I SA/Gd 819/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 6 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do grudnia 2002 r. oraz orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej byłego wspólnika za zaległości podatkowe spółki postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. B.K. w skardze z dnia 9 października 2009 r. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do grudnia 2002 r. oraz orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej byłego wspólnika za zaległości podatkowe spółki wskazując, że wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w majątku skarżącego i powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie wskazuje się, że wnioskujący musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 roku, FZ 496/04). Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu. W rozpatrywanej sprawie wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawiera w tym względzie żadnego uzasadnienia, ograniczając się jedynie do przytoczenia wyrażeń ustawowych. Niemniej jednak Sąd uznał, że na podstawie dowodów zgromadzonych w związku z rozpoznaniem wniosku o przyznanie prawa pomocy możliwe jest zweryfikowanie jego zasadności. Podkreślić należy, że przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/04). Na podstawie zgromadzonych w sprawie dowodów Sąd ustalił, że wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe wraz z żoną, z którą ma rozdzielność majątkową. Oboje pozostają bez stałego zatrudnienia i w ciągu ostatnich 3 miesięcy nie osiągnęli dochodów. Wnioskodawca zaprzestał działalności gospodarczej, albowiem od 2004 r. nie wykazywała ona obrotów. Jedynym majątkiem wnioskodawcy jest mieszkanie o powierzchni 45 m2, które zostało zajęte przez komornika jako zabezpieczenie na poczet przyszłych należności podatkowych. Wnioskodawca nie posiada innych nieruchomości, zasobów pieniężnych, ani przedmiotów wartościowych. Wszystkie konta bankowe zostały zablokowane przez komornika. Miesięczne zobowiązania na ubezpieczenie zdrowotne i emerytalne wynoszą odpowiednio 298, 57 zł i 230 zł. W celu obniżenia kosztów utrzymania wnioskodawca zamieszkuje u rodziców małżonki. Przedłożone wyciągi rachunków bankowych wskazują na zadłużenie sięgające blisko 4.5 mln zł. Dodatkowo Dyrektor Izby Skarbowej wezwał wnioskodawcę do zapłaty kwoty 11.190 zł z tytułu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Oceniając zasadność wniosku Sąd uwzględnił, że w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji wyegzekwowaniu podlegałaby kwota w wysokości 618.262,- zł, co, zdaniem Sądu, zasadniczo wpłynęłoby na sytuację majątkową skarżącego i uniemożliwiłoby zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych wnioskodawcy. W tej sytuacji Sąd uznał, że zgromadzone dowody pozwoliły ustalić, iż w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji zaistniałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.