I SA/Gd 760/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka /spr./, Sędziowie WSA Tomasz Kolanowski, NSA Alicja Stępień, Protokolant Marzena Cybulska, po rozpoznaniu w dniu 24 września 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi W. P. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 3 kwietnia 2001 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania Uchyla zaskarżone postanowienie i zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę 250 zł (dwieście pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. I SA/Gd 760/01 U z a s a d n i e n i e W dniu 29 marca 1995 r. do Urzędu Skarbowego wpłynęło zeznanie podatkowe pana W. P. o wysokości dochodu osiągniętego w 1994 r. na formularzu PIT-30, w którym jako należny podatek wykazano kwotę 31.459.000 zł (po denominacji 3.145,90 zł). Organ podatkowy I instancji postanowieniem z dnia 3 lutego 1997 r. Nr [...] wszczął z urzędu postępowanie w zakresie prawidłowości określenia i wykonania przez pana W. P. zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1994, bowiem ze wstępnych ustaleń wynikało, iż podatnik nie wykazał do opodatkowania dochodu uzyskanego z tytułu odpłatnego zbycia na podstawie umowy z dnia 21 listopada 1994 r. wierzytelności wkładu budowlanego zgromadzonego w Spółdzielczym Zrzeszeniu [...] "A" w G. wraz z poniesionymi nakładami na budowę domu położonego w G. – O. przy ul. [...]. Po zakończeniu postępowania Urząd Skarbowy decyzją z dnia 11 grudnia 2000 r. Nr [...] określił panu W. P. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1994 w kwocie 18.750,90 zł, zaległości podatkowej w tym tytule w kwocie 15.605 zł oraz odsetek za zwłokę w kwocie 41.682,30 zł. Pan W. P. odwołanie od powyższej decyzji wniósł w dniu 16 stycznia 2001 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie uchybionego terminu, podnosząc, że w okresie od 11.12.2000 r. – 17.01.2001 r. przebywał na urlopie szkoleniowym w O., a o fakcie wydania decyzji dowiedział się w dniu 11 stycznia 2001 r. Nadto zarzucił, iż naruszono przepisy dotyczące doręczeń, poprzez usiłowanie doręczenia korespondencji adresowanej na adres domowy podatnika, w czasie jego urlopu, w miejscu pracy podatnika – osobie nieuprawnionej do odbioru prywatnej korespondencji pracowników. Izba Skarbowa postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2001 r. działając na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej stwierdziła, iż ww. odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia w art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu Izba stwierdza, iż zgodnie z treścią art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Decyzja z dnia 11 grudnia 2000 r. Nr [...], zgodnie z potwierdzeniem odbioru, została skutecznie doręczona stronie w trybie art. 148 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej, tj. w miejscu pracy adresata – osobie upoważnionej do odbioru korespondencji, w dniu 12 grudnia 2000 r., a zatem termin do wniesienia odwołania upłynął z dniem 27 grudnia 2000 r. Natomiast przedmiotowe odwołanie z dnia 15 stycznia 2001 r. zostało złożone przez podatnika za pośrednictwem poczty w dniu 16 stycznia 2001 r. (data stempla pocztowego na kopercie). W skardze na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie. Zarzuty skarżącego koncentrują się na kwestii uznania przez organy podatkowe za skutecznie doręczoną decyzję Urzędu Skarbowego z dnia 11 grudnia 2000 r. w miejscu pracy podatnika osobie, która jego zdaniem, nie była upoważniona do odbioru korespondencji. Dodatkowo skarżący podnosi naruszenie przez organy podatkowe przepisów proceduralnych, a w szczególności art. 122 i art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, które doprowadziło do błędnej oceny stanu faktycznego oraz pozbawiło stronę możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Izba w odpowiedzi na skargę wnosząc o jej oddalenie, podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie. Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie narusza przepisy prawa w stopniu mającym istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Otóż stosownie do treści art. 148 § 1 Ordynacji podatkowej: pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub w miejscu pracy. Natomiast w myśl § 2 tegoż artykułu pisma mogą być również doręczone: 1) w siedzibie organu podatkowego, 2) w miejscu pracy adresata – osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji. Izba reprezentuje pogląd, że doręczenie przedmiotowej decyzji w dniu 12.12.2000 r. w miejscu pracy podatnika pracownikowi sekretariatu było skuteczne, albowiem dokonano w ten sposób doręczenia decyzji p. W. P. w trybie art. 148 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Zatem rozważenia wymaga, czy istotnie przesłanki tegoż przepisu zostały w sprawie spełnione, aby uznać analizowane doręczenie za prawnie skuteczne. Z treści przywołanego wyżej przepisu art. 148 § 2 pkt 2 O.p. wynika, że pismo doręcza się osobom fizycznym w miejscu pracy adresata – osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji. Zatem, aby doręczenie decyzji w ww. trybie było skuteczne, pracodawca musi upoważnić daną osobę do odbioru korespondencji. Tymczasem bezsporne w sprawie jest, że adresat decyzji p. W. P. nie był pracodawcą p. E. W. (pracownika sekretariatu), obaj pozostawali w stosunku pracy w [...]. jak i to, że p. W. P. nie upoważniał żadnego pracownika sekretariatu do odbioru jego prywatnej korespondencji. W konsekwencji Izba z naruszeniem przepisu art. 148 § 2 pkt 2 O.p. uznała przedmiotowe doręczenie za prawnie skuteczne. W miejscu pracy (stosownie do treści cyt.w. przepisu art. 148 § 1 O.p.), możliwe jest doręczenie decyzji adresatowi – jednakże, aby uznać je za skuteczne, musi być to doręczenie bezpośrednio do rąk adresata – co w rozważanej sprawie nie miało miejsca. Skarżący decyzję odebrał w siedzibie organu w dniu 11.01.2001 r., zatem odwołanie od tej decyzji nadane w UPT 16.01.2001 r., zostało wniesione z zachowaniem terminu, określonego w art. 223 § 2 O.p. Z tych przyczyn na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit.a, art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), należało orzec jak w wyroku. AW