I SA/Gd 795/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Fabińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na interpretację indywidualną Prezydenta Miasta Gdańska z dnia 13 sierpnia 2025 r., nr WBMiP-III.3120.593.2025.ZT w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę. 1. W dniu 28 kwietnia 2025 r. wpłynął do Prezydenta Miasta Gdańska wniosek (uzupełniony pismami z dnia 14 lipca i 6 sierpnia 2025 r.) złożony przez B. Sp. z o.o. (dalej "Skarżąca", "Spółka") o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od nieruchomości. 2. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny: Spółka jest przedsiębiorstwem posiadającym siedzibę i miejsce zarządu na terytorium Polski, podlegającym na terenie Gminy G. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości od posiadanych gruntów, budynków oraz budowli związanych z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą. Na terenie zakładu, w piwnicy przynależnej do jednego z budynków Spółki znajduje się wnętrzowa stacja transformatorowa (transformator). Jest to urządzenie wolnostojące, nieprzytwierdzone do podłoża, służące do zmiany wartości napięcia prądu, przy zachowaniu tej samej częstotliwości i mocy. Jego rola polega na dostosowaniu parametrów energii elektrycznej oraz zapewnienie odpowiedniej jakość zasilania. Stacja transformatorowa (transformator) znajduje się w piwnicy budynku (hali produkcyjnej) i składa się z kilku kluczowych elementów, w tym transformatora, rozdzielni elektrycznej, a także układów zabezpieczających, które zapewniają bezpieczeństwo zarówno podczas normalnego użytkowania, jak i w przypadku awarii. Obejmuje także urządzenia monitorujące oraz systemy ochrony przed przeciążeniem czy przepięciami, co ma na celu zapewnienie bezpieczeństwa. Urządzenie nie ma fundamentów i nie jest przytwierdzone do fundamentów. Stacja transformatorowa nie była przedmiotem odrębnych robót budowlanych w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego. Posadowienie transformatora zostało zrealizowane w ramach szerszego procesu inwestycyjnego, który obejmował m.in. budowę hali. W dokumentacji projektowej, zarówno na etapie planowania, jak i wykonawstwa, stacja transformatorowa została uwzględniona jako integralna część infrastruktury towarzyszącej całemu obiektowi. Nie stanowiła więc oddzielnego elementu, wymagającego podjęcia osobnej procedury budowlanej. Zgodnie z obowiązującymi wymaganiami formalnoprawnymi, dla realizacji posadowienia stacji transformatorowej nie było konieczności uzyskiwania odrębnych decyzji administracyjnych, takich jak zgłoszenie robót budowlanych czy też osobne pozwolenie na budowę. Wszelkie niezbędne formalności zostały spełnione w ramach ogólnych procedur inwestycyjnych, a całość procesu, obejmującego budowę hali, jak i posadowienie / przyłączenie stacji transformatorowej, zostały ujęta w jednym wniosku o pozwolenie na budowę i w ramach niego zrealizowane. W związku z tym, jedynym formalnym wymaganiem dotyczącym wyłącznie stacji transformatorowej, które wystąpiło w trakcie realizacji inwestycji, było złożenie wniosku o przyłączenie do sieci energetycznej do E.. Transformator będący przedmiotem wniosku nie został wzniesiony w wyniku prac polegających na budowie, odbudowie, rozbudowie, nadbudowie oraz przebudowie. Transformator nie powstał także w wyniku montażu. Proces umieszczenia transformatora w przeznaczonym miejscu nie obejmował montażu jego poszczególnych elementów konstrukcyjnych w hali, gdyż urządzenie to zostało przetransportowane w całości i w takiej też formie osadzone we właściwej lokalizacji. Czynności podjęte w celu zapewnienia funkcjonalności stacji transformatorowej nie wpisują się w definicję montażu oraz jednocześnie nie stanowią działań kwalifikujących się jako budowa, odbudowa, nadbudowa czy przebudowa. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: czy posiadana przez Spółkę stacja transformatorowa (transformator) stanowi urządzenie techniczne w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 707, dalej "u.p.o.l."), w związku z czym powinna zostać opodatkowana podatkiem od nieruchomości jako budowla wyłącznie w zakresie ewentualnych części budowlanych? Zdaniem Spółki, stacja transformatorowa (transformator) jest urządzeniem technicznym, które stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości jako budowla, wyłącznie w zakresie jego ewentualnych części budowlanych. Stacja transformatorowa nie może być traktowana jako przywołane w literach a-c artykułu 1a ust 1 pkt 2 u.p.o.l. obiekty, bowiem nie jest ona obiektem wymienionym w Załączniku nr 4. W rozumieniu Spółki transformator (stacja transformatorowa) pełni co do zasady funkcję techniczną polegającą na przekształcaniu napięcia wyższego na niższe, odpowiednie dla standardów instalacji elektrycznych. Jednak użytkowanie linii elektroenergetycznej nie jest uzależnione od obecności transformatora, ponieważ jest to odrębne urządzenie spełniające własne funkcje jaka jest zmiana napięcia prądu samodzielnie. Transformator pełni wyłącznie funkcję zamiany parametrów energii elektrycznej, a nie jej przesyłania lub dostarczania do budynku. Transformator (stacja transformatorowa) nie transportuje energii – nie jest elementem, który bezpośrednio przekazuje energię z sieci do obiektu. Funkcja transformatora (stacji transformatorowej) ogranicza się do adaptacji napięcia, a energia elektryczna, po jej przetworzeniu w transformatorze, jest następnie przesyłana i dostarczana do budynku bez zaangażowania transformatora. Transformator (stacja transformatorowa) i linia elektroenergetyczna, stanowią zatem odrębne elementy infrastruktury, których funkcje są rozdzielne. Z tego względu nie można przypisywać im funkcjonalnego powiązania co sprawia, że nie sposób zatem traktować transformatora jako urządzenia niezbędnego do korzystania z linii elektroenergetycznej zgodnie z przeznaczeniem. Funkcją transformatora jest jedynie przemiana energii elektrycznej, poprzez zmianę napięcia prądu. Powyższe oznacza, że transformator i linia elektroenergetyczna pełnią zupełnie różne funkcje w systemie elektroenergetycznym i są to urządzenie odrębne pod względem ich przeznaczenia oraz sposobu działania. Linia elektroenergetyczna jest elementem infrastruktury służącym do przesyłania energii elektrycznej na odległość. Jej główną funkcją jest transportowanie energii z punktu wytwarzania do punktu odbioru, co odbywa się na różnych poziomach napięcia, w zależności od rodzaju sieci. Linia elektroenergetyczna zapewnia ciągłość dostaw energii, minimalizując straty przesyłowe i umożliwiając efektywne przekazywanie dużych ilości energii na odległość. Z kolei transformator (stacja transformatorowa) jest urządzeniem technicznym służącym do zamiany napięcia elektrycznego. Jego zadaniem jest dostosowanie parametrów energii elektrycznej do wymagań odbiorców. Linia elektroenergetyczna może pełnić swoją funkcję przesyłu energii bez konieczności stosowania transformatora, gdyż może ona przesyłać energię o określonym napięciu bez konieczności jego zmiany. Zatem linia elektroenergetyczna i transformator (stacja transformatorowa), pełnią odrębne role, a transformator dla linii elektroenergetycznej nie spełnia żadnej istotnej funkcji, gdyż ta samodzielnie spełnia swoją funkcję jaką jest przesył energii i dla jej funkcjonowania nie jest istotna kwestia napięcia przesyłanego prądu. 3. W dniu 13 sierpnia 2025 r. Prezydent Miasta Gdańska wydał interpretację indywidualną, w której uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe. W uzasadnieniu organ, przywołując treść art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., wskazał, że warunkiem uznania danego obiektu za budowlę podlegającą opodatkowaniu jest wzniesienie go w wyniku robót budowlanych, czyli - zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 2b u.p.o.l., prac polegających na budowie, odbudowie, rozbudowie, nadbudowie, przebudowie lub montażu, do których stosuje się przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r. poz. 418). Organ podatkowy zgodził się, że posiadana przez Spółkę stacja transformatorowa (transformator) stanowi urządzenie techniczne i nie jest obiektem wymienionym w załączniku nr 4 do u.p.o.l. Aby rozstrzygnąć, czy w nowym stanie prawnym stacja transformatorowa może być zakwalifikowana jako urządzenie techniczne, o którym mowa w art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. c), czy