I SA/Gd 807/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. postanawia przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Pełnomocnik M. K. w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] zwrócił się o zwolnienie strony od kosztów sądowych. Do skargi dołączono wypełniony przez skarżącego formularz PPF. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z przywołanych przepisów wynika, że sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Ze złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów przedłożonych na zarządzenie referendarza sądowego w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 219/11 wynika, że prowadzi on gospodarstwo domowe wspólnie z konkubiną oraz dwojgiem małoletnich dzieci, źródłem utrzymania rodziny są dochody uzyskiwane przez konkubinę wnioskodawcy ze stosunku pracy wypłacane – po uwzględnieniu potrąceń dokonywanych tytułem zajęcia komorniczego – w średniej miesięcznej kwocie 1.028,48 zł netto (zaświadczenie od pracodawcy z dnia 11 kwietnia 2011 r.) oraz przez wnioskodawcę z tytułu tzw. prac dorywczych w wysokości 500 zł, prowadzona przez wnioskodawcę działalność gospodarcza została wykreślona z ewidencji z dniem 30 czerwca 2008 r. (odpis decyzji wójta gminy z dnia 1 lipca 2008 r.), zarówno wnioskodawca, jak i jego konkubina nie posiadają jakiegokolwiek majątku, w tym oszczędności (dodatkowe oświadczenie z dnia 12 kwietnia 2011 r., wyciąg z rachunku bankowego za okres od 1 stycznia do 11 kwietnia 2011 r.). Z pism banków z dnia 16 i 22 lutego 2011 r., wyciągu z rachunku bankowego za luty 2011 r. i karty kredytowej z dnia 18 lutego i 18 marca 2011 r., ostatecznego wezwanie do zapłaty z dnia 1 kwietnia 2011 r. wynika, że wartość jego wymagalnych zobowiązań wobec banków wynosi 36.971,33 zł. W uzasadnieniu wniosku zaznaczył, że posiada także znaczne zaległości z tytułu należności podatkowych i celnych, które dochodzone są przez organy w postępowaniu egzekucyjnym. Przedstawiony we wniosku stan dochodów i majątku wnioskodawcy i jego rodziny nie budzi wątpliwości. Wnioskodawca ubiegając się o przyznanie prawa pomocy w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 219/11 udokumentował swoje możliwości płatnicze. Wprawdzie skarżący oświadczył, że aktualnie osiąga dochody z tzw. prac dorywczych, jednak zarówno ich wysokość (500 zł), jak i fakt, że nie są to dochody stałe pozwalają przyjąć, że na dzień wydania niniejszego postanowienia sytuacja finansowa jego rodziny nie uległa poprawie. Wobec powyższego uznano, iż skarżący wykazał zasadność złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. W ustalonym stanie faktycznym przyjąć należało, że nie ma on realnych możliwości poniesienia kosztów sądowych. Za taką oceną przemawia wysokość miesięcznych dochodów czteroosobowej rodziny. Istotnym jest, że w zasadzie głównym (stałym) źródłem utrzymania rodziny jest dochód uzyskiwany przez konkubinę wnioskodawcy, który podlega zajęciu komorniczemu. Nie bez znaczenia jest, że zarówno skarżący, jak i jego konkubina nie posiadają majątku, w tym oszczędności. Wpływ na przyjęte stanowisko miał również udokumentowany stan wymagalnych zobowiązań wnioskodawcy wobec banków, przy czym nie można pominąć wskazywanej przez niego we wniosku okoliczności posiadania zaległości także wobec Skarbu Państwa Z tych wszystkich względów uznano, iż wnioskodawca wykazał, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.