I SA/Gd 776/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Oleś po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 17 sierpnia 2009 r. Nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za 2001 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Działający przez pełnomocnika K.J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 17 sierpnia 2009 r., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 13 grudnia 2007 r. wydaną w przedmiocie ustalenia wysokości zryczałtowanego podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu. Jednocześnie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wniosku podano, że za wstrzymaniem wykonania decyzji przemawia niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ponieważ wysokość zaległości podatkowej w kwocie 24.992 zł wraz z kwotą odsetek przekracza możliwości płatnicze skarżącego i doprowadzi do utraty środków jego utrzymania. Wskazano dodatkowo, że względem skarżącego była wydana decyzja o zabezpieczeniu zobowiązania (decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 24 października 2007 r.) oraz wszczęto postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego obejmującego zaległość podatkową z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 r. Skarżący stwierdził, iż podjął także starania o dobrowolne uregulowanie należności, gdyż wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego w z wnioskiem o rozłożenie na raty ustalonego wobec niego zryczałtowanego podatku od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu za 2001 r. Postępowanie w tej sprawie zostało zawieszone na wniosek strony, przy czym skarżący zobowiązał się do wystąpienia o podjecie tego postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1279 ze zm., dalej jako "P.p.s.a") sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego skargą aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). W pierwszej kolejności należy wskazać, iż inicjatywa w zakresie wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu należy do skarżącego, bowiem jego rzeczą, jako strony postępowania sądowoadministracyjnego, jest wykazywanie zasadności złożonego wniosku poprzez wskazanie istnienia materialnoprawnych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Innymi słowy, ciężar uprawdopodobnienia, że niewstrzymanie wykonania decyzji spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków spoczywa na skarżącym. W ocenie Sądu skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować wskazane wyżej następstwa. Za niczym nie poparte należy uznać twierdzenie zawarte we wniosku, że uiszczenie należności podatkowych będzie się wiązało z utratą środków utrzymania skarżącego. Fakt utraty środków utrzymania nie może być jednak w kontekście treści art. 61 § 3 P.p.s.a. samodzielnie rozumiany jako trudny do odwrócenia skutek lub szkoda. Skarżący nie wykazał natomiast jakiego rodzaju szkody lub trudne do odwrócenia skutki powstaną na skutek utraty przez niego środków utrzymania (np. brak możliwości kontynuacji leczenia, a w konsekwencji naruszenie jego zdrowia lub życia, utrata źródła zarobków, domu etc.). Ponadto skarżący nie uprawdopodobnił, że zapłata zaległości faktycznie spowoduje utratę środków jego utrzymania. Do wniosku nie załączono żadnych dokumentów świadczących o sytuacji majątkowej i rodzinnej skarżącego, co pozwoliłoby Sądowi na dokonanie oceny faktycznego wpływu wykonania przedmiotowej decyzji na egzystencję skarżącego. Wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie uzasadniają także wysokość zobowiązania oraz wynikające z akt okoliczności sprawy. Fakt wydania decyzji o zabezpieczeniu zobowiązania, która następnie upadła na skutek decyzji ustalającej zobowiązanie oraz że skarżący podjął starania w celu rozłożenia zaległości na raty, nie stanowią określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i jako takie, pozostają bez znaczenia dla oceny zasadności złożonego przez skarżącego wniosku. Podany przepis nie daje również sądowi możliwości orzekania o wstrzymaniu wykonania decyzji organu pierwszej instancji. Z tych względów Sąd dokonał merytorycznej oceny wniosku skarżącego jedynie w tej części, która dotyczyła żądania wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.