I SA/Gd 790/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 7 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A s.c. A.H., A.Ł. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...], nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 25 lipca 2011 r. strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego. W uzasadnieniu wniosku strona wskazała, że uczestnicy postępowania (wspólnicy spółki cywilnej) nie mają żadnych środków finansowych. Majątek spółki stanowią tylko i wyłącznie samochody, których sprzedażą zajmują się uczestnicy. W chwili obecnej organ egzekucyjny dokonuje czynności w stosunku do pojazdów znajdujących się na placu, gdzie skarżący prowadzą komis. W sytuacji, gdy dojdzie do egzekucji któregoś z aut i zostanie ono sprzedane, niemożliwe będzie przywrócenie stanu poprzedniego, co świadczy o wystąpieniu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. W szczególności należy pamiętać, że sprzedaż w drodze egzekucji następuje poniżej wartości rynkowej pojazdów, przez co zachodzi obawa, że strona straci na takiej przymusowej sprzedaży. Pismem z dnia 10 sierpnia 2011 r. strona uzupełniła powyższy wniosek składając dodatkowo książkę przychodów i rozchodów ze stanem za czerwiec 2011 r. i PIT-y wspólników spółki za 2010 r. Strona podniosła, że powyższe dokumenty obrazują złą sytuację finansowa spółki, wynika z nich bowiem, że działalność spółki przynosi straty. Pismem z dnia 25 sierpnia 2011 r. strona skarżąca ponowiła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, powtarzając dotychczasową argumetnację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej P.p.s.a, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/2004). Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 roku, FZ 496/2004). W niniejszej sprawie strona skarżąca zwróciła się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc, że poniesie nieodwracalne straty w wyniku sprzedaży samochodów w drodze egzekucji, po wartości niższej niż rynkowa. Strona nie posiada bowiem żadnego innego majątku, a prowadzona działalność przynosi znaczne straty. W ocenie Sądu twierdzenia skarżącej o zachodzącej obawie wyrządzenia jej wskutek wykonania zaskarżonej decyzji znacznej szkody, w świetle wskazanych przez nią okoliczności, nie zostały w sposób dostateczny wykazane. Wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego została w zaskarżonej decyzji określona na kwotę 17.135,00 zł. Jak wynika zaś z przedłożonych przez stronę dokumentów przychód z działalności spółki w 2010 r. wyniósł 2.098.472,57 zł, ponadto każdy ze wspólników spółki uzyskał w tym roku podatkowym dodatkowe przychody. Przychód spółki w czerwcu 2011 r. wyniósł 124.987,13 zł. W świetle powyższego należy uznać, że twierdzenia strony skarżącej o braku możliwości wykonania zaskarżonej decyzji są bezpodstawne. Przychody skarżącej spółki za sam czerwiec 2011 r. wielokrotnie przewyższają wysokość zobowiązania podatkowego określonego w zaskarżonej decyzji. Wprawdzie z dokumentów księgowych wynika, że strona ponosi straty z prowadzonej działalności gospodarczej, jednakże strata jest jedynie wynikiem bilansowym nadwyżek kosztów nad przychodami i nie oznacza braku środków finansowych. Także twierdzenia, że sprzedaż egzekucyjna któregoś z samochodów doprowadzi do trudnych do odwrócenia skutków i wyrządzenia znacznej szkody, nie zostały uprawdopodobnione. Przede wszystkim nie zostało wykazane, że organ egzekucyjny dokonał zajęcia któregokolwiek z samochodów, a także, że sprzedaż egzekucyjna jest jedynym sposobem pozwalającym na uiszczenie zaległości podatkowej wynikającej z zaskarżonej decyzji. Skarżąca bierze aktywny udział w obrocie gospodarczym i uzyskuje z tego tytułu znaczne i regularne przychody, co pozwala stwierdzić, że nie są wykluczone inne sposoby egzekucji, jak np. egzekucja z pieniędzy, czy nawet dobrowolne uiszczenie zaległości podatkowej wynikającej z zaskarżonej decyzji. Samo to pozwala uznać, że twierdzenia strony skarżącej o grożącej jej znacznej szkodzie i trudnych do odwrócenia skutkach, nie zostały uprawdopodobnione. Niezależnie od powyższego należy wskazać, że rozmiar prowadzonej działalności i wysokość uzyskiwanych przychodów pozwala stwierdzić, że nawet gdyby doszło do sprzedaży egzekucyjnej któregoś z oferowanych do sprzedaży samochodów, nie spowoduje to skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 września 2004 r., sygn. akt FZ 358/04, który podziela skład orzekający w niniejszej sprawie stanowisko skarżącego, że skarżony akt jest merytorycznie niesłuszny i narusza prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania jego wykonania na podstawie art. 61 P.p.s.a. Wobec powyższego Sąd na podstawie przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.