I SA/Gd 775/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. G. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 2004 r. postanawia przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego. Pełnomocnik B. G. wnioskiem z dnia 12 listopada 2009 r. zwrócił się o przyznanie skarżącej prawa pomocy w zakresie całkowitym. Braki formalne wniosku poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF oraz osobiste jego podpisanie przez skarżącą uzupełnione zostały w dniach 4 i 18 grudnia 2009 r. (data stempla pocztowego). Jednocześnie wnioskodawczyni sprecyzowała swoje żądanie w zakresie ustanowienia pełnomocnika, wskazując na doradcę podatkowego. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Jednocześnie ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.). W myśl art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Powołane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 p.p.s.a. Zatem rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez skarżącą oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dołączonych dokumentów (odpisu: umowy o pracę, zaświadczenia z dnia 24 listopada 2009 r. o zatrudnieniu i zarobkach, decyzji prezydenta miasta z dnia 24 lutego i 3 lipca 2009 r. w prawie przyznania pomocy w formie dożywiania dla dzieci, z dnia 21 września 2009 r. w sprawie ustalenia prawa do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego, decyzji MOPS z dnia 12 października 2009 r. w sprawie ustalenia prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego, wezwania do zapłaty z dnia 27 sierpnia 2009 r., faktury VAT za gaz za okres od 5 października do 3 listopada 2009 r. wraz z potwierdzeniem wpłaty, dowodów wpłat należności za gaz za wrzesień 2009 r., za usługi telekomunikacyjne za październik 2009 r. oraz za opłaty czynszowe za listopad 2009 r.), ustalono, że na jej wyłącznym utrzymaniu pozostaje troje dzieci, w tym dwoje małoletnich, do dnia 31 grudnia 2009 r. wnioskodawczyni zatrudniona była na podstawie umowy o pracę na okres próbny i uzyskiwała z tego tytułu dochód w wysokości 517,84 zł netto miesięcznie, natomiast jej dzieciom przyznano świadczenie z funduszu alimentacyjnego na okres od 1 października 2009 r. do 30 września 2010 r. w wysokości po 400 zł miesięcznie, nie posiada jakiegokolwiek majątku, w tym nieruchomości, oszczędności, przedmiotów o wartości przekraczającej 3 000 euro. Miesięczne wydatki z tytułu opłat za gaz, czynsz oraz telefon, internet i RTV kształtują się na poziomie około 809 zł. Z przedłożonego dodatkowego oświadczenia wynika, że pozostałe miesięczne koszty utrzymania, do których zaliczono opłaty za energię elektryczną (120-130 zł), dojazd dzieci do szkół (80 zł), zakup wyżywienia, odzieży i środków czystości (1 400 zł) wynoszą łącznie około 1600-1700 zł. Na dzień 31 lipca 2009 r. posiadała zadłużenie z tytułu opłat czynszowych w wysokości 1 349,29 zł (wraz z odsetkami), natomiast zadłużenie z tytułu opłat za gaz na dzień 4 listopada 2009 r. wynosiło 513,55 zł. Wnioskodawczyni oświadczyła również, że wystąpiła do pomocy społecznej z wnioskiem o przyznanie jej dodatku mieszkaniowego. Mając na uwadze powyższe okoliczności uznano, że skarżąca wykazała, iż nie ma możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania w niniejszej sprawie. Za taką oceną przemawia wysokość miesięcznych dochodów czteroosobowej rodziny, które do końca grudnia 2009 r. wynosiły łącznie 1.717,84 zł netto, brak majątku oraz zasobów finansowych. Nie bez znaczenia jest udokumentowana okoliczność, że wnioskodawczyni dotychczas korzystała (i według oświadczenia korzysta nadal) z różnych form pomocy społecznej (zarówno pieniężnych, jak i rzeczowych). Sytuacja finansowa skarżącej i jej rodziny nie budzi wątpliwości, znajduje potwierdzenie w przedłożonych dokumentach. Tym samym spełnia ona ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.