia z obowiązku płacenia podatku. W wyroku z dnia 10 grudnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu I SA/Op 323/08 wskazał, że dopiero wydanie przez właściwego starostę decyzji o wyrejestrowaniu powoduje, iż z końcem miesiąca, w którym dokonano wyrejestrowania pojazdu, następuje wygaśnięcie obowiązku podatkowego. Dopóki właściciel nie złoży wniosku o wyrejestrowaniu pojazdu i - w konsekwencji - nie zostanie wydana decyzja o jego wyrejestrowaniu, dopóty ciążyć będzie na nim obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych. Bez znaczenia będzie miał zatem fakt zutylizowania pojazdu, wywozu pojazdu z kraju, czy jego kradzieży, jeżeli jego właściciel nie złoży stosownego wniosku, a starosta nie wyda decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu. Podobnie wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie I SA/Gd 1878/01. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że ciągnik siodłowy o nr rej. [...], od momentu jego pierwszej rejestracji - 23 kwietnia 1992 r. - nie został wyrejestrowany i nadal jest zarejestrowany na skarżącego. Dlatego też zasadnie został nałożony na skarżącego obowiązek podatkowy od przedmiotowego środka transportowego za 2009 r. Odnosząc się do zarzutu braku w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców pełnego numeru podwozia pojazdu należy podnieść, że skarżący nie negował faktu bycia właścicielem opisanego w decyzjach organów pierwszej i drugiej instancji środka transportowego, zarówno co do numeru rejestracyjnego pojazdu, jak też danych identyfikujących ten pojazd np. numeru silnika czy też numeru podwozia. W informacjach uzyskanych z zakresu danych CEPIK wynika, że opisane w nich dane pojazdu pozwalają w sposób nie budzący wątpliwości uznać, że informacje te dotyczą pojazdu zakupionego przez skarżącego i przez niego zarejestrowanego w dniu 23 kwietnia 1992 r. Reasumując Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa zarówno materialnego jak i przepisów postępowania. Wobec powyższego orzeczono o oddaleniu skargi (art. 151 p.p.s.a.).