I SA/Gd 771/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Woźniak po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. I.D. w skardze z dnia 9 października 2008 r. na opisaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji. Uzasadniając wniosek wyjaśniła, że jej sytuacja materialna uległa pogorszeniu, nie prowadzi już działalności gospodarczej, obecnie pracuje w sklepie i zarabia 1.100,- zł. Wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby nastąpić wyłącznie przez sprzedaż domu skarżącej. Według wnioskodawczyni konieczność ochrony miejsca zamieszkania w pełni dowodzi istnienia ważnego interesu strony uzasadniającego wstrzymanie wykonania decyzji. Wnioskodawczyni podniosła, że wyegzekwowanie należności określonych zaskarżoną decyzją narazi ją na nieodwracalne straty, gdyż nawet późniejsze uchylenie decyzji, bądź zmniejszenie wysokości zobowiązania nie umożliwi jej odzyskania domu. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 roku, FZ 496/2004). Podkreślić należy, że przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/2004). Sąd w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2005 roku wydanym w sprawie sygn. akt II OZ 201/2005 uznał, iż wnioskujący musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu. Przedstawiona przez wnioskodawczynię sytuacja materialna pozwala stwierdzić, iż rzeczywiście skarżąca nie jest ona w stanie wykonać zaskarżonej decyzji. Uzyskiwane przez nią dochody są niewspółmiernie niskie w stosunku do kwoty zobowiązania podatkowego. Za kluczową dla rozstrzygnięcia wniosku strony Sąd uznał okoliczność, iż jedynym majątkiem, z którego może być przeprowadzona egzekucja dla wyegzekwowania należności objętych decyzją ostateczną jest dom wnioskodawczyni. Sąd stwierdził, że skoro za trudne do odwrócenia skutki uznaje się takie prawne lub faktyczne skutki, które, raz zaistniałe, powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków, to sprzedaż domu w trybie egzekucji z całą pewnością wypełnia wskazane wyżej znamiona. Sąd odwołując się do doświadczeń życiowych uwzględnił fakt, iż zazwyczaj zbycie nieruchomości w trybie egzekucyjnym następuje za kwotę niższą od wartości rynkowej, co niewątpliwie oznaczać może spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, bez możliwości późniejszej, pełnej rekompensaty poniesionej szkody. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.