I SA/Gd 784/17

Dnia 4 kwietnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Stępień po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2018 roku na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu T.S. na zarządzenie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, z dnia 15 lutego 2018 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi "A" s.c., D.S. i T.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 21 lutego 2017 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za I kwartał 2011 roku oraz orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie Wnioskiem, uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 1 grudnia 2017 r., skarżący T.S. zwrócił się o przyznanie w niniejszej sprawie prawa pomocy. Z uwagi na to, że powyższy wniosek zawierał braki formalne uniemożliwiające nadanie mu dalszego biegu, zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 5 stycznia 2018 r. zobowiązano wnioskodawcę do ich usunięcia przez podpisanie wniosku (w rubryce nr 15 formularza PPF) w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W zakreślonym terminie, tj. w dniu 29 stycznia 2018 r. (data stempla pocztowego), skarżący nadesłał podpisany wniosek o przyznanie prawa pomocy, jednakże został on złożony na formularzu PPPr, przewidzianym dla osób prawnych lub jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej. Zarządzeniem z dnia 15 lutego 2018 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Od powyższego zarządzenia, w ustawowym terminie skarżący wniósł sprzeciw wskazując, że z uwagi na wykonywaną pracę kierowcy, nie miał możliwości przyjechać do sądu i samodzielnie podpisać formularza. Jednocześnie dodał, że jego żona ponownie wypisała nowy formularz, choć dane zostały wskazane na nieprawidłowym druku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Sprzeciw wnioskodawcy nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżone zarządzenie wydane przez referendarza sądowego jest prawidłowe. Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017., poz. 1369; dalej "p.p.s.a"), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1). W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3). Dodania wymaga, że konsekwencją wynikającą z przepisu art. 260 p.p.s.a. jest to, iż orzeczenie Sądu wydane w następstwie rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia wydanego przez referendarza sądowego, jest prawomocne z chwilą jego wydania i nie przysługuje od niego środek zaskarżenia. Jak stanowi art. 252 § 2 p.p.s.a., wniosek (o przyznanie prawa pomocy – przyp. Sądu) składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Z kolei przepis art. 257 p.p.s.a., stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Dla możliwości rozpatrzenia wniosku o przyznanie prawa pomocy wymagane jest, aby wniosek spełniał określone wymogi formalne. W związku ze stwierdzonym brakiem podpisu pod złożonym wnioskiem, strona została wezwana do uzupełnienia tego braku formalnego w terminie 7 dni i pouczona, że nieuczynienie zadość temu obowiązkowi skutkować będzie pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. Jakkolwiek strona skarżąca złożyła podpis pod wnioskiem o przyznanie prawa pomocy niemniej jednak został on złożony na formularzu PPPr, nie przewidzianym dla wniosków składanych przez osoby fizyczne. W myśl powołanego przepisu art. 252 § 2 p.p.s.a., warunkiem koniecznym rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy jest złożenie go na urzędowym formularzu. Nie może to być przy tym jakikolwiek urzędowy formularz, ale taki, którego wzór został ustalony na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 256 p.p.s.a. Wniosek o obowiązku złożenia wniosku o prawo pomocy na określonym, urzędowym formularzu wypływa wprost z brzmienia przepisu art. 252 § 2 p.p.s.a., w którego treści ustawodawca odwołał się do pojęcia "ustalonego wzoru" formularza. Wzór takiego formularza, obecnie obowiązującego, został określony w załączniku nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz.U. z 2015 r., poz. 1257). Zgodnie z § 1 Rozporządzenia, złożony i podpisany przez stronę formularz, oznaczony symbolem "PPPr", przeznaczony jest dla wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej. W rozpoznawanej sprawie wniosek pochodził od osoby fizycznej, a zatem obowiązującym dla niej wzorem formularza był formularz oznaczony symbolem "PPF". Złożenie podpisu pod formularzem niewłaściwym dla danej kategorii podmiotów ubiegających się o przyznanie pomocy prawnej, nie można uznać za dochowanie wymogów formalnych koniecznych do merytorycznego rozpatrzenia wniosku. Skoro skarżący w wyznaczonym terminie uchybił obowiązkowi uzupełnienia braku formalnego, to istniały podstawy do pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, o czym prawidłowo orzekł referendarz sądowy w zaskarżonym zarządzeniu. Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego.