I SA/Gd 809/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Zawiślińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 października 2014 r. sprawy ze skargi J.P., E.P., K.P. i L.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 maja 2014 r., nr akt [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 r. oddala skargę. Decyzją z dnia 3 stycznia 2011 r. Prezydent Miasta ustalił L.P., E.P., J.P. i K.P. podatek od nieruchomości za 2011 rok w kwocie [...] zł, płatny w 4 ratach, którą doręczył J.P. W dniu 18 października 2013 r. organ podatkowy doręczył ww. decyzję pozostałym współwłaścicielom nieruchomości. Odwołanie od decyzji wniosła E.P. domagając się jej uchylenia i umorzenia postępowania. Decyzji zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż rzekomo nie została dokonana wpłata podatku za rok 2011 oraz naruszenie prawa procesowego - art. 122, art. 180, art. 187 § 1 i art. 188 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa poprzez niepodjęcie niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i niezebranie kompletnego materiału dowodowego. Odwołująca się podniosła, iż podatek za 2011 rok został uiszczony na co posiada stosowny dowód, jak też wniosła o przeprowadzenie dowodu z kartoteki rozliczeniowej podatku, dla potwierdzenia tego faktu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 26 maja 2014 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano na przepisy prawa regulujące konieczność wydania decyzji w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 r., jak też zasady regulujące odpowiedzialność z tego tytułu współwłaścicieli. W skardze do Sądu na tę decyzję J.P., E.P., K.P. i L.P. zarzucili wydanie jej bez wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Wskazano na uregulowanie wszelkich płatności związanych z podatkiem od nieruchomości, a pełnomocnik strony obecny na rozprawie wniósł o umorzenie z tej przyczyny postępowania w sprawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Podstawę materialnoprawną ustalenia obowiązku podatkowego w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (zwanej dalej "ustawą"), które określają podmiot i przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 ustawy, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty, 2) budynki lub ich części, 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podstawę opodatkowania stanowi: 1) dla gruntów - powierzchnia, 2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa (art. 4 ust. 1). Stosownie do treści art. 3 pkt 1 ustawy podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące m.in. właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych. Jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 5 (ust. 4). Wydając decyzję w niniejszej sprawie organy uwzględniły złożone w dniu 28 grudnia 1992 r. przez J.P. zeznanie podatkowe dokonane na podstawie ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, z którego wynikało, iż powierzchnia działki położonej przy ul. [...] w G. to 365 m2, zaś powierzchnia użytkowa budynku zajęta na działalność gospodarczą to 500 m2. Ze znajdującej się natomiast w aktach sprawy Informacji uproszczonej z rejestru gruntów wynikało, iż działka [...] stanowiąca współwłasność J. i E.P. oraz K. i L.P. ma powierzchnię 365 m2 i sklasyfikowana jest jako Bi (inne tereny zabudowane). Obliczając wysokość podatku od nieruchomości organ pierwszej instancji dla nieruchomości przyjął stawki przewidziane w uchwale Rady Miasta Nr [...] z dnia 10 września 2010 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na terenie Miasta: - dla gruntu - określoną w § 1 pkt 1 lit. a ("związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków - 0,80 zł od 1 m2 powierzchni), - dla budynku - określoną w § 1 pkt 2 lit. b ("związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej - 21,5 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej"). Uwzględniając fakt, iż zastosowano stawki prawidłowe (działka nr [...] o powierzchni 365 m2 zakwalifikowana została do tzw. Gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, tak jak znajdujący się na niej budynek - o powierzchni 500 m2) i dokonane obliczenia nie zawierają błędu stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji jest zgodna z przepisami prawa. Z przepisu art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zmianami) wynika, iż podstawą wymiaru podatku od nieruchomości są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W orzecznictwie ukształtował się pogląd, według którego ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. W przedmiotowej sprawie niesporne jest także to, że współwłaścicielami nieruchomości gruntowej stanowiącej działkę nr [...] położoną w G., zabudowaną budynkiem związanym z prowadzeniem działalności gospodarczej są małżonkowie J. i E.P. oraz małżonkowie K. i L.P. Organ wydając w 2011 roku decyzję wymiarową doręczył ją jedynie J.P., a w październiku 2013 r. pozostałym współwłaścicielom. Stosownie do treści cytowanego art. 3 ust. 4 ustawy jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach. Z powyższego wynika, że podatek od nieruchomości, w sytuacji opisanej w tym przepisie powinien być wymierzony wszystkim współwłaścicielom, solidarnie w jednej decyzji wymiarowej, w której jako podatnicy wskazani byliby wszyscy współwłaściciele nieruchomości. W takiej sytuacji, dla powstania zobowiązania podatkowego od nieruchomości pozostającej we współwłasności, w stosunku do danego współwłaściciela, konieczne jest doręczenie decyzji wymiarowej takiej osobie. W decyzji tej powinni być wskazani wszyscy współwłaściciele, podlegającej opodatkowaniu nieruchomości, ze wskazaniem ich solidarnej odpowiedzialności. Brak doręczenia takiej decyzji danemu współwłaścicielowi powoduje, że wobec tej osoby przedmiotowe zobowiązanie podatkowe nie powstało (art. 21 § 1 pkt 2 oraz art. 92 § 1 Ordynacji podatkowej). Stąd też doręczenie decyzji tylko jednemu z czterech współwłaścicieli, a w październiku 2013 roku pozostałym współwłaścicielom tj. E.P., L.P. i K.P., nie jest uchybieniem rodzącym konieczność wydania orzeczenia, o którym mowa w art. 145 p.p.s.a. Odnosząc się do podniesionej w skardze kwestii uregulowania wszelkich płatności związanych z podatkiem od nieruchomości uznać należy, że nie jest to kwestia, która może przesądzać o podjętym przez Kolegium rozstrzygnięciu, albowiem będzie to ewentualnie przedmiotem postępowania egzekucyjnego. Organ odwoławczy rozpatrując złożone odwołanie badał legalność skarżonej decyzji, a więc jej zgodność z przepisami prawa. Nie dopatrując się naruszenia prawa i tym samym nie znajdując podstaw do jej zmiany, czy uchylenia, zasadnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta. Mając to na uwadze, zważywszy na kognicję Sądu wynikającą z art. 134 p.p.s.a., Sąd wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi - orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a., o jej oddaleniu. DSz