I SA/Gd 810/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 16 czerwca 2011 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. S. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 16 czerwca 2011 r. uchylającą w części decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia 30 marca 2010 r. w sprawie określenia S. S. zobowiązania w tytułu podatku dochodowego od dochodów z działalności gospodarczej prowadzonej w 2005 r. i podatkowanej według zasad określonych w art. 30c ustawy (19%) i obniżającej wysokość tego zobowiązania do kwoty 120.160 zł. Jednocześnie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia skargi, uzasadniając wniosek problemami finansowymi, spowodowanymi przede wszystkim trudną sytuacją na rynku oraz kryzysem i związanym z tym spadkiem liczby zamówień przy zwiększającej się konkurencji, oraz niesolidnością wielu kontrahentów skarżącego m.in.: "A", która zalega z zapłatą kwoty 170.000 zł. Zdaniem skarżącego wykonanie przedmiotowej decyzji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody w postaci zaprzestania działalności gospodarczej i zwolnienia 12 osób z uwagi na niewypłacalność. Skarżący dodał, że w chwili obecnej prowadzi działalność na granicy opłacalności, po to, aby utrzymać się na rynku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej jako P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 P.p.s.a.. W pierwszej kolejności należy wskazać, że inicjatywa w zakresie wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu należy do skarżącego, bowiem jego rzeczą, jako strony postępowania sądowoadministracyjnego, jest wykazywanie zasadności złożonego wniosku poprzez wskazanie istnienia materialnoprawnych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia. W ocenie Sądu strona skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować wskazane wyżej następstwa. Poza stwierdzeniem, że wstrzymanie wykonania decyzji uzasadnia trudna sytuacja materialna skarżącego oraz że konieczność zapłacenia podatku we wskazanej przez organ wysokości spowoduje negatywne skutki w postaci niewypłacalności i zakończenia dzielności gospodarczej lub konieczność ograniczenia zatrudnienia, strona skarżąca w zasadzie nie przedstawiła żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Do wniosku nie załączono żadnych dokumentów mających obrazować rozmiar prowadzonego przez skarżącego przedsiębiorstwa (m.in. wysokość odprowadzanych składek na ubezpieczenie społeczne, wysokość wypłacanych pracownikom wynagrodzeń) oraz nie załączono dowodów, z których wynikałoby, jakie są aktualne miesięczne obroty, uzyskiwane dochody (bądź też strata) przedsiębiorstwa. Brakuje także informacji o osobistej sytuacji majątkowej, co pozwoliłoby Sądowi na dokonanie oceny faktycznego wpływu wykonania przedmiotowej decyzji na prowadzoną przez skarżącego działalność gospodarczą. W niniejszym przypadku za uwzględnieniem wniosku mogłaby przemawiać wysoka kwota egzekwowanego zobowiązania podatkowego (kwota ciążącej na skarżącym zaległości w podatku dochodowym za 2005 r. wynosi 89.090 zł), jednakże Sąd nie mógł odnieść tej kwoty do kwoty rzeczywiście osiąganego przez skarżącego aktualnie dochodu. Należy bowiem wskazać, że w toczącym się przed tutejszym Sądem postępowaniu o przyznanie prawa pomocy skarżący, pomimo wezwania, nie przedłożył wyciągów z posiadanych rachunków bankowych oraz żadnego innego dokumentu obrazującego sytuację finansową prowadzonego przedsiębiorstwa oraz sytuację osobistą, (jak chociażby dokumentów księgowych potwierdzających wysokość dochodu osiągniętego z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej). Powyższe postępowanie wnioskodawcy, polegające na selektywnym podawaniu informacji, nie popartych na dodatek żadnymi dokumentami, skutkuje niemożnością wyjaśnienia istotnych wątpliwości dotyczących rzeczywistych możliwości płatniczych strony, uniemożliwiając tym samym Sądowi dokonanie oceny faktycznego wpływu wykonania przedmiotowej decyzji na prowadzoną przez stronę działalność gospodarczą oraz na jej sytuację majątkową. Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.