I SA/Gd 792/25

Dnia 12 listopada 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Rischka po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. na orzeczenie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 22 sierpnia 2025 r. nr 10001 w przedmiocie stwierdzenia, że nie zachodzi potrzeba rehabilitacji leczniczej postanawia: stwierdzić swoją niewłaściwość i przekazać sprawę sądowi właściwemu - Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. A. W. (dalej: "Skarżąca") wniosła za pośrednictwem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: "ZUS") skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na orzeczenie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 22 sierpnia 2025 r. nr 10001 w przedmiocie stwierdzenia, że nie zachodzi potrzeba rehabilitacji leczniczej. Skarga została przesłana przez ZUS do WSA w Gdańsku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Sądy administracyjne zobowiązane są z urzędu przestrzegać swojej właściwości. Zgodnie z art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - dalej "p.p.s.a." do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Zgodnie z art. 59 § 1 p.p.s.a. jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny sąd, który stwierdzi swoją niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Postanowienie sądu może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Z kolei, siedziby i obszary właściwości wojewódzkich sądów administracyjnych reguluje rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 785 ze zm.). Z akt sprawy wynika, że Skarżąca wniosła do WSA w Gdańsku skargę na orzeczenie ZUS z dnia 22 sierpnia 2025 r. w przedmiocie stwierdzenia, że nie zachodzi potrzeba rehabilitacji leczniczej, które to orzeczenie stanowi przedmiot skargi. Zgodnie z § 1 pkt 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 22 lutego 2017 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 777 ze zm.), rozpoznawanie spraw z zakresu działania Prezesa ZUS zostało przekazane wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. Odnosi się ono jednak wyłącznie do zamkniętego katalogu spraw, których przedmiotem jest umorzenie, odroczenie terminu płatności lub rozłożenie na raty należności z tytułu składek określonych w art. 28 i art. 29 u.s.u.s. (pkt 1) bądź zwolnienie z obowiązku opłacania należności z tytułu składek, o których mowa w art. 31zo ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (pkt 2). W ocenie Sądu, skoro przedmiot sprawy nie dotyczy umorzenia, odroczenia terminu płatności ani rozłożenia na raty należności z tytułu składek określonych w art. 28 i art. 29 u.s.u.s., ani zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek, zaś Prezes ZUS ma swoją siedzibę w Warszawie, to w sprawie właściwy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Nieprawidłowo zatem skarga została przesłana przez ZUS do WSA w Gdańsku. W konsekwencji, wobec stwierdzenia przez WSA w Gdańsku swej niewłaściwości, sprawa podlega przekazaniu, na podstawie art. 59 § 1 p.p.s.a. - do WSA w Warszawie jako sądu właściwego miejscowo. W związku z tym, mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w postanowieniu.