I SA/Gd 809/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Referendarz sądowy WSA Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 1 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia zarzutu dotyczącego prowadzonego postępowania egzekucyjnego postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego. W. K. wnioskiem z dnia 11 września 2007 r., którego braki formalne poprzez złożenie go na urzędowym formularzu uzupełnione zostały w dniu 26 września 2007 r., zwrócił się do Sądu o zwolnienie od kosztów sądowych w niniejszej sprawie oraz ustanowienie doradcy podatkowego. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Jednocześnie ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.). W myśl art. 246 § 1 pkt 1 powołanej ustawy przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Powołane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zatem rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie sądu w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez skarżącego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, a także dołączonych do wniosku dokumentów Sąd ustalił, że wnioskodawca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, jedynym źródłem jego utrzymania jest dochód z tytułu renty inwalidzkiej w wysokości 1 118,57 zł brutto, przy czym ze względu na dokonywane potrącenia komornicze z tytułu zasądzonych na rzecz syna alimentów wypłacana jest kwota 298,73 zł netto miesięcznie (dowód: kopia zaświadczenia ZUS z dnia 16 lipca 2007 r., roczne obliczenie podatku przez ZUS za rok 2006), poza udziałem w nieruchomości o powierzchni 4 300 m2 nie posiada innego majątku, w tym przedmiotów o wartości powyżej 3 000 euro, oszczędności (dowód: wyciągi z rachunku bankowego prowadzonego przez Bank [...] za okres od 1 stycznia do 31 lipca 2007 r.). Skarżący w roku 2002 uznany został przez lekarza orzecznika ZUS za całkowicie niezdolnego do pracy, ze względu na liczne schorzenia wymaga stałego leczenia farmakologicznego i dodatkowo ponosi koszty z tym związane (dowód: dokumentacja medyczna z lat 2002-2007, w tym kopie: wypisów z treści orzeczenia lekarza orzecznika ZUS, zaświadczeń lekarskich, kart informacyjnych leczenia szpitalnego, recept, paragonów). Trudną sytuację finansową skarżącego potwierdzają odpis zaświadczenia Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. oraz decyzji Wójta Gminy, z których wynika, że w latach 2006-2007 korzystał on z pomocy ośrodka w formie zasiłku celowego. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał, że skarżący wykazał, iż nie ma realnych możliwości poniesienia kosztów sądowych, w tym wpisu od skargi określonego w kwocie 100 zł oraz kosztów związanych z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Tym samym spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy w tym zakresie. Z tych względów Sąd, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.