I SA/Gd 771/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Kwarcińska po rozpoznaniu w dniu 5 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. G. w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 maja 2011 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za 2004 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. I SA/Gd 771/11 UZASADNIENIE Wraz ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na wyżej opisaną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej B. G., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła wniosek o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że skarżąca samotnie wychowuje córkę, która pozostaje na jej wyłącznym utrzymaniu, nie posiada środków finansowych oraz majątku na uiszczenie ustalonego decyzją organu zobowiązania podatkowego, jej jedyny majątek stanowi lokal, w którym zamieszkuje wraz z córką. W tych okolicznościach wyegzekwowanie ustalonej decyzją kwoty zobowiązania podatkowego możliwe będzie wyłącznie w drodze egzekucji z nieruchomości. Ta zaś może doprowadzić do wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Zasadność wstrzymania wykonania aktu uzależniona jest od rozmiarów szkody, w tym szkody majątkowej. Przywołany przepis zawiera zamknięty katalog przesłanek pozytywnych wstrzymania zaskarżonego aktu, którymi są niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż inicjatywa w zakresie wykazania (uprawdopodobnienia) przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu należy do strony skarżącej, bowiem jego rzeczą, jako strony postępowania sądowoadministracyjnego, jest wykazywanie zasadności złożonego wniosku poprzez wskazanie istnienia materialnoprawnych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji. Zatem uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione. Zgodnie z tezą wyrażoną przez Naczelny Sąd Administracyjny (postanowienie z dnia 14 listopada 2006 r., II FZ 585/06, niepubl.) do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne. Twierdzenia te powinny zaś zostać poparte stosownymi dokumentami. Do oceny zasadności wniosku konieczne jest zatem dysponowanie aktualnymi danymi o stanie majątkowym podatnika. Danymi tymi Sąd nie dysponuje, gdyż nie zostały one przedstawione w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie, a w aktach niniejszej sprawy brak jest dowodów pozwalających na ustalenie powyższych okoliczności. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącej, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki, musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jego sytuacji majątkowej, rodzinnej, wysokości, a także źródle uzyskiwanych przez skarżącą dochodów, posiadanych oszczędnościach czy ponoszonych wydatkach. Skoro stan majątkowy i sytuacja finansowa skarżącej nie zostały udokumentowane to – zdaniem Sądu – brak jest podstaw do przyjęcia, że ewentualna egzekucja prowadzona będzie wyłącznie z nieruchomości skarżącej (lokalu mieszkalnego), nie zaś np. z osiąganych przez nią dochodów, których źródła i wysokości nie podano. Wyjaśnić bowiem należy, że w myśl art. 7 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków – środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.