I SA/Gd 791/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus, Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Sylwia Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 września 2015 r. sprawy ze skargi "A" na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 20 lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania w podatku akcyzowym oraz dokonania zabezpieczenia na majątku oddala skargę. Naczelnik Urzędu Celnego, mając na względzie materiały z kontroli podatkowej wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym od samochodów osobowych za okres od 1 stycznia 2010 r. do 31 grudnia 2011 r. W dniu [...] r. Naczelnik Urzędu Celnego wydał decyzję, którą dokonał zabezpieczenia wykonania zobowiązania podatkowego oraz należnych odsetek za zwłokę na poczet podatku akcyzowego w przewidywanej do określenia kwocie 600.374,- zł i określił przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego poszczególnych samochodów osobowych. Dyrektor Izby Celnej po rozpatrzeniu odwołania z dnia 11 grudnia 2014 r. uzupełnionego pismem z dnia 18 lutego 2015 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] r. Organ odwoławczy przytaczając treść art. 33 § 1, § 2, § 3, § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm., dalej jako "O.p.") wskazał, że z treści tych przepisów wynika, że organy podatkowe mogą dokonać zabezpieczenia na majątku podatnika wyłącznie, gdy zostaną spełnione przesłanki wskazane w ustawie. Zabezpieczenie może zostać zatem dokonane tylko w sytuacji, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Zabezpieczenie zobowiązań podatkowych dokonywane jest na podstawie przesłanki "uzasadnionej obawy, że zobowiązanie nie zostanie wykonane". Pojęcia tego, ze względu na jego rozległy zakres, ustawodawca nie zdefiniował. Pomocniczo i przykładowo (przez użycie zwrotu "w szczególności") wskazał na dwie okoliczności. Są to "trwałe zaprzestanie regulowania zobowiązań o charakterze publicznoprawnym" lub "dokonywanie czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję". Wystąpienie już jednej z przedstawionych okoliczności uzasadnia obawę, że zobowiązanie nie zostanie wykonane. Te dwie okoliczności "w szczególności" wskazują na to, że ustawowa przesłanka zabezpieczenia (uzasadniona obawa) ma miejsce. Nic nie stoi na przeszkodzie, aby organ podatkowy wnioskujący o zastosowania zabezpieczenia wskazał na inne okoliczności, które tę obawę też uzasadniają. Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do dokonania zabezpieczenia zobowiązania podatkowego na majątku podatnika, wskazane w art. 33 O.p. Nadto, jego zdaniem, wbrew twierdzeniu strony organ I instancji nie naruszył art. 33 § 1 O.p., bowiem Naczelnik Urzędu Celnego podjął szereg czynności mających na celu ustalenie czy strona uiszcza swoje wymagalne zobowiązania o charakterze publicznoprawnym. Zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego o udzielnie informacji m.in. odnośnie osiągniętych przez stronę dochodach za lata 2011-2013, ewentualnych zaległościach podatkowych i prowadzonych postępowaniach egzekucyjnych. Pismem z dnia 19 maja 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego poinformował, że strona posiada zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za lata 2006, 2009, 2010, 2011 w wysokości 3.633.845,27 zł. Dodatkowo przesłano wykaz informacji o czynnościach majątkowych, wydruki zeznań o wysokościach osiągniętego dochodu za poszczególne lata 2011-2013 oraz raport o stanie zaległości, do których prowadzone jest postępowanie egzekucyjne. Wskazano, że strona nie reguluje na bieżąco zobowiązań w podatku od nieruchomości na rzecz Gminy i na dzień 31 grudnia 2013 r. zalegała z opłatami na kwotę 119.750,88 zł za lata 2011-2013, co wynika z pisma z dnia 14 maja 2014 r. Burmistrza. Dodatkowo organ odwoławczy ustalił stan zaległości strony wobec Izby Celnej w podatku akcyzowym w łącznie kwocie 86.933,- zł (decyzja z dnia 9 stycznia 2014 r. - 47.271,- zł oraz decyzja z dnia 2 kwietnia 2014 r. - 39.662,- zł). W związku z powyższym, organ stwierdził, że strona trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym, zatem twierdzenia pełnomocnika, że przyczynami zabezpieczenia jest wysokość przybliżonego podatku akcyzowego oraz brak dochodów strony nie znajdują uzasadnienia. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 33 § 4 O.p. poprzez nieprawidłowe ustalenie wysokości przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego organ odwoławczy nie zgodził się z argumentacją pełnomocnika wskazaną w tym zakresie w uzasadnieniu odwołania. Organ podkreślił, że organ I instancji wskazał przepisy prawa na podstawie, których dokonał wyliczenia przybliżonego zobowiązania podatkowego oraz przedstawił w formie tabeli informacje dotyczące daty powstania obowiązku podatkowego, stawkę podatku i przewidywany należny podatek akcyzowy dla poszczególnych samochodów. Zgodnie z art. 104 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (tj.: Dz.U. z 2014 poz. 752, dalej jako "u.p.a.") w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego podstawą opodatkowania dla samochodu osobowego jest kwota, jaką podatnik jest obowiązany zapłacić za samochód osobowy. Stawki akcyzy na samochody osobowe określone zostały w art. 105 u.p.a. Wobec powyższego podstawę opodatkowania wyliczono w oparciu o faktury zakupu samochodów, po przeliczeniu EURO według kursu z dnia powstania obowiązku podatkowego. Następnie organ przedstawił przykładowe przeliczenie dla 4 pierwszych samochodów z tabeli znajdującej się na str. 4 zaskarżonej decyzji. Dyrektor Izby Celnej wskazał, że wyliczenia podstawy opodatkowania dla wszystkich 12 samochodów wskazanych w decyzji są zgodne z kwotami przedstawionymi w uzasadnieniu decyzji wydanej przez organ I instancji. W aktach sprawy znajdują się wszystkie faktury, na podstawie których strona dokonała nabycia wewnątrzwspólnotowego przedmiotowych samochodów oraz tabele kursów, na podstawie których dokonano przeliczenia kwot wynikających z faktur. W ocenie organu odwoławczego to właśnie kwoty wynikające z faktur zakupu tych samochodów, wskazują na kwoty, jakie nabywający jest obowiązany zapłacić za samochody. Organ II instancji dokonał wyliczenia przybliżonych kwot zobowiązania podatkowego dla poszczególnych samochodów przy zastosowaniu powyżej określonego sposobu wyliczenia podstawy opodatkowania i zastosowaniu stawki podatku 18,6 %. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 100 ust. 1 pkt 2 u.p.a., organ wskazał, że klasyfikacja poszczególnych samochodów nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. Końcowo organ, mając na względzie zarzut naruszenia art. 136 i art. 137 O. p. wskazał, że postępowanie zabezpieczające jest odrębnym postępowaniem, zatem pełnomocnictwo złożone do postępowania w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym od samochodów osobowych, nie zobowiązuje organów podatkowych do wysyłania pełnomocnikowi korespondencji dotyczącej postępowania zabezpieczającego. Mając na względzie zawarte w piśmie z dnia 16 lutego 2015 r. informacje dotyczące składników majątku strony, które wskazano w uzasadnieniu decyzji, podkreślił, że błędne wskazanie niektórych elementów majątku (nieprawidłowy numer działki, zlikwidowany rachunek bankowy, sprzedane samochody) nie wpływa na zasadność bądź też niezasadność zastosowania zabezpieczenia wykonania zobowiązania podatkowego. Wskazanie przez organ I instancji składników majątku, co do których możliwe jest zabezpieczenie, nie jest elementem koniecznym przy wydaniu decyzji dotyczącej zabezpieczenia wykonania zobowiązania podatkowego. Przygotowując się do wydania zaskarżonej decyzji, organ I instancji zwrócił się do Urzędu Skarbowego z prośbą o udzielenie informacji m.in. o numerach rachunków bankowych spółki, wydruki z Bazy Czynności Majątkowych i na podstawie danych uzyskanych z tego urzędu (pismo z dnia 19 maja 2014 r.) wykazał w decyzji numery rachunków bankowych oraz ruchomości i nieruchomości strony. Dodatkowo dokonano sprawdzenia w systemie CEPiK informacji dotyczących samochodów. Z wydruku z dnia 20 listopada 2014 r. wynika, że firma "A" nadal jest właścicielem samochodu Citroen Xantia nr VIN [...], który zgodnie z przedstawioną przez pełnomocnika fakturą został sprzedany w dniu 25 sierpnia 2011 r. W.J. oraz samochodu Volkswagen T4 nr [...], który zgodnie z przedstawioną przez pełnomocnika fakturą został sprzedany w dniu 28 października 2011 r. "B". Mając na względzie ww. faktury załączone