I SA/Gd 796/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2008 postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego. J. K. wnioskiem z dnia 26 sierpnia 2010 r. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych, w tym wpisu od skargi określonego w kwocie 100 zł oraz o ustanowienie adwokata. Braki formalne wniosku poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF skarżący uzupełnił w dniu 6 września 2010 r. W odniesieniu do żądania ustanowienia pełnomocnika z urzędu dodatkowo wskazał doradcę podatkowego. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Jednocześnie ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.). W myśl art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Wskazane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 p.p.s.a. Zatem rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach ustalono, że wprawdzie zamieszkuje on wraz z matką i jej mężem oraz dwoma braćmi, to jednak nie prowadzi z nimi wspólnego gospodarstwa domowego, jedynym źródłem jego utrzymania jest renta z tytułu niezdolności do pracy wypłacana w kwocie 617,72 zł (dowód: zaświadczenie ZUS z dnia 15 marca 2010 r.), nie posiada jakiegokolwiek majątku, tj. nieruchomości, oszczędności i przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro, miesięcznie przeznacza kwotę 250 zł tytułem wydatków związanych z miesięcznymi kosztami utrzymania, do których zaliczył opłaty za czynsz, gaz, energię elektryczną, wodę. Podniósł, że kwota dochodu nie pokrywa wszystkich niezbędnych kosztów utrzymania, w tym wydatków związanych ze stanem zdrowia (cierpi na liczne schorzenia), dlatego też korzysta ze świadczeń pomocy społecznej. Mając na uwadze powyższe uznano, że skarżący wykazał, iż nie ma możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania w niniejszej sprawie. Za taką oceną przemawia wysokość uzyskiwanych przez niego miesięcznych dochodów, z których bez wątpienia nie jest on w stanie poczynić oszczędności, brak zasobów pieniężnych i majątku, jak również niemożność podjęcia pracy ze względu na stan zdrowia. Z tych względów uznano, że wnioskodawca spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.