I SA/Gd 799/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Wesołowska (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 15 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi firmy A spółki z o.o. z siedzibą w N na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G z dnia 30 maja 2007 r. Nr [...] w przedmiocie określenia straty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 r. p o s t a n a w i a odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w N., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby skarbowej z dnia 30 maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie określenia straty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 rok. Wraz z wniesionym środkiem zaskarżenia, skarżący nie uiścił należnego wpisu. Postanowieniem z dnia 10 września 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę z uwagi na nie uiszczenie przez stronę reprezentowaną przez pełnomocnika będącego radcą prawnym należnego wpisu stałego. W piśmie z dnia 24 września 2007 roku strona skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi, przedkładając wraz z wnioskiem potwierdzenie dokonania przelewu kwoty 500 zł., tytułem należnego w sprawie wpisu stałego. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącego podkreślił, że wpis stały nie został uiszczony, albowiem strona była przekonana o konieczności uiszczenia w przedmiotowej sprawie wpisu stosunkowego, zależnego od wartości przedmiotu sporu. Taką praktykę przyjął bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w sprawach spółki w przedmiocie określenia wysokości straty podatkowej w podatku dochodowym od osób prawnych za lata 2000 i 2001. W sprawach tych zostały przez ten sąd pobrane wpisy stosunkowe. W związku z tym skarżący uznał, że do uchybienia terminowi doszło bez jego winy. Rozpatrując wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie przed sądami administracyjnymi regulowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm.). Zgodnie z art. 85 powołanej wyżej ustawy czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 cyt. ustawy). Przepisy art. 87 § 1 i 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowią zaś, iż pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Przy czym w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przesłankami uzasadniającymi przywrócenie terminu są więc: • zachowanie siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku, liczonego od daty ustania przyczyny uchybienia terminu, • uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, • dokonanie - równocześnie ze złożeniem wniosku - czynności, do dokonania której terminowi uchybiono. Skarżący wnioskując o przywrócenie uchybionego terminu, powoływał się na brak winy przejawiający się w przekonaniu, iż w sprawie należny jest wpis stosunkowy zależny od wartości przedmiotu sporu. Przeświadczenie to, było w ocenie skarżącego uzasadnione praktyką stosowaną przez inny sąd administracyjny w sprawach przedmiotowo tożsamych z niniejszą. W ocenie Sądu zaprezentowana przez pełnomocnika argumentacja nie zasługuje na aprobatę, a przedstawione okoliczności nie świadczą o braku winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy w rozumieniu art. 86 § 1 p.p.s.a, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. (por. post. Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 marca 2004 r., FZ 13/04, niepubl.). Uchybienie w tym względzie, spowodowane nawet lekkim niedbalstwem, narusza obiektywny miernik staranności i stanowi podstawę do oddalenia wniosku o przywrócenie terminu, skoro nawet lekkie niedbalstwo świadczy o zawinionym niedokonaniu czynności w terminie. W przypadku, gdy strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, przy ustalaniu jej winy w niezachowaniu terminu należy mieć na uwadze działania pełnomocnika. W świetle powyższych uwag trudno uznać, że w przedmiotowej sprawie przyczyna uchybienia terminowi leży poza stroną skarżącą, poza jej zawinionym zachowaniem. Zwrócenia uwagi wymaga bowiem, że na każdym podmiocie wnoszącym pismo do sądu ciąży obowiązek uiszczenia opłaty już wraz z wnoszonym pismem, jeżeli przepisy prawa przewidują jej uiszczenie (art. 219 § 1 p.p.s.a.). Nie ulega wątpliwości, że tak jest w przypadku skargi na rozstrzygnięcie organu podatkowego, kiedy to istnieje obowiązek wpłaty stosownego wpisu. W określonych okolicznościach sprawy kwestią pozostającą do rozważenia może być ewentualnie to, czy należny jest wpis stały czy też stosunkowy. Nie zmienia to jedna faktu, że wraz z wnoszonym pismem konieczne jest jego uiszczenie. W niniejszej sprawie strona reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wraz z wnoszoną do tutejszego sądu skargą nie uczyniła zadość powyższemu obowiązkowi. Zwrócić należy bowiem uwagę, że pomimo oznaczenia wartości przedmiotu sporu nie dokonano obliczenia wysokości wpisu i nie uiszczono go wraz z wnoszonym środkiem zaskarżenia. Nie uiszczono również wpisu w wysokości stałej. Pełnomocnik mając wątpliwości co do wysokości należnej opłaty mógł przecież, dochowując staranności wymaganej od niego jako profesjonalisty, wpłacić kwotę odpowiadającą wpisowi stałemu, uchylając się w ten sposób od ryzyka odrzucenia skargi w oparciu o art. 221 p.p.s.a. W przypadku bowiem stwierdzenia przez tutejszy Sąd, że należnym od skargi wpisem jest wpis stosunkowy, strona skarżąca zostałaby wezwana do jego uzupełnienia w zakreślonym terminie. Przy takim działaniu pełnomocnika nie istniałaby więc groźba uchybienia terminowi do uiszczenia wpisu, nawet przy odmiennych zapatrywaniach sądów administracyjnych co do rodzaju wpisu, jaki jest w danej sprawie należny. Nie uczynienie pewnego minimum, jakim było wniesienie opłaty stałej, świadczy o braku zachowania należytej staranności w działaniach pełnomocnika, a w konsekwencji nie sposób twierdzić, że nie dochowanie terminu do uiszczenia wpisu nastąpiło bez winy strony. W ocenie Sądu nie można również usprawiedliwiać braku winy w uchybieniu terminowi wątpliwościami strony wywołanymi wykształceniem się w różnych sądach odmiennej praktyki w zakresie ustalania wysokości wpisu. Profesjonalny pełnomocnik jest bowiem zobligowany do samodzielnego ustalenia na podstawie obowiązujących przepisów prawa rodzaju i wysokości należnej opłaty oraz jej uiszczenia przy wnoszeniu pisma. W tym stanie rzeczy, nie znajdując podstaw do uznania, iż strona skarżąca bez swej winy uchybiła terminowi do wniesienia wpisu od skargi, Sąd na mocy art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.