do pisma z dnia 16 lutego 2015 r. dokonano sprawdzenia w systemie CEPiK czy samochody te zostały zarejestrowane na nabywców tych pojazdów i stwierdzono, że nie dokonano ich przerejestrowania na nowych właścicieli. Tak więc ani strona nie dokonała zgłoszenia w zakresie wyrejestrowania tych pojazdów, a nabywcy nie dokonali rejestracji tych pojazdów. Odnośnie samochodu Seat Inca nr [...] stwierdzono, że w systemie CEPIK jako nabywca pojazdu widnieje S.B., zgodnie z przedłożoną fakturą z dnia 5 marca 2012 r. Natomiast odnosząc się do kwestii wskazania błędnego numeru działki, na której znajdują się budynki, należy uznać to za oczywisty błąd. Do pisma z dnia 8 maja 2014 r. ze Starostwa Powiatowego załączony został wykaz, w którym wskazano numery działek. W decyzji omyłkowo wskazano nr [...] i [...], zamiast numerów działek [...] i [...], co wynika z przestawienia dwóch pierwszych cyfr. Wbrew stanowisku pełnomocnika zabezpieczenie zostało dokonane zgodnie z obowiązującymi przepisami i przy wyczerpaniu ustawowych przesłanek zabezpieczenia, ponieważ rozstrzygnięcie w zakresie zabezpieczenia jest w każdym przypadku przedmiotem inicjatywy i uznania organu podatkowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący pismem z dnia 9 kwietnia 2015 r. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia na rzecz podatnika kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 233 § 1 pkt 1 O.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo istnienia przesłanek do jej uchylenia, art. 210 § 4 oraz art. 124 O.p. poprzez brak szczegółowego przedstawienia danych dotyczących podstaw opodatkowania wszystkich 12 samochodów będących przedmiotem postępowania podatkowego, na podstawie których organ dokonał określenia przybliżonej kwoty zabezpieczenia podatkowego wraz z odsetkami, a tym samym naruszenie przepisów dotyczących uzasadnienia faktycznego decyzji organu podatkowego, 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 33 § 1 i § 2 pkt 2 O.p. poprzez ich zastosowanie pomimo braku przesłanek do dokonania zabezpieczenia zobowiązania podatkowego w postaci trwałego nie uiszczania wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym, art. 33 § 3 i § 4 pkt 2 O.p. poprzez brak wskazania wszystkich danych na podstawie których wyliczono wysokość przybliżonych odsetek za zwłokę, art. 33 § 4 pkt 2 O.p. poprzez brak przedstawienia wszystkich danych dotyczących podstaw opodatkowania wszystkich 12 samochodów będących przedmiotem postępowania, na podstawie których ustalona została przybliżona wysokość zabezpieczenia zobowiązania podatkowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. W dniu 6 lipca 2015 r. do tutejszego sądu wpłynęło pismo Dyrektora Izby Celnej do którego złączono odpis decyzji z dnia [...] r. określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego dwunastu samochodów osobowych wraz z potwierdzeniem doręczenia tej decyzji stronie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje. Skarga jako niezasadna, podlega oddaleniu. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest prawidłowość dokonanego rozstrzygnięcia przez organy podatkowe w przedmiocie zabezpieczenia zobowiązań podatkowych na majątku skarżącej, które wydane zostało w oparciu o uregulowania prawne zawarte w art. 33 Ordynacji podatkowej. Tytułem wstępu należy wskazać, że co prawda w niniejszej sprawie w dniu 9 czerwca 2015 r. została wydana decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego, jednakże w świetle uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2011 r., sygn. akt I FPS 1/11, (ONSAiWSA 2012/1/2) wygaśnięcie decyzji zabezpieczającej nie powinno powodować, iż strona nie ma możliwości poddania tej decyzji kontroli sądowoadministracyjnej. Sąd administracyjny nie powinien odmawiać przeprowadzenia kontroli legalności działań organów administracji publicznej, powołując się na bezprzedmiotowość postępowania, w sytuacji gdy skarga dotyczy decyzji w sprawie zabezpieczenia wydanej w drugiej instancji, a zatem nie może być mowy o jej wygaśnięciu, a zarazem bezprzedmiotowości postępowania. Wygaśnięcie decyzji o zabezpieczeniu, nawet gdy następuje z mocy prawa w warunkach wskazanych w art. 33a § 1 O.p., nie powoduje, że strona nie ma możliwości