I SA/Gd 808/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Referendarz sądowy WSA Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 12 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. P. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek za zwłokę od zaliczek na podatek dochodowy za rok 2001 postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem z dnia 14 września 2007 r. (data stempla pocztowego) J. P. zwrócił się do Sądu o zwolnienie od kosztów sądowych w niniejszej sprawie, w tym wpisu od skargi określonego na kwotę 500 zł. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 cyt. ustawy, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wskazane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zatem to rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie sądu w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez skarżącego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, Sąd ustalił, że J. P. prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną, na utrzymaniu małżonków pozostaje małoletnia córka, jedynym źródłem dochodu rodziny są osiągane przez żonę skarżącego dochody ze stosunku pracy w wysokości 1 600 zł brutto miesięcznie, skarżący z dniem 13 listopada 2006 r. zlikwidował działalność gospodarczą, aktualnie pozostaje bez pracy – od dnia 24 listopada 2006 r. ma status osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku (dowód: znajdujący się w aktach sprawy o sygn. akt I SA/Gd 870/06 odpis decyzji Starosty z dnia [...]). Małżonkowie nie posiadają żadnych oszczędności ani papierów wartościowych, ich majątek stanowią: mieszkanie lokatorskie, nieruchomość rolna o obszarze 5 000 m2 obciążona hipoteką przymusową, Fiat Marea o wartości 4 000 zł (rok produkcji 1997), na którym ustanowiony został zastaw bankowy oraz naczepa o wartości 10 000 zł (rok produkcji 1998) i ciągnik o wartości 6 000 zł (rok produkcji 1997) – stanowiące przedmiot zastawu skarbowego na rzecz Naczelnika Urzędu Skarbowego (dowód: znajdujący się w aktach sprawy o sygn. akt I SA/Gd 870/06 odpis zawiadomienia z dnia 12 czerwca 2006 r. o wpisie do rejestru zastawów skarbowych). Biorąc pod uwagę powyższe dane, w szczególności wysokość dochodów trzyosobowej rodziny skarżącego, brak oszczędności, Sąd uznał, że skarżący wykazał, iż nie ma realnych możliwości poniesienia kosztów sądowych w niniejszej sprawie, spełniając tym samym ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy. W ocenie Sądu sytuacja finansowa skarżącego nie budzi wątpliwości. Z tych względów Sąd, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.