I SA/Gd 767/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 3 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.S. na pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 30 maja 2018 r., nr [...] w przedmiocie przekazania odwołania organowi odwoławczemu postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 13 czerwca 2018 r. Z.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na "podtrzymaną decyzję przez Naczelnika Urzędu Skarbowego za pośrednictwem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, Naczelnika Urzędu Celnego w S. ul. [...] znak sprawy: [...], odwołanie od decyzji z dnia 30 maja 2018 r.". W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że jak wynika z akt sprawy, Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał wobec skarżącego w dniu 19 kwietnia 2018 r. decyzję nr [...], natomiast podana w skardze data i znak sprawy – 30 maja 2018 r., znak [...] – dotyczą nie decyzji, lecz pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego wydanego na podstawie art. 227 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.), towarzyszącego przekazaniu wniesionego przez skarżącego odwołania do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej wraz z ustosunkowaniem się do przedstawionych zarzutów (k. 6 akt podatkowych). Wobec wątpliwości co do woli strony, organ wezwał skarżącego pismem z dnia 19 lipca 2018 r. do wyjaśnienia charakteru złożonych przez niego pism, w tym pisma z dnia 13 czerwca 2018 r. zatytułowanego "SKARGA". Udzielona przez skarżącego odpowiedź niejasności w sposobie sformułowania skargi nie rozwiała. W związku z tym wniesioną skargę Sąd uznał za dotyczącą pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 30 maja 2018 r., znak [...], tak bowiem w skardze wyraźnie wskazano, jakkolwiek mylnie pismo to skarżący nazwał decyzją. Sąd z urzędu bada dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369), zwanej dalej p.p.s.a. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Przedmiot rozpoznawanej skargi nie należy do żadnej z wymienionych kategorii spraw. Nie jest ani decyzją ani postanowieniem, nie jest też czynnością z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Pismem z dnia 30 maja 2018 r. organ pierwszej instancji działając na podstawie art. 227 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej przekazał Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej wniesione przez skarżącego odwołanie. Zgodnie z art. 227 § 1 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy, do którego wpłynęło odwołanie, przekazuje je wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania odwołania, chyba że w tym terminie wyda decyzję na podstawie art. 226. Zgodnie natomiast z art. 227 § 2 tej ustawy, organ podatkowy, przekazując sprawę, jest obowiązany ustosunkować się do przedstawionych zarzutów i poinformować stronę o sposobie ustosunkowania się do nich. Przekazanie odwołania, jako czynność materialno-techniczna, pozostaje poza wskazanym w art. 3 § 2 p.p.s.a. zakresem kognicji sądu administracyjnego, gdyż nie jest ona ani rozstrzygnięciem indywidualnym mającym postać decyzji administracyjnej lub postanowienia, ani też nie może być kwalifikowana jako inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Skoro zatem czynność ta nie podlega zaskarżeniu, to nie może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., należało postanowić, jak w sentencji.