poddania tej decyzji kontroli sądu administracyjnego, nie może bowiem być tak, że rozstrzygnięcia, a następnie działania organów podatkowych podejmowane w stosunku do podatnika mogą być pozbawione kontroli pod względem ich zgodności z prawem. Mając na względzie powyższe Sąd poddał kontroli zaskarżoną decyzję. Zarzuty skargi koncentrują się wokół zasadności i celowości dokonania zabezpieczenia. Zdaniem strony skarżącej organ nie przedstawił wiarygodnej argumentacji ani dowodów, na podstawie których przyjął, że wystąpiły przesłanki określone w art. 33 § 1 O.p. Nadto strona podniosła, że zaskarżona decyzja nie wskazuje podstaw, w oparciu o które organ ustalił przybliżoną kwotę zobowiązania. Normy prawne zawarte w artykule 33 § 1-3 O.p. stanowią, że zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Zabezpieczenia tego można dokonać również w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, w tym przypadku zabezpieczeniu podlega również kwota odsetek za zwłokę należnych od zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu. Postępowanie związane z zabezpieczeniem zobowiązań podatkowych na majątku podatnika służy zagwarantowaniu interesów budżetu państwa poprzez zabezpieczenie środków finansowych na pokrycie należności podatkowych. Stosuje się je w momencie, gdy brak jest jeszcze podstaw do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, najczęściej przed wydaniem decyzji wymiarowej. Nie ma ono jednak charakteru bezwarunkowego i może zostać wszczęte dopiero po spełnieniu ustawowych przesłanek. W orzecznictwie zwraca się uwagę na to, że publicznoprawny charakter zobowiązań podatkowych wymaga stworzenia odpowiedniej ochrony prawnej ich wykonywania, z tym zastrzeżeniem, że nie prowadzi do wykonania zobowiązania. Zgodnie z art. 33a § 1 O.p. decyzja o zabezpieczeniu wygasa po wydaniu decyzji wymiarowej i jedynie stwarza gwarancje, że w przyszłości dojdzie do jego wyegzekwowania (wyrok WSA w Gdańsku z 29 listopada 2011 r., I SA/Gd 986/11 orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie sądu organy prawidłowo uznały, że przesłanką do dokonania zabezpieczenia jest to, iż spółka trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym, posiada duże zaległości płatnicze i prowadzona jest w stosunku do niego egzekucja administracyjna, nadto nie reguluje na bieżąco zobowiązań płatniczych. Zauważyć należy, że zabezpieczenie wykonania zobowiązania podatkowego służy ochronie interesów wierzyciela podatkowego. W doktrynie prawa podatkowego podkreśla się, że celem tego zabezpieczenia jest nie tyle pobór podatku, ile zagwarantowanie środków finansowych na zaspokojenie zobowiązań podatkowych. Zabezpieczenie to nie jest więc formą wykonania zobowiązania podatkowego, zwiększa jedynie gwarancję, że zobowiązanie podatkowe zostanie w przyszłości wykonane. Warunkiem zastosowania zabezpieczenia, o którym w art. 33 § 2 O.p. jest prowadzenie postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, zmierzających do wydania decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego lub decyzji określającej wysokość zwrotu podatku. Należy zgodzić się z organami, że główną przesłanką wydania decyzji o zabezpieczeniu wykonania zobowiązania podatkowego w trybie przepisów art. 33 § 1 i 2 O.p. jest uzasadniona obawa, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane. Ustawodawca nie wyjaśnił jednak, co należy rozumieć przez "uzasadnioną obawę, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane". Wskazał jedynie dwie szczegółowe przesłanki, które mogą taką obawę uzasadniać, a mianowicie gdy "podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym" lub "dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję". Można zgodzić się z poglądem, że sam fakt wystąpienia którejś z tych dwóch przesłanek szczegółowych świadczy o tym, że zachodzi obawa niewykonania zobowiązania. Organ podatkowy nie będzie musiał wykazywać związku między zaistnieniem powyższych zdarzeń, a wystąpieniem obawy niewykonania zobowiązania. Wystarczy, że wykaże, iż mają miejsce zdarzenia wskazane w tym przepisie. O zabezpieczeniu wykonania zobowiązania podatkowego organ orzeka w formie decyzji, co wynika z art. 33 § 4 O.p. W decyzji tej organ nie rozstrzyga o wielkości zobowiązania