I SA/Gd 764/16

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 14 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. C. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Wnioskiem złożonym na formularzu PPF w dniu 2 września 2016 r. (data stempla pocztowego), skarżący Z. C. zwrócił się o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Do wniosku skarżący dołączył kopię zaświadczenia lekarskiego o stanie zdrowia oraz historię choroby. Zgodnie z brzmieniem 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Nadmienić przy tym należy, że ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.). W myśl art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Skarżący posiada dom w stanie surowym, częściowo spalony, o powierzchni 160 m2 i wartości 50 tys. zł, nieruchomość rolną (nieużytki VI klasy) o powierzchni 0,82 ha i wartości 25 tys. zł (ww. nieruchomości skarżący nabył w drodze spadku i podjął starania ich sprzedaży) oraz jest współwłaścicielem mieszkania o powierzchni 33,2 m2 i wartości 40 tys. zł, prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym, utrzymuje się z renty inwalidzkiej w kwocie 423 zł netto miesięcznie oraz dodatku mieszkaniowego przyznanego w kwocie 103 zł, osiągany dochód w całości przeznacza na zaspokojenie swoich podstawowych potrzeb życiowych, w tym zakup niezbędnych leków (120 zł) oraz spłatę kredytu zaciągniętego na zakup sprzętu rehabilitacyjnego (35 zł). Powyższe referendarz sądowy ustalił na podstawie oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżącego, złożonego przez niego pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń, o której mowa w art. 233 § 1 w związku z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) oraz dokumentów znajdujących się w aktach podatkowych sprawy. W tak ustalonym stanie sprawy referendarz sądowy uznał, że skarżący wykazał zasadność wniesionego żądania i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.