I SA/Gd 784/17

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. S. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skarg "A", T. S. i D. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za I kwartał 2011 r. oraz orzeczenia odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki postanawia: przyznać wnioskodawczyni prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wnioskiem, uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 1 grudnia 2017 r., skarżąca D. S. zwróciła się o przyznanie w niniejszej sprawie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 poz. 1369 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zgodnie z przepisem art. 245 § 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do przepisu art. 246 § 3 p.p.s.a., adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie całkowitym, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, oraz gdy nie pozostaje w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym, z wyjątkiem ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. Z oświadczenia wnioskodawczyni o jej stanie rodzinnym, majątku i dochodach, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, o której mowa w art. 233 § 1 w związku z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.), oraz przedłożonych dokumentów źródłowych (dodatkowego oświadczenia z dnia 26 stycznia 2018 r., odpisów zaświadczeń od pracodawcy z dnia 2 lutego 2018 r., decyzji z dnia 28 listopada 2016 r. w przedmiocie zadłużenia względem ZUS, postanowienia z dnia 13 października 2016 r. w przedmiocie zbiegu egzekucji administracyjnej i egzekucji sądowych) wynika, że wnioskodawczyni pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z małżonkiem, z którym mają na utrzymaniu jedno małoletnie dziecko. Każdy z małżonków osiąga dochód z wynagrodzenia za pracę w aktualnej wysokości 1.530 zł netto. Powyższe dochody są jedynym źródłem utrzymania trzyosobowej rodziny wnioskodawczyni. Małżonkowie nie posiadają żadnych oszczędności, papierów wartościowych i innych praw majątkowych, wierzytelności ani przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł, ich majątek stanowi udział w użytkowaniu wieczystym nieruchomości rolnej. Małżonkowie posiadają zadłużenie względem ZUS w kwocie 177.908,64 zł (stan na dzień 28 listopada 2016 r.), zaległości podatkowe w kwocie 76.229,37 zł orzeczone zaskarżoną decyzją, a także inne długi, dochodzone w ramach licznych egzekucji komorniczych, w ramach których zajęto ich rachunki bankowe. Do swoich stałych wydatków wnioskodawczyni zaliczyła m.in. koszty utrzymania mieszkania i opłat za media w kwocie 900 zł, leczenia w kwocie 200 zł oraz wydatki związane z nauką dziecka w wysokości 60 zł. Wnioskodawczyni oświadczyła, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym ani z rzecznikiem patentowym. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności faktyczne, w szczególności wysokość dochodu, którym dysponuje wnioskodawczyni, przeznaczonego na potrzeby jej trzyosobowej rodziny, oraz brak zasobów finansowych uznano, iż udowodniła, że nie ma obecnie realnych możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.