podatkowego. Istotą tego rozstrzygnięcia jest określenie wielkości zabezpieczenia i stworzenie podstawy prawnej do jego dokonania. Przy czym decyzja ta nie rozstrzyga o sposobie zabezpieczenia. Ta kwestia jest elementem procedury wykonania tej decyzji. W przypadku zabezpieczenia dokonywanego na podstawie art. 33 § 2 O.p., w wydawanej decyzji o zabezpieczeniu organ powinien najpierw określić przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego, a w przypadku zaległości, także kwotę należnych od tego zobowiązania odsetek za zwłokę wyliczonych na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu (art. 33 § 4 O.p.). Określenie przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego ma charakter "szacunkowy". Na tym etapie nie musi być znana dokładna wielkość zobowiązania podatkowego. Jednak organ dokonujący zabezpieczenia nie może tej wielkości określać "z zapasem". Przybliżona kwota zobowiązania podatkowego powinna być wyliczona z uwzględnieniem wszystkich znanych elementów prawno-podatkowego stanu sprawy. Określenie w decyzji o zabezpieczeniu przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego ma charakter informacyjny w tym znaczeniu, że wskazuje kwotę podlegającą zabezpieczeniu na majątku podatnika. Nie oznacza to jednak, iż jest to kwota rzeczywiście obciążającego go zobowiązania, to bowiem określi dopiero decyzja wymiarowa. Decyzja wydawana na podstawie przepisów art. 33 O.p. jest odrębną decyzją, nieprzesądzającą o treści decyzji wymiarowej. Istotą tej decyzji jest dokonanie zabezpieczenia, a nie rozstrzygnięcie co do wysokości zobowiązania podatkowego. Zaznaczyć należy, że ocena zaistnienia przesłanki wydania decyzji w przedmiocie zabezpieczenia, należy wprawdzie do organu podatkowego, ale organ ten wydając decyzję powinien wykazać i uzasadnić, że przesłanka taka wystąpiła. Organ podatkowy powinien więc przekonywująco wyjaśnić, w czym konkretnie upatruje źródła obawy, że zobowiązanie nie zostanie wykonane. Przekonanie takie powinno mieć swoje uzasadnione podstawy w okolicznościach faktycznych i prawnych istniejących w danej sprawie. W ocenie Sądu, organy podatkowe w rozpoznawanej sprawie uczyniły zadość wymaganiom w zakresie wskazania przesłanki uzasadniającej obawę, że zobowiązanie nie zostanie wykonane, opisując w uzasadnieniach swoich decyzji ustalenia w zakresie przybliżonej wysokości zobowiązania podatkowego oraz sytuacji majątkowej skarżącej. Jednocześnie dokonane ustalenia i wnioski znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Biorąc pod uwagę sposób działania strony skarżącej, tj. permanentne nie wywiązywanie się z obowiązków podatkowych, w ocenie sądu dawało organowi podstawy do powzięcia uzasadnionej obawy, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane. Posiadanie ustawicznych zaległości wobec Skarbu Państwa wskazuje na brak płynności finansowej i możliwość rzetelnego regulowania zobowiązań. Nie bez znaczenia jest tu również okoliczność, że przedmiotem kontroli była prawidłowość deklarowania przez podatnika wysokości zobowiązań podatkowych powstających z mocy prawa, a więc decyzja wymiarowa dotyczy zobowiązań, które już nie zostały wykonane w terminie (por. wyrok NSA z dnia 2 marca 2001 r., III SA 28/00). Przykładową okoliczność świadczącą o możliwości utrudnienia lub udaremnienia egzekucji, stanowiącą przesłankę zabezpieczenia wymienia się unikanie wykonania przez zobowiązanego obowiązku przez nieujawnianie zobowiązań powstających z mocy prawa lub nierzetelne prowadzenie ksiąg podatkowych. W toku kontroli podatkowej, której ustalenia posłużyły za podstawę wydania spornej decyzji o zabezpieczeniu, ustalono zaś, że skarżący nie składał deklaracji z tytułu podatku akcyzowego. Końcowo odnosząc się do braku szczegółowego wyliczenia przybliżonych kwot zobowiązania podatkowego dla poszczególnych samochodów, Sąd nie stwierdził, aby doszło do naruszenia przepisów postępowania, które maiłyby wpływ na wynik sprawy, skoro organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji doprecyzował sposób wyliczenia przedstawionych wartości, które dodatkowo były zgodne z wartościami przedstawionymi w decyzji organu pierwszej instancji. Wobec powyższego, Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił.