I SA/Gd 78/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. M. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do grudnia 2007 r. postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. J. M. wnioskiem z dnia 15 lutego 2010 r. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych, w tym wpisu od skargi w kwocie 500 zł. Braki formalne wniosku poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF strona uzupełniła w dniu 3 marca 2010 r. (data stempla pocztowego). Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wskazane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 p.p.s.a. Zatem to rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez skarżącego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów i oświadczeń przedłożonych na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 12 marca 2010 r. (doręczone w dniu 22 marca 2010 r.) ustalono, że prowadzi on wspólne gospodarstwo domowe z matką oraz dorosłym synem, z dniem 8 czerwca 2006 r. zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej (dowód: decyzja prezydenta z dnia 8 czerwca 2009 r. o wykreśleniu z ewidencji działalności gospodarczej), aktualnie źródłem utrzymania rodziny jest przyznany wnioskodawcy zasiłek dla bezrobotnych w kwocie 690 zł miesięcznie i wypłacana jego matce renta w wysokości 1.326,07 zł netto miesięcznie (dowód: odpis decyzji starosty z dnia 30 czerwca 2009 r. o uznaniu za bezrobotnego i przyznaniu prawa do zasiłku, przekaz pocztowy – świadczenie za luty 2010 r.), majątek wnioskodawcy stanowi nieruchomość (przy czym nie podano jej powierzchni), na której ustanowiona jest hipoteka na rzecz Skarbu Państwa oraz samochód marki [...] sfinansowany kredytem bankowym, nie posiada on oszczędności (dowód: wyciąg z rachunku bankowego sporządzony za okres od 28 lutego do 15 marca 2010 r.), natomiast syn wnioskodawcy nie osiąga dochodów, nie posiada rachunków bankowych i pojazdów mechanicznych (dowód: oświadczenie z dnia 28 marca 2010 r.), skarżący z tytułu zaległości podatkowych posiada zadłużenie w łącznej kwocie 97.126,30 zł (dowód: odpisy zawiadomień o zmianie wysokości zajęcia z dnia 30 listopada 2009 r. i 8 lutego 2010 r.). Wnioskodawca przedstawił faktury za telefon za luty 2010 r. na kwotę 117,49 zł, za gaz za okres od 4 lutego do 4 marca 2010 r. na kwotę 503,21 zł, potwierdzenie uiszczenia opłat za mieszkanie za marzec 2010 r. w kwocie 254 zł oraz przekazania w marcu 2010 r. alimentów na rzecz małoletniego syna w kwocie 400 zł wraz z odpisem wyroku Sądu Okręgowego [...] Wydział I Cywilny z dnia 23 września 2004 r. orzekającego separację. Mając na uwadze powyższe okoliczności uznano, że wnioskodawca wykazał, że poniesienie przez niego kosztów sądowych, spowoduje skutki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Za taką oceną przemawia wysokość miesięcznych dochodów trzyosobowej rodziny, brak zasobów pieniężnych (saldo końcowe rachunku bankowego skarżącego było ujemne i wynosiło 90.070,02 zł), a także wysokość ponoszonych udokumentowanych kosztów związanych z bieżącym utrzymaniem, w tym z tytułu obowiązku alimentacyjnego. Sytuacja finansowa skarżącego i jego rodziny nie budzi wątpliwości, znajduje potwierdzenie w przedłożonych dokumentach. Tym samym spełnia on ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.