I SA/Gd 791/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Oleś po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 27 sierpnia 2009 r. Nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za miesiące od stycznia do grudnia 2005 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. J. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 27 sierpnia 2009 r. określającą skarżącemu zobowiązanie w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące do stycznia do grudnia 2005 r. w łącznej kwocie 1 319 063 zł. W złożonym do sądu wniosku skarżący wniósł o wstrzymanie zaskarżonej decyzji podając, że doliczając do zobowiązania należne odsetki, jest on zobowiązany do uiszczenia na rzecz Skarbu Państwa kwoty 1 900 000 zł. Ponieważ nie posiada wolnych środków finansowych, spłata powyższych zobowiązań wiązałaby się zaś z koniecznością poddania się egzekucji z całego majątku nieruchomego i ruchomego strony, przy braku gwarancji, iż okaże się on wystarczający dla zaspokojenia całości roszczeń Skarbu Państwa. Strona podała, że w skład jej majątku nieruchomego wchodzi działka zabudowana domem mieszkalnym w K. oraz udziały w innych nieruchomościach, co z jednej strony utrudnia możliwość ich zbycia, a z drugiej - z uwagi na fakt wykorzystywania tych nieruchomości w prowadzonej działalności gospodarczej (magazyn paliwa, parking dla samochodów) - wiązałoby się z koniecznością likwidacji tej działalności. Zaprzestanie działalności wiązałaby się natomiast z utratą jedynego źródła dochodów strony oraz likwidacją miejsc pracy stanowiących źródło utrzymania pracowników - a więc zwiększeniem bezrobocia. Odnośnie majątku ruchomego strona podała, że składają się na niego dwa przystosowane do przewozu paliwa samochody ciężarowe. Ich utrata w wyniku licytacji, również uniemożliwiłaby stronie dalsze prowadzenie działalności w zakresie handlu paliwem. Strona wskazała ponadto, że w związku z wydanym zarządzeniem zabezpieczenia organ egzekucyjny dokonał już wpisu hipotek na posiadanych przez nią nieruchomościach oraz dokonał zajęcia rachunku bankowego. Mając na uwadze obecnie trudności przedsiębiorstwa - istniejące pomimo bieżącego ograniczania przez stronę kosztów osobowych - niebezpieczeństwo całkowitej i trwałej likwidacji działalność należy jej zdaniem ocenić jako realne następstwo wykonania zaskarżonej decyzji. Odzyskanie utraconych w wyniku licytacji nieruchomości przez dotychczasowego właściciela za rozsądną cenę jest w praktyce znacznie utrudnione, jeśli nie niemożliwe. Nabycie nowych nieruchomości jest zaś problematyczne, nie tylko z uwagi na nakład środków potrzebnych na ich zakup, ale na ich przystosowanie dla celów prowadzenia działalności w zakresie handlu paliwem (zbiorniki paliwa, parkingi dla autocystern). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1279 z późn. zm., dalej jako "P.p.s.a") sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego skargą aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). W pierwszej kolejności należy wskazać, iż inicjatywa w zakresie wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu należy do skarżącej, bowiem jej rzeczą, jako strony postępowania sądowoadministracyjnego, jest wykazywanie zasadności złożonego wniosku poprzez wskazanie istnienia materialnoprawnych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Innymi słowy, ciężar uprawdopodobnienia, że niewstrzymanie wykonania decyzji spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków spoczywa na skarżącej. W ocenie sądu skarżący wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować wskazane wyżej następstwa. Z uwagi na znaczną kwotę zobowiązania (1 900 000 zł), a drugiej na wartość posiadanego przez skarżącego majątku (przy jednoczesnym braku wolnych środków finansowych), obawa skarżącego o wyegzekwowanie należnych zobowiązań w drodze egzekucji z nieruchomości i ruchomości jest uzasadniona. Mając zaś na uwadze, że na majątek skarżącego składa się dom mieszkalny, a pozostałe składniki majątku są przez niego wykorzystywane w działalności gospodarczej, jako równie realne należy ocenić niebezpieczeństwo trwałej utraty przez skarżącego tak miejsca zamieszkania, źródła utrzymania, jak i odpowiednich środków i narzędzi, które pozwoliłyby skarżącemu na ponowne rozpoczęcie działalności gospodarczej. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.