lit. d) u.p.o.l., należy ocenić: - czy ma bezpośredni związek z budynkiem lub obiektem, o którym mowa w Załączniku nr 4 do u.p.o.l.; - czy jest niezbędna do użytkowania zgodnie z przeznaczeniem budynku lub obiektu, o którym mowa w Załączniku nr 4 do u.p.o.l. z którym ma bezpośredni związek; - czy została wzniesiona w wyniku robót budowlanych. Zdaniem organu, stacja transformatorowa (transformator) pełnią rolę służebną wobec linii elektroenergetyczną i jest z nią funkcjonalnie powiązana. Organ podatkowy uznał, że na podstawie stanu faktycznego należy przyjąć - wbrew twierdzeniu Spółki - że użytkowanie linii elektroenergetycznej, a konkretnie korzystanie z przesyłanej tą linią energii elektrycznej jest uzależnione od obecności stacji transformatorowej (transformatora), a co za tym idzie, że mamy do czynienia z urządzeniem, które jest bezpośrednio związane z linią elektroenergetyczną oraz niezbędnym do jej użytkowania zgodnie z przeznaczeniem. Według organu, stacje transformatorowe są związane bezpośrednio z linią elektroenergetyczną i pozwalają na efektywne przekształcanie przesyłanej tymi liniami energii do poziomu wymaganego przez odbiorcę tej energii, co w sposób jednoznaczny wyczerpuje kolejną przesłankę, którą pozwala zakwalifikować urządzenie techniczne – stację transformatorową do urządzeń budowlanych opisanych w art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. c u.p.o.l., które podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w całości. Zdaniem organu - wbrew temu co twierdzi Spółka - samo przesyłanie energii elektrycznej realizowane za pośrednictwem linii elektroenergetycznych bez możliwości jej wykorzystania przez odbiorcę, które gwarantuje dopiero stacja transformatorowa (transformator) byłoby bezcelowe, dlatego też organ stwierdził, że stacja transformatorowa (transformator) jest urządzeniem technicznym, które jest bezpośrednio związane z linią elektroenergetyczną (obiektem wymienionym w Załączniku nr 4 do ustawy) oraz które jest niezbędne do użytkowania linii elektroenergetycznej zgodnie z jej przeznaczeniem. Organ podatkowy, biorąc pod uwagę charakterystykę stacji transformatorowej (transformatora), stoi na stanowisku, że co do zasady mamy do czynienia z robotami budowlanymi polegającymi właśnie na montażu urządzenia w miejscu jego przeznaczenia. Tym samym zostaje wówczas spełniona pierwsza z wskazanych przesłanek niezbędna do uznania stacji transformatorowej (transformatora) za urządzenie techniczne podlegające opodatkowaniu. Jednakże, organ stwierdzając, że jest związany wyjaśnieniami udzielonymi przez wnioskodawcę, który podał, że "transformator będący przedmiotem wniosku nie został wzniesiony w wyniku prac polegających na budowie, odbudowie, rozbudowie, nadbudowie oraz przebudowie (...) nie powstał także w wyniku montażu", uznał, że stacja transformatorowa (transformator) nie została wzniesiona w wyniku robót budowlanych. Warunek wzniesienia obiektu w wyniku robót budowlanych jest zaś niezbędny do uznania danego obiektu za budowle w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Organ stwierdził, że stanowisko Spółki w sprawie oceny prawnej zaistniałego stanu faktycznego, że posiadana przez Spółkę stacja transformatorowa (transformator) stanowi urządzenie techniczne w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. d u.p.o.l. w związku z czym powinna zostać opodatkowana podatkiem od nieruchomości jako budowla wyłącznie w zakresie ewentualnych części budowlanych, jest nieprawidłowe. 4. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości i zwrot kosztów postępowania, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. c) i d) u.p.o.l. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym, posiadana przez Spółkę stacja transformatorowa (transformator) jest bezpośrednio związana z obiektem wymienionym w Załączniku nr 4 poz. 13 lit. b), tj. linią elektroenergetyczną oraz jest niezbędna do użytkowania ww. linii elektroenergetycznej zgodnie z jej przeznaczeniem, tym samym, że nie stanowi urządzenia technicznego. 5. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Gdańska wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: 6.1. