I SA/Gd 771/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń po rozpoznaniu w dniu 21 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu uczestnika postępowania A.K. od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 31 lipca 2018 r. o pozostawieniu jej wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi K.K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 27 marca 2017 r., Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r. postanawia: utrzymać w mocy zarządzenie referendarza sądowego z dnia 31 lipca 2018r. Wnioskiem złożonym na formularzu PPF w dniu 8 czerwca 2018 r. uczestnik postępowania A.K. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie. Z uwagi na to, że nadesłany formularz został nieprawidłowo wypełniony, referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 25 czerwca 2018 r. wezwał wnioskodawczynię do usunięcia braków formalnych przedmiotowego wniosku poprzez wypełnienie lub zakreślenie zgodnie z pouczeniem, rubryk o numerach: 5 (uzasadnienie), 6 (stan rodzinny), 7.1 (nieruchomości), 7.2.1. (oszczędności zgromadzone na rachunkach bankowych oraz w gotówce), 7.2.2. (papiery wartościowe i inne prawa majątkowe), 7.2.3. (wierzytelności), 7.3 (przedmioty wartościowe), 8 (stan majątkowy osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym), 9 (inne, dodatkowe informacje o stanie majątkowym), 10 (dochody), 11 (zobowiązania i stałe wydatki), w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Powyższe wezwanie doręczono pełnomocnikowi wnioskodawczyni w dniu 17 lipca 2018 r. W dniu 23 lipca 2018 r. wnioskodawczyni zwróciła się o przedłużenie zakreślonego terminu. Wnioskodawczyni nie uczyniła zadość wezwaniu w zakreślonym terminie, który upłynął bezskutecznie z dniem 24 lipca 2018 r. Zarządzeniem z dnia 31 lipca 2018 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pozostawił wniosek wnioskodawczyni o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania z uwagi na nieuzupełnienie jego braków formalnych. Od wydanego zarządzenia, w ustawowym terminie, wnioskodawczyni wniosła sprzeciw, w którym zarzuciła naruszenie art. 257 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369), zwanej dalej p.p.s.a. Wnioskodawczyni podniosła, że nie została prawidłowo wezwana do uzupełnienia formularza PPF. Ponadto wnioskowała o przedłużenie terminu do uzupełnienia PPF i dostarczenia dokumentów źródłowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżone zarządzenie jest prawidłowe. Zgodnie z art. 260 p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1), sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2) , sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3). Dodania wymaga, że konsekwencją wynikającą z przepisu art. 260 p.p.s.a. jest to, że orzeczenie Sądu wydane w następstwie rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia wydanego przez referendarza sądowego jest prawomocne z chwilą jego wydania i nie przysługuje od niego środek zaskarżenia. Zgodnie z art. 252 § 1 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym oraz oświadczenie strony o niezatrudnieniu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Natomiast § 2 tego artykułu stanowi, iż wniosek składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Zgodnie z art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W niniejszej sprawie złożony przez wnioskodawczynię formularz PPF, czego w sprzeciwie nie zanegowano, nie zawierał wypełnionych rubryk: 5 (uzasadnienie), 6 (stan rodzinny), 7.1 (nieruchomości), 7.2.1. (oszczędności zgromadzone na rachunkach bankowych oraz w gotówce), 7.2.2. (papiery wartościowe i inne prawa majątkowe), 7.2.3. (wierzytelności), 7.3 (przedmioty wartościowe), 8 (stan majątkowy osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym), 9 (inne, dodatkowe informacje o stanie majątkowym), 10 (dochody), 11 (zobowiązania i stałe wydatki) – a tym samym nie zawierał ani uzasadnienia, ani oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach. Stanowi to brak formalny, który uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wbrew zarzutowi zawartemu w sprzeciwie, wnioskodawczyni została prawidłowo wezwana do uzupełnienia braków formalnych zawartych w formularzu PPF i pouczona o skutkach niezastosowania się do wezwania (dowód: zarządzenie z dnia 25 czerwca 2018 r. – k. 181 i 182). Pomimo upływu wyznaczonego terminu wnioskodawczyni nie uzupełniła braków formalnych wniosku, co skutkuje pozostawieniem go bez rozpoznania, zgodnie z art. 257 p.p.s.a. W kwestii wniosku o przedłużenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy, wskazać należy, że jak wynika z treści zaskarżonego zarządzenia, referendarz sądowy wyjaśnił wnioskodawczyni, iż termin do uzupełnienia braków formalnych, o którego przedłużenie zawnioskowała, jest terminem ustawowym, tj. wynikającym bezpośrednio z przepisów prawa, który nie podlega ani przedłużeniu ani skróceniu. Stanowisko to jest prawidłowe. Dodać należy, że przepisem przewidującym siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych pisma strony jest art. 49 § 1 p.p.s.a. W konsekwencji, z uwagi na ustalony stan faktyczny oraz treść art. 257 p.p.s.a., referendarz sądowy prawidłowo orzekł o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Mając na uwadze przedstawione okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a., utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie.