I SA/Gd 778/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Romała po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 6 marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia 6 marca 2015 r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 1 grudnia 2014 r. wymierzającą "A" Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. - dalej jako "Spółka", karę pieniężną z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem w kwocie 12.000 zł. Na powyższą decyzję organu odwoławczego Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wnosząc jednocześnie o wstrzymanie jej wykonania. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie podniesiono, że wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Wskazano, że na dzień 11 grudnia 2014 r. Spółka zapłaciła kary pieniężne w łącznej wysokości 2.336.414,90 zł i wciąż toczy się wobec niej szereg postępowań w przedmiocie wymierzenia kolejnych kar pieniężnych za urządzanie gier poza kasynem gry. Zdaniem strony skarżącej, wykonanie zaskarżonej decyzji grozi utratą płynności finansowej Spółki, a następnie może skutkować jej upadłością. Wyjaśniono, że Spółka obecnie ponosi duże straty, nie tylko nie osiągając planowanych zysków, ale także ponosi straty finansowe. W ocenie strony, uiszczenie kar pieniężnych na obecnym etapie postępowania, kiedy dokonanie czynu z art. 107 k.k.s. nie zostało udowodnione żadnym prawomocnym orzeczeniem, dodatkowo pogorszy jej sytuację finansową i będzie niewspółmierne do zaistniałych okoliczności. W związku z tym Spółka zasługuje na tymczasową ochronę polegającą na wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny o losie przepisów będących podstawą do wymierzenia przedmiotowej kary. Do wniosku skarżąca załączyła kopię rachunku zysków i strat za okres od 1 stycznia 2013 r. do 31 grudnia 2013 r., kopię listy zapisów kasowych/bankowych dotyczącą uiszczenia nałożonych kar na łączną kwotę 2.336.414,90 zł za okres od 20 stycznia 2012 r. do 9 grudnia 2014 r., oraz kopie postanowień wojewódzkich sądów administracyjnych w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji w sprawach dotyczących wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzenia gier na automatach poza kasynem gry. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej jako "P.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 P.p.s.a.). Z treści powołanego przepisu wynika, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji jest wykazanie przez zainteresowaną stronę okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykonanie aktu administracyjnego zwykle wiąże się z dolegliwością dla podatnika, ale taka dolegliwość sama w sobie nie uzasadnia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Należy przy tym wskazać, że inicjatywa w zakresie wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu należy do strony skarżącej, bowiem jej rzeczą, jako strony postępowania sądowoadministracyjnego, jest wykazywanie zasadności złożonego wniosku poprzez wskazanie istnienia materialnoprawnych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W postanowieniu z 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 163/04 (LEX nr 1405432) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdza, że strona skarżąca nie uzasadniła wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w należyty sposób, albowiem nie wykazano zaistnienia żadnej z przesłanek zawartych w przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a. Jakkolwiek w treści wniosku wskazano, że skarżąca uiściła już znaczną kwotę tytułem wymierzonych kar pieniężnych oraz wyjaśniono, że Spółka obecnie ponosi straty, gdyż nie osiąga planowanego zysku, to jednak informacja ta nie jest wystarczająca do wstrzymania wykonania decyzji. Do oceny zasadności wniosku konieczne jest bowiem dysponowanie aktualnymi i pełnymi danymi o stanie majątkowym Spółki. Zdaniem Sądu, Spółka nie uprawdopodobniła jakiejkolwiek konkretnej okoliczności, która wskazywałaby na fakt, że niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia konkretnej - znacznej szkody lub spowodowania konkretnych - trudnych do odwrócenia skutków. Nie przedstawiono żadnych danych, które w sposób jednoznaczny i przekonujący wskazywałyby, że wykonanie decyzji (tj. zapłata kwoty 12.000 zł) wiąże się ze stratami dla skarżącej. Nieznana jest bowiem wysokość uzyskiwanych przez Spółkę przychodów czy ponoszonych przez nią uzasadnionych kosztów związanych z prowadzoną działalnością. Podkreślić należy, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji, nawet opiewającej na znaczną kwotę, nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty zaległego podatku i związane z tym uszczuplenie majątku wnioskodawcy są zwykłym następstwem takiej decyzji. Obowiązkiem strony było uprawdopodobnienie, że na skutek egzekucji zaległości grozi jej szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Tego jednak skarżąca nie wykazała. Również przekonanie strony skarżącej o wadze podniesionych w skardze zarzutów nie jest wystarczającym argumentem, aby uznać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 9 września 2004 r. (sygn. akt FZ 358/04, LEX nr 799460), który Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, stanowisko strony skarżącej, że skarżone orzeczenie jest merytorycznie niesłuszne i narusza prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu na podstawie art. 61 P.p.s.a. Końcowo należy wskazać, że wyrokiem z dnia 11 marca 2015 r. sygn. akt P 4/14 Trybunał Konstytucyjny uznał, że - stanowiące podstawę prawną wydanych w sprawie decyzji - przepisy art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.) są zgodne z art. 2 i art. 7 w zw. z art. 9 Konstytucji RP oraz z art. 20 i art. 22 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Skoro wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie został należycie uzasadniony, a z dokumentów zebranych w aktach sprawy nie wynikają okoliczności wymienione w art. 61 § 3 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.