I SA/Gd 79/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Woźniak po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia 19 listopada 2010 r., nr [..] w przedmiocie podatku akcyzowego za maj 2005 r. postanawia odrzucić wniosek. Postanowieniem z dnia 14 lutego 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę K. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 19 listopada 2010 r. w przedmiocie wysokości zobowiązania w podatku akcyzowym za czerwiec 2005 r. z uwagi na fakt, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu. Postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 23 lutego 2011 r. (karta 33 akt sądowych). Pismem z dnia 23 lutego 2011 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Do wniosku dołączył odpis skargi, kserokopię skróconego aktu zgonu matki – R. M. a także zaświadczenie lekarskie. Uzasadniając wniosek skarżący podniósł, że od wielu miesięcy cierpi na depresję, którą spowodowało m. in. długotrwałe postępowanie kontrolne prowadzone przez Dyrektora UKS w jego firmie oraz wymierzenie w dniu 7 grudnia 2010 r. zobowiązania podatkowego za miesiące styczeń i luty 2010 r. w kwocie przekraczającej 1.700.000 zł. Skarżący podkreślił, że nie bez znaczenia na jego kondycję psychiczną miała śmierć matki w listopadzie 2010 r. Powyższe okoliczności spowodowały zaostrzenie objawów depresyjnych i konieczność podjęcia leczenia farmakologicznego. Pozostając pod wpływem leków psychotropowych, skarżący nie zdawał sobie sprawy z popełnienia pomyłki, polegającej na wysłaniu skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego zamiast za pośrednictwem Dyrektora Izby Celnej. Dyrektor Izby Celnej w piśmie procesowym z dnia 25 lutego 2011 r. wyraził pogląd, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło z winy podatnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 P.p.s.a. czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu, o czym stanowi art. 86 § 1 ustawy. Z myśl art. 87 § 1 i 2 P.p.s.a. pismo z wnioskiem przywrócenie o terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Z powyższego wynika, że przywrócenie terminu następuje, gdy: 1) zachowany został siedmiodniowy termin do złożenia wniosku liczony od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, 2) uprawdopodobniono okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, 3) dokonano, równocześnie ze złożeniem wniosku, czynności, do dokonania której terminowi uchybiono. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do przywrócenia terminu. Skarżący nie dochował bowiem siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie uchybionego terminu, liczonego od daty ustania przyczyny uchybienia. Skarżący nie określił we wniosku z dnia 23 lutego 2011 r. daty, w której nastąpiło ustanie przyczyn uchybienia terminu do złożenia skargi. Mając na uwadze okoliczności rozpoznawanej sprawy przyjąć trzeba, że ustanie przyczyn uchybienia terminu do złożenia skargi miało miejsce w dacie, w której skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o uchybieniu terminu. Należy więc zauważyć, że okoliczność uchybienia przez skarżącego terminu do wniesienia skargi została przedstawiona i szczegółowo opisana w piśmie organu z dnia 27 stycznia 2011 r. stanowiącym odpowiedź na skargę. Odpowiedź na skargę została doręczona skarżącemu w dniu 9 lutego 2011 r. i od tej daty, zdaniem Sądu, powinien być liczony siedmiodniowy termin zakreślony w art. 87 § 1 P.p.s.a.. Zatem możliwość skutecznego złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi wyznaczana była datą 16 lutego 2011 r.. Składając wniosek w dniu 23 lutego 2011 r. (data stempla pocztowego) skarżący nie zachował więc jednego z warunków koniecznych przywrócenia uchybionego terminu. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd, na podstawie art. 88 P.p.s.a. w zw. z art. 87 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.