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 6.2. Na wstępie podkreślenia wymaga specyfika postępowania związanego z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej. Rzeczony wniosek musi wyczerpująco opisywać stan faktyczny sprawy lub zdarzenie przyszłe, gdyż jedynie przedstawiony przez stronę opis wyznacza granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone skutki prawne. W orzecznictwie jednolicie i konsekwentnie prezentowany jest także pogląd, że organ związany jest stanem faktycznym lub zdarzeniem przyszłym przedstawionym we wniosku, a ponadto, że jego obowiązkiem jest jedynie odniesienie się do poglądu wnioskodawcy co do skutków podatkowoprawnych podanych faktów (por. np. wyroki NSA z: 30 stycznia 2018 r., sygn. akt I FSK 498/16; 4 lipca 2019 r., sygn. akt II FSK 2836/17; 22 sierpnia 2019 r., sygn. akt II FSK 3298/17 i 26 maja 2021 r., sygn. akt II FSK 3351/18, wszystkie przywołane orzeczenia dostępne w CBOSA na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ wydający interpretację jest zatem także merytorycznie związany zakresem problemu prawnego, jaki strona przedłoży we wniosku. Istotną funkcją interpretacji indywidualnej jest usuwanie wątpliwości co do wykładni przepisów prawa podatkowego, a nie generowanie dodatkowych niejasności (por. wyrok NSA z 19 kwietnia 2018 r., sygn. akt I FSK 1109/16). Konsekwencją związania organu interpretacyjnego stanem faktycznym i prawnym przedstawionym przez wnioskodawcę jest związanie sądu administracyjnego zarzutami skargi na taką interpretację przepisów prawa podatkowego. Przepis art. 57a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej "p.p.s.a.") stanowi bowiem, że skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą, opinię, o której mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowę wydania tych opinii może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Artykuł 57a p.p.s.a. jest oparty na zasadzie pełnego związania sądu podstawami zaskarżania (por. wyrok NSA z 8 lutego 2023 r. I GSK 556/19). Zacytowany przepis podkreśla implikację, według której wyznaczenie granic sprawy przez stronę skarżącą oznacza, że sąd administracyjny nie może "wyjść" poza tak zakreśloną sprawę, a także nie może zawęzić jej do wskazanego przez siebie zakresu. Wagę prawidłowego formułowania zarzutu skargi na interpretacje indywidualne wyznaczającego granice kontroli sądowej podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych. Rozpoznając skargę na interpretację indywidualną prawa podatkowego sąd nie może uwzględnić naruszeń prawa innych, niż wskazane w tejże skardze, nawet jeżeli takie naruszenia dostrzeże (por. wyrok NSA z 6 maja 2021 r., sygn. akt I FSK 704/18). Nawet, jeżeli jakiś przepis zostanie wskazany lub zacytowany w uzasadnieniu skargi na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego, to nie można uznać, aby doszło w ten sposób do prawidłowego sformułowania zarzutu, jeżeli ponadto nie określono w jaki sposób doszło do naruszenia wskazanej lub przytoczonej normy prawnej, tj. czy strona zarzuca błąd wykładni, czy też chodzi o niewłaściwe zastosowanie przepisu - czego wymaga przepis art. 57a p.p.s.a. Z uwagi na wynikające z tego przepisu ograniczenie kognicji sądu pierwszej instancji, sąd ten nie może skutecznie rozpoznać takiej skargi, bowiem nie ma ani prawa, ani obowiązku domyślać się intencji autora skargi lub jego argumentacji (por. wyrok NSA z 23 października 2019 r., sygn. akt I FSK 1346/17). W szczególności sąd nie może podjąć żadnych czynności zmierzających do ustalenia innych, poza wskazaniami w skardze, naruszeń prawa. W wypadku zaś ustalenia takich wad w toku kontroli przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą nie może ich uwzględnić przy formułowaniu rozstrzygnięcia w sprawie (A. Kabat, Komentarz do art. 57a (w:) B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2020, s. 252). Tym samym sąd administracyjny pierwszej instancji nie może dokonywać kontroli sądowej interpretacji przepisów prawa podatkowego w sposób określony w art. 134 § 1 p.p.s.a., a więc sąd ten nie może niejako "poszukiwać" naruszeń popełnionych przez organ interpretacyjny (zob. np. wyroki NSA z: 13 stycznia 2022 r., sygn. akt I FSK 1095/18 i 7 kwietnia 2022 r., sygn. akt III FSK 567/21, wyrok WSA w Gliwicach z 23 marca 2022 r., sygn. akt I SA/Gl 30/22). Sąd administracyjny pierwszej instancji w przypadku rozpoznawania skarg na indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego nie jest zobowiązany, a nawet uprawniony do rekonstruowania zarzutów skargi na podstawie jej uzasadnienia (por. wyroki WSA: z 10 sierpnia 2022 r. III SA/Wa 3029/21; z 20 stycznia 2021 r. I SA/Po 518/20). 6.3. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, wskazać należy, że istota sporu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy opisana we wniosku stacja transformatorowa (transformator) stanowi urządzenie techniczne w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. d) u.p.o.l. Odpowiadając na tak zadane pytanie, organ interpretacyjny, przywołując treść i rozumienie przepisu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. stwierdził, że przedmiotowy transformator, z uwagi na brak spełnienia przesłanki "wzniesienia w wyniku robót budowlanych", nie stanowi urządzenia technicznego w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. d) u.p.o.l. Zdaniem Sądu, organ prawidłowo odpowiedział na zadane we wniosku pytanie. Zgodnie z treścią art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. użyte w ustawie określenie budowla oznacza: a) obiekt niebędący budynkiem, wymieniony w załączniku nr 4 do ustawy, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem, b) elektrownię wiatrową, elektrownię jądrową i elektrownię fotowoltaiczną, biogazownię, biogazownię rolniczą, magazyn energii, kocioł, piec przemysłowy, kolej linową, wyciąg narciarski oraz skocznię, w części niebędącej budynkiem - wyłącznie w zakresie ich części budowlanych, c) urządzenie budowlane - przyłącze oraz urządzenie instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, oraz inne urządzenie techniczne, bezpośrednio związane z budynkiem lub obiektem, o którym mowa w lit. a, niezbędne do ich użytkowania zgodnie z przeznaczeniem, d) urządzenie techniczne inne niż wymienione w lit. a-c - wyłącznie w zakresie jego części budowlanych, e) fundamenty pod maszyny oraz pod urządzenia techniczne, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową - wzniesione w wyniku robót budowlanych, także w przypadku, gdy stanowią część obiektu niewymienionego w ustawie. W załączniku nr 4 poz. 13 pkt b) do u.p.o.l. wskazano, na obiekty występujące samodzielnie lub stanowiące element sieci obiekty, których charakterystycznym parametrem jest długość tj. trakcja elektroenergetyczna i linia elektroenergetyczna. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 2b u.p.o.l. przez roboty budowlane należy rozumieć prace polegające na budowie, odbudowie, rozbudowie, nadbudowie, przebudowie lub montażu, do których stosuje się przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r. poz. 418, dalej Pr.b.). Definicja ta pokrywa się, z niewielkim wyjątkiem (rozbiórki), z pojęciem "roboty budowlane" z art. 3 pkt 6 i 7 Pr.b. Należy podkreślić, że zwrotu "roboty budowlane" nie można utożsamiać z pojęciem budowa zdefiniowanym w prawie budowlanym. Roboty budowlane to również montaż. Przytwierdzenie gotowych elementów do podłoża poprzez zamontowanie (składanie z gotowych części) spełnia powyższą definicję. Znajduje to potwierdzenie w orzecznictwie: "Roboty, które polegają na ustawieniu obiektu na podłożu bez wykonywania prac połączeniowych mieszczą się w pojęciu montażu, użytego w art. 3 pkt 7 ustawy - Prawo budowlane" (por. wyrok NSA z 23 października 2008 r. sygn. akt II OSK 1247/07, publ. CBOSA). Umieszczenie transformatora w budynku i jego podłączenie do sieci wymaga na pewno montażu w wyżej przedstawionym rozumieniu. Mając na uwadze powyższe przepisy wskazać należy, że błędne jest stanowisko Skarżącej, że do działania wymienionej w załączniku nr 4 do u.p.o.l. linii energetycznej nie jest potrzebny opisany we wniosku o interpretację indywidualną transformator (użytkowanie linii energetycznej nie jest uzależnione od obecności transformatora). Rację ma organ, że stacja transformatorowa stanowi urządzenie techniczne, które, wbrew wywodom Skarżącej, jest bezpośrednio związane z linią energetyczną i niezbędne do jej użytkowania zgodnie z przeznaczeniem. Sąd wyjaśnia, że w pkt 13 pkt b) załącznika nr 4 do u.p.o.l. wskazano, że ustawodawcy chodzi nie tylko o samodzielne linie elektroenergetyczne, ale też takie linie elektroenergetyczne, które stanowią element sieci. Nie ulega wątpliwości zatem, że transformator, wymieniony we wniosku o interpretację, jest niezbędny do funkcjonowania tej sieci zgodnie z przeznaczeniem (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 grudnia 2025 r. sygn. akt I SA/Wr 529/25, publ. CBOSA). Sporny obiekt w postaci transformata stanowi niezbędny element sieci elektroenergetycznej, a jego wymontowanie uniemożliwiłoby dostarczenie energii elektrycznej do odbiorcy (Skarżącej) w sposób umożliwiający odbiorcy jej użytkowanie. Transformator stanowi całość z linią elektroenergetyczną i wspólnie z nim i innymi elementami sieci umożliwia prawidłowy przesył energii elektrycznej, zaś brak któregokolwiek z elementów składowych spowodowałby, że sieć nie mogłaby w całości lub w części funkcjonować, a Skarżąca nie mogłaby użytkować tak dostarczanej energii elektrycznej. Z uwagi na powyższe, niezasadny jest zarzut błędnej wykładni art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. d) u.p.o.l. Wbrew wywodom skargi, zarówno Skarżąca, jak i organ uznali przedmiotową stację transformatorową za urządzenie techniczne (str. 10 linia 28 zaskarżonej interpretacji). Niezależnie od rozbieżności w zakresie kwalifikacji tegoż urządzenia do lit. c) (stanowisko organu), czy też lit. d) (stanowisko Skarżącej) przepisu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., nie ulega wątpliwości, że niezbędnym warunkiem umożliwiającym uznanie tego urządzenia technicznego za budowlę jest jego wzniesienie w wyniku robót budowlanych. Celem zakwalifikowania stacji transformatorowej do kategorii budowli istotne jest, aby powstała ona w wyniku robót budowlanych, które – jak omówiono to powyżej – obejmują również jej montaż. Mając natomiast na uwadze przytoczone powyżej rozważania na temat związania organu interpretacyjnego opisem stanu faktycznego, przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej (oraz brakiem możliwości jego weryfikowania czy kwestionowania), podkreślenia wymaga, że Skarżąca, w odpowiedzi na dwukrotne wezwania organu do wyjaśnienia i sprecyzowania stanu faktycznego, wskazała, że stacja transformatorowa nie była przedmiotem odrębnych robót budowlanych w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego; transformator nie został wzniesiony w wyniku prac polegających na budowie, odbudowie, rozbudowie, nadbudowie oraz przebudowie; transformator nie powstał także w wyniku montażu w rozumieniu wskazanym przez organ, a czynności podjęte w celu zapewnienia funkcjonalności stacji transformatorowej nie wpisują się w definicję montażu. Tym samym, zasadnie uznał organ interpretacyjny, że Skarżąca zaprzeczyła, że przedmiotowe urządzenie techniczne w postaci stacji transformatorowej (transformatora) zostało wzniesione w wyniku robót budowlanych, to zaś uniemożliwiło uznanie go za budowlę podlegającą opodatkowaniu na podstawie przepisu art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. d) u.p.o.l., w zakresie którego Skarżąca sformułowała pytanie we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Sformułowanie przez Skarżącą pytania w złożonym wniosku o wydanie interpretacji poprzez jego odniesienie wyłącznie do konkretnej jednostki redakcyjnej przywołanego przepisu oraz wskazanie przywołanych okoliczności w opisie stanu faktycznego, wiązało organ i ograniczyło możliwość udzielenia przezeń odpowiedzi tylko do uznania stanowiska Skarżącej za nieprawidłowe. W świetle powyższych rozważań Sądu, odpowiedź ta jest zgodna z prawem. Podsumowując, żaden z zarzutów dotyczących naruszenia wskazanych w skardze przepisów nie okazał się zasadny. Wobec powyższego, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona interpretacja odpowiada prawu i prawidłowo wyjaśnia wątpliwości prawne Strony, na tle przedstawionego przez nią opisu stanu faktycznego. 6.4. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - skargę oddalił jako niezasadną.