I SA/Gd 786/16

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. D. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2010 roku do września 2011 roku postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy przez ustanowienie adwokata. Wnioskiem z dnia 30 stycznia 2017 r., złożonym na formularzu PPF, skarżący A. D. zwrócił się o ustanowienie adwokata bądź radcy prawnego. W pierwszej kolejności należy wskazać, że prawomocnym postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2016 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku uwzględnił żądanie skarżącego i przyznał mu prawo pomocy, zwalniając go w niniejszej sprawie od kosztów sądowych w całości. Okoliczność ta ma istotne znaczenie z punktu widzenia przesłanek, w świetle których należy dokonać oceny zasadności wniesionego przez stronę żądania w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Oceny tej należało dokonać w oparciu o przesłankę określoną w art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). Zgodnie bowiem z art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 245 § 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Nadmienić przy tym należy, że ustanowienie dla strony profesjonalnego pełnomocnika wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to pełnomocnika ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.). Referendarz sądowy uznał, że skarżący nie ma realnych możliwości poniesienia w niniejszej sprawie jakichkolwiek kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego z wyboru. Ocena taka została podjęta na podstawie oświadczenia skarżącego o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów przedłożonych na wezwanie z dnia 8 lutego 2017 r. Skarżący nie osiąga żadnych dochodów – od dnia 9 grudnia 2015 r. jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Skarżący ubiegał się o świadczenia z pomocy społecznej – zaproponowano mu miejsce w noclegowni dla bezdomnych, z której to formy pomocy nie skorzystał. Skarżący natomiast korzysta z pomocy finansowej i rzeczowej udzielanej mu przez członków rodziny oraz właściciela mieszkania, który wyraził skarżącemu zgodę na jego zajmowanie mimo nieuiszczania czynszu najmu i zadłużenia z tego tytułu w kwocie 8.105 zł. Skarżący otrzymuje środki pieniężne w formie pożyczek od córki oraz kuzyna w kwotach od 400 zł do 700 zł, które przeznacza na spłatę zadłużenia z tytułu czynszu najmu. Nadto, córka zapewnia skarżącemu wyżywienie i – od stycznia br. – opłaca rachunki za internet, zaś kuzyn opłaca rachunki za abonament TV i telefon (prepaid). Skarżący nie posiada żadnego majątku; oszczędności w kwocie 2.500 zł, jakie zadeklarował we wniosku z dnia 3 sierpnia 2016 r. o zwolnienie od kosztów sądowych w niniejszej sprawie w całości wydatkował na częściową spłatę zadłużenia z tytułu czynszu najmu oraz bieżące koszty swojego utrzymania. Z tych względów referendarz sądowy, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.