I SA/Gd 760/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Wojtynowska po rozpoznaniu w dniu 12 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. M. na postanowienie Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej "A" S.A. z dnia 8 czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela o uznaniu zarzutu zobowiązanego za nieuzasadniony postanawia: odrzucić skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 8 czerwca 2018 r. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej "A" S.A. (dalej jako "Wierzyciel"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm. – dalej "K.p.a.") w zw. z art. 17 § 1a, art. 18, art. 34 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1201 ze zm.) oraz art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 1204 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia W. M. (dalej jako "Skarżący") na postanowienie Wierzyciela z dnia 9 stycznia 2017 r. w sprawie uznania zarzutu nieistnienia obowiązku, w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 11 lipca 2016 r., za nieuzasadniony, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Pismem z dnia 28 czerwca 2018 r. Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na w/w postanowienie Wierzyciela z dnia 8 czerwca 2018 r. W odpowiedzi na skargę Wierzyciel wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza, czy sprawa będąca jej przedmiotem należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Poddanie w przepisie art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych wykonywania administracji publicznej kontroli sądu administracyjnego nie oznacza, że cała działalność administracji publicznej została taką kontrolą objęta. Zakres tej kontroli wyznacza treść art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 - dalej w skrócie "p.p.s.a."), który enumeratywnie wylicza formy działania administracji publicznej podlegające kontroli przez sądy administracyjne. Zgodnie z § 2 pkt 3 przywołanego przepisu, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Kognicja sądu administracyjnego nie obejmuje zatem w aktualnym stanie prawnym orzekania w sprawie postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Nowelizacja art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. nie doprowadziła do ograniczenia standardów ochrony sądowej w stosunku do orzeczeń administracji publicznej. Jak zostało to bowiem wyjaśnione w uzasadnieniu projektu ustawy nowelizującej, postanowienia wierzyciela zapadające w ramach rozpoznania wniesionego zarzutu mają charakter incydentalny. W tych przypadkach w pełni skuteczna ochrona praw jednostki jest zapewniona przez możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego rozstrzygnięć wydanych w sprawie głównej, to znaczy postanowień organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów. Innymi słowy, rezygnacja przez ustawodawcę z możliwości bezpośredniego zaskarżenia postanowienia wierzyciela zapadłego w przedmiocie zgłoszonych zarzutów nie oznacza, że rozstrzygnięcie to zostało wyłączone spod sądowej kontroli. Na zasadzie wyrażonej w art. 135 p.p.s.a. podlega ono weryfikacji z punktu widzenia jego zgodności z prawem w ramach kontroli postanowienia organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów (por. postanowienie NSA z dnia 28 września 2016 r. sygn. akt II OSK 2013/16; J. Drachal, M. Jagielska, R. Stankiewicz [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2015, s. 61). W ocenie Sądu, w świetle art. 3 § 2 pkt 3 in fine p.p.s.a., na postanowienie Wierzyciela w niniejszej sprawie skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Jest to bowiem postanowienie, którego przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zarzutów zobowiązanego zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym. Zaskarżony akt nie podlega zatem kontroli sądowoadministracyjnej. Skoro niniejsza sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, to wniesiona skarga podlega odrzuceniu, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Biorąc pod uwagę wszystkie wskazane powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., skargę odrzucił.