I SA/Gd 786/16

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. D. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2010 roku do września 2011 roku postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem z dnia 3 sierpnia 2016 r. złożonym na formularzu PPF, skarżący A. D. zwrócił się o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, złożonym pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń, o której mowa w art. 233 § 1 w zw. z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.), skarżący podał, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, poza oszczędnościami w kwocie 2.500 zł nie posiada innego majątku, ze względu na stan zdrowia w roku 2015 nie osiągnął żadnych przychodów, obecnie jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, utrzymuje się z drobnych prac dorywczych oraz oszczędności, miesięcznie wydatkuje kwotę 1.900 zł na: czynsz najmu mieszkania i opłaty za media (1.400 zł), wyżywienie (400 zł), opłaty za telefon, przejazdy i zakup leków (łącznie 100 zł). Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Orzeczenie w przedmiocie prawa pomocy winno wynikać ze zrównoważonej i wzajemnej oceny dwóch elementów: rozmiaru kosztów, jakie musi ponieść strona wnioskująca o prawo pomocy na poczet postępowania sądowego i aktualnych możliwości płatniczych jej samej jak i osób pozostających z taką osobą we wspólnym gospodarstwie domowym (por. m.in.: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 października 2008 r., sygn. akt I SA/Po 825/08; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Koszty niniejszego postępowania kształtuje: 1) wpis od skargi określony zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 14 lipca 2016 r. w kwocie 11.175 zł; 2) ewentualny wpis od skargi kasacyjnej wynoszący 5.588 zł (§ 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm., dalej jako rozporządzenie); 3) ewentualny wpis od zażalenia na postanowienie wydane przez sąd wynoszący 100 zł (§ 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia) oraz 4) ewentualna opłata kancelaryjna w kwocie 100 zł pobierana za doręczenie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem w sytuacji gdy orzeczenia nie uzasadnia się z urzędu (§ 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych; Dz. U. Nr 221, poz. 2192). Referendarz sądowy uznał, że skarżący wykazał zasadność wniesionego żądania. Skarżący nie ma bowiem obecnie możliwości poniesienia kosztów sądowych ani w całości ani też w części, bez jednoczesnego uszczerbku w swoim koniecznym utrzymaniu. Wprawdzie posiada on oszczędności, jednak wobec braku zatrudnienia przeznacza je na zaspokojenie swoich podstawowych potrzeb życiowych. W tej sytuacji zobowiązanie skarżącego do uiszczenia choćby niewielkiej kwoty tytułem kosztów sądowych doprowadziłoby do zachwiania jego i tak trudną już sytuacją bytową. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.